Reviews by bonnetjesaffaire

Odelay heeft echt knoeperts van hits. Where It's At, Novacane en Hotwax zijn vooral super. Het leuke aan deze era Beck is dat de muziek alle kanten op schiet, van hiphop naar funk naar rock.

Vind persoonlijk Mellow Gold net iets meer exciting nog, maar deze plaat heeft wel de hits. Laatste deel is wel echt wat minder.

Haha, wat een onluisterbare zaad is dit zeg. Ik ga dit echt niet verdedigen in de naam van experimentatie. Ornette Coleman's 'The Shape Of Jazz To Come' (en meer van zijn werk) is fucking geniaal en staat niet op deze lijst maar deze waardeloze rendities wel??? Veel merkwaardige keuze's gezien in deze boeken, maar dit slaat echt als een lul op een drumstel.

Het is geen Graceland maar ik hou toch wel van Paul Simon. Leuke popliedjes, grote highlights, vooral Allergies, Song About the Moon en Think Too Much (a).

Fairytale of New York is een van mijn favoriete nummers ooit en alleen dat zorgt al voor een positieve beoordeling. Moet zeggen dat ik beter ga op de wat langzamere ballades dan op de uptempo punky nummers van The Pogues (waar er veel van zijn op dit album). Onder aan de streep wel gewoon een toffe plaat. RIP Shane en free Ireland 🇮🇪.

Yo ik wist helemaal niets over deze band maar dit gaat super hard. Super creatieve folk rock, vooral voor de standaarden van 1971.

Domme, matige jaren 80 pop vermomd als metal om in te cashen op het snel groeiende genre. Een soort Imagine Dragons van begin jaren 80 dit. Er zit gelukkig hier en daar nog een catchy refreintje tussen.

Eigenlijk vond ik dit wel een vibe voor de eerste paar nummers, totdat 'It Was A Pleasure Then' begon, dat als een slechte Velvet Underground track klinkt. Helaas is dat een beetje het thema op deze plaat: hoe meer Reed en Cale zich bemoeien met de track, hoe vervelender deze is om naar te luisteren. Had het lekker bij mooie, atmosferische chamber pop gehouden.

Blijkbaar was deze vrouw een ongelooflijke racist, dus bij deze: sla je lokale racist.

Gorillaz hadden in 2001 al een winning formula, al komt het op het debuutalbum nog niet consistent tot zijn recht op elk nummer. De highlights zijn natuurlijk wel toppers van onvoorstelbare kwaliteit, met de moderne klassieker Clint Eastwood of mijn persoonlijke favoriet 19-2000.

Ik echo de mening 'waar de hel zijn Demon Dayz en(vooral) Plastic Beach'.

Geef mij maar something else van iemand anders.

Klinkt Japans, is het niet. Harde jazz fusion, als is het niet super consistent en soms wat saai. Eerste twee tracks zijn onwijs tof.

Misschien de vetste album cover tot nu toe.

Hee kijk nou, saaie psychedelische rock. Eindelijk eens iets nieuws op de lijst.

Geen idee waarom dit altijd in het rijtje met Black Sabbath en Led Zep wordt genoemd. Dit is echt aanzienlijk minder tof. Degelijke rockplaat verder.

Holy shit een psychedelisch rock album uit de jaren 60 of 70, die hadden we nog niet. Saaie plaat. Alleen de 19 minuten durende jam aan het eind is wel cool.

Als Pink Floyd niet de fenomenale band was geworden in de jaren hierna, had niemand hier ooit naar geluisterd. Crazy dat dit verwant is aan Floyd. Echt een grafbende van een album. Een soort rommelige demo's met dertien-in-een-dozijn psychedelische, folky instrumentatie en de meest belabberde vocals die je je voor kan stellen. Harde nope van mij.

God dang Mingus. Dit is zo'n vette plaat. Avontuurlijk en gelaagd. Er kan zomaar een klassiek Spaans gitaartje ingezet worden, of een plotse, onverwachte tempowisseling. Track C is schitterend vooral, het eind van Mode D in unhinged.

Ik had Justice al hoog zitten maar na de legendarische headline slot op Best Kept Secret hebben ze voor mij de status van legendes in de elektronisch muziek dik waargemaakt. Cross is met afstand de beste Justice plaat, niet omdat de rest zo slecht is, maar gewoon omdat Cross zó goed is. Echt zo'n plaat waar je op repeat naar kan luisteren. Kleurrijk en meeslepend.

Dit had zo maar uit de grote Indie-wave in de zeroes kunnen komen. Leuk albumpje met prima liedjes. Best 'bright' ofzo voor de jaren 80. Niet zo enthousiast dat ik hem vaker ga opzetten.

Blijft altijd mooi om te horen hoe ver hiphop is ontwikkeld over de decennia heen. Daarmee bedoel ik: old school hiphop klinkt oud. En dan komt dit zelfs uit '86! Dat is het jaar van The Queen is Dead en Reign in Blood (check even de AOTY page van 1986, echt een bizar jaar voor muziek).

Afijn, Raising Hell dan: een aantal hele harde samples en een paar hooks die door de geluidbarriere gaan (ITS TRICKY). Wel soms heel erg cheesy en dus echt een tikkeltje outdated. Echt leuk om een keer volledig te luisteren.

Dit klinkt voor mij echt als het meest generieke Beach Boys album mogelijk. Een soort AI-samenvatting van wat ze allemaal maken. Beach Boys zijn uiteraard gewoon okee, dus dat is dit ook.

Tikkeltje saaie en voorspelbare psychedelische rock. Opzich wel luisterbaar, in een vacuum is er niets mis mee. Begrijp alleen niet zo goed wat dit op deze lijst doet weer.