Rated 10/10
Dromerig, atmosferisch, mysterieus, zacht. Het gevoel dat je valt in een droom en dan landt op een diep donsbed. Alles wat ik zoek in dit soort muziek en misschien een beetje meer. Ik dacht dat 'Heaven or Las Vegas' het meesterwerk van deze band was, maar dit komt verdacht dichtbij.
Rated 6/10
Na wat voelde als anderhalf uur ging ik toch maar even kijken naar de tracklist, want Mr Blue Sky was nog niet langs gekomen en ik moest toch ondertussen wel vrijwel aan het eind van de plaat zitten??? Welnee: Out Of The Blue duurt 70 minuten en voelt als 170 minuten. Wat een slog. Een soort spacey proto-Queen-eenheidsworst. Echt retesaai. Ik ga voor Mr Blue Sky alleen 3 sterren geven, maar dat is gul van me.
Rated 10/10
Dit was een van m'n eerste CDs back in de day en ik was obsessed. Nog steeds wel een beetje, eerlijk gezegd. Wat een opname dit. Vooral de covers shinen natuurlijk. 'Where Did You Sleep Last Night' en 'The Man Who Sold The World' zijn beide beter dan het origineel.
Rated 6/10
I must not sniff cocaine😤😤😤
Okee albumpje, soms tikkeltje saai.
Rated 10/10
🦀🔥🦀🔥🦀🔥🦀🔥
Als 13-jarig jongetje zag ik The Prodigy voor het eerst live en werd omver geblazen door uitvoeringen van Breathe en Firestarter. The Fat Of The Land is ongeëvenaarde, snoeiharde big beat. Met grote afstand de beste Prodigy plaat en een van de beste elektronische platen uit de jaren 90.
Rated 4/10
Wat een rare act dit. Op papier zou ik het te gek moeten vinden, maar niets aan deze band voelt authentiek ofzo? Ik zie op veel plekken de vergelijking met NIN, maar afgezien van de industriële sound van deze plaat lijkt het in de verste verte niet op elkaar. Dit heeft geen atmosfeer, geen emotionele lading.
Rated 8/10
Jaren 70 Joni allemaal mooi. Court And Spark is wat extravaganter dan voorgaande platen, met uitgebreide instrumentatie en echt briljante opname's, dat wat mij betreft het iets minder boeiend maakt dan een plaat als Blue. Sterke 4 sterren.
Rated 10/10
Waanzinnig hoe Björk al als jonge artiest van halverwege de 20 aan de wereld wist te bewijzen dat ze een eindeloze bron van creativiteit en experimentatie is. Debut is zo gezellig, zo dansbaar en zo onwijs muzikaal. Björk gaat in de jaren hierna nog veel betere platen maken, maar fuck it, gewoon een verdiende 5 sterren.
Rated 8/10
Love Röyksopp. Heerlijke vibey electronica.
Rated 4/10
Van Halen klinkt als een Weird Al-parodie op goede jaren-80 rockmuziek. Jump is irritant en veel van deze tracks zijn niet veel beter. Refreintjes zijn cheesy, vocals zijn niet om aan te horen. De tweede helft redt dit treinwrak van de 1 ster, omdat daar wat flarden van goede nummers voorbij komen.
Bijzonder saaie bluesrock, ga ns weg.
Rated 6/10
Ik keek zo op tegen deze maar dit is gelukkig aanzienlijk beter dan 'My Aim Is True'. Nog steeds geen artiest waar ik zelf naar terug zou komen.
Rated 8/10
Dit varieert echt van legendarisch (Light My Fire) tot strontvervelend (Alabama Song). Gemiddelde ligt gelukkig ver boven acceptabel.
Rated 6/10
Wat een gigantisch overschot aan dit soort Engelse rockbands uit de jaren 70 heeft deze lijst zeg. Kap eens. Waardeer het wel dat deze plaat humor heeft, gezien humor in muziek notoriously moeilijk is.
Dit is vast invloedrijk en klinkt prima uitgevoerd, maar het is alles behalve tijdloos. Klinkt -enorm- oud en daarnaast ook een tikkeltje saai.
Rated 10/10
Bloedmooi. Beste Björk plaat en dat is een hoge lat om overheen te wippen. Volgend jaar BKS?
Rated 8/10
De 1-2 punch van Black Dog en Rock and Roll om het album mee af te trappen is zo vet. Stairway to Heaven natuurlijk beetje te vaak gehoord, maar afsluiter When The Levee Breaks is ook grootse highlight, wat een mooie plaat. Ruimste 4 sterren.
Rated 4/10
De armadillo tank is niet echt hij kan je geen pijn doen.
Rated 8/10
Hoewel mijn Green Day fase al een jaar of 15 achter de rug is, zit ik gewoon weer opgelaten te luchtdrummen als Tre erin knalt op Basket Case. Ja, het is allemaal wat simpel en veilig, maar de opbeurende skatepunk van Dookie is vooral gewoon tof. Sterke vocal harmonies, aanstekelijke reffreintjes. Snel en leuk.
Bloated, wisselvallig in kwaliteit, wisselvallig in productie, gedateerd... Kortom: vermoeiend. Het is dat er af een toe een redelijke Pharrell productie in zit, anders helde dit naar 1 ster.
Bizar hoe veel beter deze man is op de Gnarls Barkley platen.
