Reviews by debliek

Dit album ademt mij te veel jaren '60, maar dat is al snel. En het ademt ook wel jaren '90 radio-rock. Met een schijf uit 1987 is de band er dan vroeg bij. Het is moeilijk je aandacht erbij te houden, het vervliegt snel naar de achtergrond. Daarmee is het aantal sterren duidelijk.

Vrije jazz volgens wiki. Nou wiki, er is een verschil tussen vrije jazz en een kakofonie...

Run DMC. Volgens het internet een grondlegger van de hardcore rap. Dat moet je plaatsen in de tijdgeest. Want nummers als It's like that zijn tegenwoordig licht verteerbaar. Het labeltje zal vooral duiden op het rauwe uitstoten van de woorden en gelukkig minder op de teksten.

Raising Hell is het derde album van de heren. En inmiddels zou ik de heren de grondlegger van de commerciële rap noemen. Het rauwe keelgeluid zijn ze niet kwijt. Maar om maar wat te noemen. Ze durfden als één van de eersten een cd'tje te maken van het tweede album. En dan hebben we het nog niet eens over de schoenen. Een zeer ludieke samenwerking voor twee partijen die overal in doorwerkte. Het zonder veters tegelijk op de maat op de grond stampen zit als beeld nog steeds in mij hoofd. Het gaat zo ver dat er een ode aan de schoenen op deze cd stond…

Grondlegger van hardcore rap en van de commerciële rap? Is deze groep dan zo wispelturig? Welnee. De mannen waren gewoon enorm vernieuwend. En wij duwen vervolgens de verschillende uitingen in onze afgebakende hokjes. Er zijn ook kernkrachten van Run DMC. Zo is de afwisseling van Run en DMC, soms woord voor woord, ongeëvenaard. Dit wordt vaak aangevuld met het turntablism van Jam Master Jay. De meester voelt de rappers perfect aan en krijgt het voor elkaar met een op zichzelf minder toegankelijk genre een heel aaibaar geheel te creëren.

Het vernieuwende horen we op het derde album ook nog steeds aan de muziek. Eerder brachten nummers als It's Like that en King of Rock al een nieuw en sterk geluid. Op het tweede album werd al geëxperimenteerd met gitaren en samengewerkt met een reggae-zanger. Op dit album werpt dat zijn vruchten af. It’s Tricky luistert bijvoorbeeld heel fijn weg. En daarbovenop wordt samengewerkt met Aerosmith. Zoals de clip laat zien, niet een samenwerking die toen voor de hand lag. Hét voorbeeld dat muzikale hokjes doorbroken moeten worden. Minpuntjes zijn enkele kinderachtige nummers op de tweede helft. Ik kan mij bijvoorbeeld best ergeren aan Dumb girl. Daar staat tegenover dat ook deze nummers vaak wel een sterk onderdeel hebben. Dumb girl heeft bijvoorbeeld een voor die tijd heel bijzondere stevige dubstep-achtige beat.

Walk This Way verdient een eigen ster. Run DMC krijgt van mij sowieso een oeuvre prijs. Wellicht bepaalt dat ook de laatste afronding bij de sterren. Bam! 5 sterren!

Een album van The Soft Boys dat start met I wanna destroy you...Dat is dan hun zachte kant... Dit werk heeft nogal wat van de jaren '60 overgehouden, inclusief af en toe het zwaktebod van de verlengde klinkers. Het is allemaal te overzien hoor, maar als je dat doet, moet je wel zorgen dat je stem niet overslaat. En ook dat is nog wel te overzien, maar het valt me op omdat het album zich verder niet zo onderscheidt. Misschien is dat het echte probleem. Hop, uit de lijst deze schijf.

Het TV-prorgamma voor 1990:
- 1:00 . "Birdland" Een spelprogramma
- 2.00 "A Remark You Made" aftiteling van een soap
- 3.00 "Teen Town" De nachtprogrammering
- 4.00 "Harlequin" testbeeld
- 5.00 "Rumba Mamá" hervatting uitzending
- 6.00 "Palladíum" een kinderprogramma
- 7.00 "The Juggler" een uitzending van de gezamelijke kerken
- 8.00 "Havona" een kinderthriller

Wat kunnen we hier nu weer van verwachten? Jaren '60. Maar van Country Joe en genaamd Electric Music.

Het dekt nog niet eens het hele spectrum. Er had ook nog wel een hint naar blues, naar Soul, naar folk, naar... bij gekund. De nummers zijn niet per se onderscheidend, maar liggen vaak wel prima in het gehoor. De variatie maakt het grootste verschil. Er zitten wel verschrikkelijke stukken met een neurotisch orgel tussen (dieptepunt Section 43) die aan de sterren zagen.

