Reviews by bonnetjesaffaire

Child In Time is legendarisch maar verder is dit zo'n vermoeiende band. Live klinkt het een stuk minder dan op plaat ook, waarschijnlijk omdat ze overal onnodig veel showdingetjes in stoppen (steek die drumsolo anders in je reet).

Banaanalbum

Het is 25 juni 2015. Een nachtmerrie voor een groot festival als Rock Werchter, is afgelopen week werkelijkheid geworden. Enkele dagen eerder valt Dave Grohl van het podium en breekt zijn been. De tour gaat niet door en het al door vele afzeggingen geplaagde festival moet improviseren.

Nietsvermoedend sta ik aan de hekken van het hoofdpodium te wachten op de beoogde vervanger: Faith No More. Ik ben onbekend met de band, afgezien van de Commodores-cover 'Easy'. Het stond zelfs niet op de planning om te gaan kijken, maar terwijl het podium wordt opgebouwd verschijnen er rijen en rijen aan bloemen voorop het podium. Witte kleden hangen als hemelse taferelen over het podium... Was dit geen soort nu-metal?

Die dag heeft me twee dingen geleerd: Faith No More is een van de coolste rockacts ooit en Mike Patton is een van de beste frontmannen die ik heb zien optreden. Ik luister geregeld naar Angel Dust, wat mij betreft de beste FNM plaat, maar deze voorganger en het latere King for a Day, Fool for a Lifetime zijn ook favorieten. Faith No More is zo onwijs divers en verrassend, ze wisselen funk en jazz af met snoeiharde rock alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zonder corny over te komen. Ik denk dat ik eindelijk een band heb waar het woord ondergewaardeerd bij past.

Geen pretenden nodig. Sterker dan veel soortgelijke New Wave platen uit deze era.

Gezellig plaatje gewoon.

Standaard britpop. Niet ruk, zeker niet super boeiend.

Human League, maar dan niet gaar.

Grappig dat deze de dag na Station to Station langs komt. Eno maakt in de jaren hierna uiteraard drie briljante platen met Bowie, waarvan heel veel van deze productiekeuzes te horen zijn.

Another Green World is wat mij betreft net zo cool als de Bowie platen.

De grootse entree van de Thin White Duke is misschien gelijk het beste wat deze era heeft voortgebracht. Station to Station is zo funky en zo gefocust, een complete 180 van wat er op Young Americans gebeurde en hierna wordt het jaren lang alleen nog maar interessanter. Fucking briljant.

Begrijp niet wat deze specifieke plaat in de lijst doet. American Water en The Natural Bridge zijn right there... Dat gezegd hebbende, David Berman heeft geen bagger gemaakt in zijn (te korte) carriere.

Dit is gewoon The Velvet Underground met wat orgel. Klink prima verder, maar ik heb alles al eens ergens anders gehoord.

Bangers, bangers en ook een aantal iets mindere bangers. Take Me Out is de obvious highlight, wat een generational slam dunk is dat nummer.

Lekker dramatische popliedjes, grenst af en toe aan een Broadway-productie. Grappig geschreven, maar had geen minuut langer hoeven duren.

Top 3 Bowie. Een album met enkel highlights.

sp00ky. Mijn innerlijke alto puber is zo blij met deze plaat.

Carole King is een artiest waar ik meer fan ben van haar nummers dan van haar eigen vertolkingen van haar nummers. Neem (You Make Me Feel Like) A Natural Woman, misschien wel een van de beste nummers ooit, geschreven door King maar de betere versie is uiteraard die van Aretha Franklin.

Betekent niet dat deze versies slecht zijn, verre van zelfs. Carole King heeft een onwijs rustgevende stem en de instrumentatie is erg sjiek.

Nooit naar Gil Scott-Heron geluisterd, en dat bleek een grote fout. Wat een plaat. De man is duidelijk niet de beste zanger, maar z'n muziek is zo levendig en scherp. 'Winter in America' (het nummer in bijzonder) is helaas actueler dan ooit.

Niet op streaming, dus tijd om deze plaat te pakken te krijgen.

Met de relatief veel matige (overwegend Britse) punkplaten in deze lijst steekt dit er met kop en schouders bovenuit. Wat een feest om te luisteren. Echt weer zo'n groep waar de legacy doordreunt in de meest succesvolle en interessante acts van dit moment.

Minder grote hits dan self-titled en tegelijk niet zo energiek en spannend als Master of Puppets. Ook deze is het nét niet.

Schitterende west-Afrikaanse soundscapes. Beetje hypnotiserend, af en toe wat intenser. Onzettend mooi.