Reviews by bonnetjesaffaire

Met grote afstand het beste Metallica album wat mij betreft en daarmee ook met afstand het beste trash metal album. Het blijft echter trash metal, beter dan dit wordt het gewoon niet.

Prima hip hop plaatje. Ga het niet nog een keer aanzetten.

Over unieke platen gesproken. Yankee Hotel Foxtrot, het album wat het label niet wilde uitbrengen omdat het niet 'commercieel levensvatbaar' was. Gedetailleerd en bright (ik kan geen Nederlands woord vinden wat passend genoeg is), de perfecte balans tussen Americana en experimentele soundscapes.

Misschien mijn favoriet op deze lijst tot nu toe. Dummy is zo uniek. Er is niets wat klinkt als Dummy en er is weinig wat zo goed klinkt als Dummy. Onwerkelijk album.

Hoge hoge highs, maar mijn god deze plaat is bloated, Miseducation is er niets bij.

Aardig Best Bekokstoofde Audio.

Drone-y en gefragmenteerd. Zoals een wijs reviewer zei: 'geweldig als je loveless niet kent, valt net tegen als je loveless wel kent'.

Even mooie liedjes alsop Nick Drake's andere platen, maar zijn debuut mist de atmosfeer die vooral Pink Moon wel heeft.

Yes is een van mijn favoriete album openers ooit. Dit is super. Een album wat iets te zeggen heeft, over de UK in de jaren 90, over mentale gezondheid... Het heeft wel wat veel te zeggen, zelf had ik een nummer of 3/4 geschrapt.

De meest consistente artiest van een generatie.

Een van de betere Dylan platen.

Gitaar is cool, maar eronder verstopt is niet veel meer dan acceptabele soft rock.

The Loneliness of a Tower Crane Driver leeft al jaren vrijgesteld van huur in mijn hoofd. Mooie plaat, maar niet zo goed als Leaders of the Free World.

Onwijs leuke plaat. Bless Joris broer dat ik mee kon naar die ene show jaren geleden.

Wat mij betreft is Boys Are Back In Town een jaren 70 all-timer, maar dit is een niet-bijzondere live plaat van een verder hele okee band.

Grote hoeveelheden matig. PiL, maar dan iets minder kut en met een soort oppervlakkige invloeden van muziekstijlen van ver. Wtf doet Sinead hierop.

Leuke verrassing dit, want ik had nog nooit van Laura Nyro gehoord. Lekker theatraal af en toe. Productie klinkt best modern voor zo'n oude plaat.

Het is geen Remain in Light maar het is godverdomme close. Wat een feest van een album is dit.

Bizar dat je dit als debuutalbum de wereld in slingert. Ten is van begin tot eind waanzinnig, met misschien wel 3 van de beste nummers van de jaren 90 op 1 plaat. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de nostalgie die voor mij persoonlijk aan het album kleeft. Damn.

Ja Dylan is best tof maar deze liveplaat is toch geen absolute must listen denk ik zo.