Reviews by bonnetjesaffaire

Who’s NextThe Who

Rated 8/10

- cue de CSI YEAHHHHHHH

I mean, dit is de enige echt goede Who plaat, toch?
Een paar classics en vooral heel consistent goede rock.
Vind het nog steeds geen wereldband, maar deze mag er zijn.

Oepsie enge pedoman maakt het perfecte popalbum.

Thriller is volgepropt met hits, instrumentals viezer dan Michael zelf. Die basloopjes op Billie Jean en Thriller🥺 Persoonlijke fav is Human Nature. Wat. Een. Reffrein.

Mooie liedjes van een mooi persoon. Chapman heeft natuurlijk een one of a kind stem en gebruikt die om belangrijke onderwerpen aan te kaarten. Helaas voor ons zijn we sinds eind jaren 80 niet veel opgeschoten... Afijn.

Fast Car is uiteraard schitterend, het is voor mij alleen een tikkeltje verpest door alle slachtpartijen van covers die het nummer heeft ondergaan, met die bekende versie van Luke Combs als absolute dieptepunt.

Waarom heeft niemand het over de verschrikkelijke productie op deze plaat? Dit klinkt alsof de nummers 40 keer geript zijn van Youtube en weer opnieuw zijn geupload. Sommige gitaren en orgeltjes staan te hard, vocals en lead gitaar te zacht en overal zitten een soort houtje-touwtje ruk effecten overheen. Echt een verschrikking om naar te luisteren.

Daarnaast is het psychedelische rock uit Engeland nummer 50, dus mijn geduld is snel op.

De definitie van sophomore slump. Protection verbleekt in vergelijking met Blue Lines en vooral in vergelijking met het latere Mezzanine. Gelukkig heeft deze plaat wel alles wat Massive Attack bijzonder maakt: die kruipende, geniepige atmosfeer, alsof je in een dystopische noir bent beland.

De nieuwe editie geeft te kans om dit foutje op te poetsen: deze eruit, Mezzanine erin aub.

God wat is de hype voor Dark Side Of The Moon terecht. Het is een meme dat deze plaat tienerjongens bekeerd tot het zijn van een muzieksnob en misschien is dat mij ook wel overkomen. Wat ik zeker weet is dat dit album nog steeds indruk maakt als ik het nu voor de 100e keer aanzet. De manier waarop briljante tracks als Breathe, Money, Us and Them en Brain Damage in elkaar over lopen, de abnormaal heldere productie en die albumhoes... Perfecte plaat.

Alleen bekend met Rain Dogs, zoals waarschijnlijk velen met mij. Dit is ook vet! Iets minder weird en iets meer klassieke donkere vocal blues/jazz, maar uiteraard ondersteund door Waits' klassieke lage, raspy stem.

In tegenstelling tot sommigen vond ik de tweede (instrumentale) track echt heel mooi. Het voelde een beetje als introductie - theme song - en dan begin van het album op track 3, net als op Ethel Cain's laatste plaat.