2,5 ster

Ergens rond 2010 werd deze show opnieuw opgevoerd. Een collega heeft zich een jaar lang hierop verheugd en ook zeker een jaar lang nagenoten. Hij deelde zijn enthousiasme graag natuurlijk. Dus de cd belandde op mijn pc met het idee dat ik dit regelmatig op zou zetten en hierin op kon gaan. Het resultaat? Na één keer luisteren verdween alles in de digitale prullenbak met uitzondering van de twee hits, die dan wel weer heel sterk zijn.

Het album is bejubeld, dus ik kon hem hier verwachten. Ik keek er niet naar uit, maar ik heb wel een moment gezocht om het integraal goed te kunnen beluisteren. Dat ging me lastig af. Het album klinkt in het begin van geen kanten. Gelukkig komt snel de eerste hit. Maar daarna komt al snel valse zang. Het past wellicht bij de emotie, maar ik haak hier echt van af. Als concept-album is het wel weer bijzonder. Het mag iets korter, maar het neemt je best mee op een reis.

Uiteindelijk is één sterk nummer per schijfje echt onvoldoende. Nu echt voor de laatste keer dit geluisterd.

Zelfs The Kinks zelf hadden al door dat er teveel The Kinks was. De titel is er niet voor niets....Maar laten we eerlijk zijn. Heel anders is het niet...

Weer een plaat die veel korter duurde dan ik ervaarde. Wat is dit lang hetzelfde geluid. Tegelijk zijn de nummers die wel iets anders klinken eigenlijk zo uit de toon, dat dat ook weer irritant is.
Een band/zanger die de wereld wil laten weten dat ze een attitude hebben. Late punk wellicht, wel vaak catchy. Het is ook gewoon mijn smaak niet...

Na een 5 sterren album mogen we wat verwachten. Maar blijkbaar moest de band zich even afzetten tegen het eerdere 'commerciële' geluid. Dat heet een punk-album.

Ze laten ons tussendoor en vooral aan het eind horen, dat ze nog best wel goede muziek konden maken. Maar bepaalde teksten verraden toch de wens om zich af te zetten...

Het laatste nummer zou wellicht een extra ster waard zijn, maar daar tegenover staat het verspilde talent. In de tijd van cd's voel je je toch echt bekocht als je deze schijf in huis haalde op basis van ervaringen uit het verleden.

Ik behoed de klusmaatjes maar voor de noise-rock en heavy-metal albums. Krijg ik straks zelf wel uren achter elkaar gitaar-geweld.

Maar tja, de zeurstem van Rufus kreeg eerder van mij 2 sterren. Dus kan ik de klusmaatjes dit wel aandoen?
Ze houden zich stil over de muziek. Dus het kan blijkbaar,

Zelf hoor ik toch weer een zeurstem. Het komt ook door het oprekken van de laatste lettergrepen van woorden. Als een klein kind...."Mag ik een snoepjeeeee....weeehhhh....." Hoe moet die stijl iemand nu overtuigen? Muzikaal zit het wel goed in elkaar gelukkig. Met 2,5 ster komt Rufus goed weg lijkt me.

Wat punk, wat jazz/blues, wat jaren '60. De losse nummers zijn niet bijster interessant, maar door de variatie is het nog wel ok. Bijna aan het eind zat het op een 2,5. Nog net een vergeetbare 3. Maar door het laatste nummer (1/5 van het album) slaat het om naar een slecht geheel.

Noiserock: Standaard een 1.
Wazige geluiden: standaard een 1.
Matige zang: standaard een 1.
Algemene waardering: 4

Noiserock: Midden in de nacht geluisterd, dus op zacht volume. Wellicht ervaar je de herrie dan niet zo. Onverwachts komt de jongste beneden en begint hard op en neer te wippen op de muziek. Cachy noiserock dus. Of moet ik me zorgen gaan maken? Het is ook wel noiserock uit 2004, de grensen van een genre worden met de tijd wat opgerekt. Dit heeft zelfs een beat als basis.

Wazige geluiden. Ok, eerlijk is eerlijk. De hoge piepjes irriteren me. Toch weten ze veel van het wazige geluid om te buigen naar muziek.

Matige zang. De band waust soms wat over de muziek heen, soms is het meer schreuwen wat gemuzikaliseerd wordt.

Algemene waardering. Dit album biedt een unieke beleving. En al worden veel a-muzikale ingrediënten bij elkaar gevoegd, er onstaat een muzikaal geheel. Zoals sommige mensen met alleen groenten best een eetbaar gerecht kunnen bereiden. Het is toch een prestatie. Het heeft zelfs iets pakkends. Dance-noise-rock. Of misschien noise-techno? Ik hoor soms ook wel iets van artiesten als Aphex Twin of T.Raumschmiere. Ga ik het nog eens luisteren? Denk het wel, sorry buren.

Ik sla op verzoek van de klusmaatjes een album over en het volgende album raak ik zelf op de helft wel zat. Komen we weer bij mooie klusmuziek. Amy Winehouse.

De stem heb ik al aangehaald op het eerdere album. Op dat album miste ik de hits. Dit wordt hier weer goed gemaakt. Gelukkig maar, want daar moet dit album het wel van hebben. Pop met een ziel, mede door invloed van oudere muziekstijlen.

De titel is duidelijk. Deze schijf is voor het vermaak bedoeld. Mooi, geen kapsones. Ik neem aan dat vooral gedoeld wordt op het vermaak van de artiesten zelf. Maar als zij plezier in hun werk hebben, dan levert die uitstraling vaak ook een belangrijk deel van het vermaak van het publiek. Zelf heb de 50 minuten is tweeën moeten knippen. Het werd mij toch te eentonig. Als je het in tweeën knipt kan ik er nog wel 2,5 ster aan toekennen.

Die trillende stem. Het klinkt bijna digitaal, maar het zal wel het echte stemgebruik zijn. Knap trucje, maar niet om aan te horen. En dat anderhalf uur lang. Of nee, zo voelt het alleen maar. Het is 'slechts' 40 minuten.

Thundercat. Klinkt als powerrock en klus-muziek. Dus...kom maar door!

Ow, dit is toch heel anders. Het begint vrij rustig, wordt al snel wat vager met een zachte maar vrij snelle beat over rustige zang. Het lijkt naar R&B te gaan. Maar dan volgt weer losse jazz, wel weer met zo'n snel ritme. Je zou er gek van kunnen worden, maar daar houdt hij rekening mee. De nummers worden kort gehouden. Zo blijft het album allerlei straatjes in duiken en zoeken hoe ver het kan gaan zonder ongemakkelijk te worden. Het slaagt daar wat mij betreft goed in, maar ik kan mij ook goed voorstellen dat het voor anderen de grens overgaat.

We klussen vrolijk door en ZZ Top lijkt mij op voorhand wel prima daarbij. Al is het eerste nummer Gimme All Your Loving wel erg jaren '80. Maar goed Sharp Dressed man komt ook nog, en dat gaat toch iets beter op met dat jaren '80 geluid. Dus wat zal de boventoon gaan voeren?

Nou dat wordt wel duidelijk. De jaren '80 komen te lang te duidelijk door. Ik ben het album halverwege wel zat. Wellicht ook omdat het kruit al vroeg verschoten is.

Ik vraag hier vaak om variatie. Maar bij sommige albums past dat ook weer helemaal niet. Zoals I Need You Tonight mooi illustreert.

Misschien heeft de band ook wel de pech na Aerosmith te komen. In de vergelijking valt dit stukken minder uit.

Help, ik word dus ingehaald door een luistermaatje. Ik moet aan de bak! Maar goed dat we gaan klussen. En dit is een heel mooi plaatje daarbij.

Daar moet ik wel achter komen, want de titel suggereert meuk. Tot mijn verbazing begint het album vrij luchtig en jazzy. Het wordt gevolgd door een mengeling van overgebleven jaren '60 klanken en oudere muziekgenres. Je hoort wat getokkel en wat soul. De titeltrack blijkt de klapper. Er wordt nu gekozen voor een folk-klank, waarmee er een voorloper van Stairway to Heaven lijkt te zijn ontstaan. Dit nummer tilt het album (net) naar de laatste ster!

Weer eens een poging om de 1001 aan te zetten met het gezin in de auto. En, volgens mij voor het eerst, mag het album helemaal afgespeeld worden. De meer standaard rock nummers liggen ook erg makkelijk in het gehoor natuurlijk.

Wat mij meer verbaast is dat wordt meegezongen met 'Janie's got a gun'. Ook dit blijft op de een of andere manier makkelijk in het hoofd zitten. Maar het is toch niet een nummer waar je gedachteloos je hoofd mee laat laat knikken. Ik krijg nog wel de vraag of ik niet de betere versie kan opzetten, Nou nee, ik zit achter het stuur hè....en dan kan ik lekker door met het 1001-huiswerk, want mijn luistermaatje likt mij in te gaan halen.

Voor het album maakt zo'n nummer wel het verschil. Het geeft variatie en eigenheid en het dwingt om beter te luisteren.