debliek

The Cure stond al drie keer in de lijst met hun albums uit de jaren '80. Als je vervolgens een nieuwe notering toevoegt uit 2024, dan zou die nieuwe notering logischerwijs het volwassen geluid van zo'n band moeten laten horen. Eén probleem in het geval van The Cure: zij hadden in die jaren '80 al dat volwassen geluid. Goed, het kan iets gelikter met de techniek van de huidige tijd en daarvoor heeft de band niet de kop in het zand gestoken. Maar daar heb je de vernieuwing wel mee te pakken. Als ik het nieuwe album kort moet beschrijven, dan kom ik dus ook eigenlijk op dezelfde teksten als ik bij de oude albums schreef. Ik heb veel moeite met de saaie zang, maar het valt perfect samen met de muziek en het zorgt voor een eigen sfeer. 3,5 ster

We kregen eerder Ingenue van K.D. Mijn bemerkingen hoef ik niet samen te vatten. Die waren erg kort: goede zang, goede muzikale begeleiding, enorm saai.

Die zang blijft ook nu overeind en daarmee is de eerste ster zo gepakt. Maar muzikaal is dit vrij gedateerd. De nummers met country-achtige klanken zijn het meeste enerverend. Dat zegt genoeg, lijkt me.

Dit album kan ik nog korter omschrijven: goede zang, enorm saai.

De discografie van Lauryn heeft een eigen pagina. Hoe groot is het solo-werk van mevrouw dan? Nou, welgeteld één studioalbum. Dit lijkt mij de symbolische samenvatting van Lauryn Hill: extreem overschat.

Dit album laat wat nummers horen die passen in de mal die we kennen van de radio. De bekende rap-stijl wordt aangevuld met soul-zang. Nou ja, soul? De zang trekt vooral energie weg. Buiten dat is het zeker niet onderscheidend.

Hoe ouder je wordt, hoe makkelijker je concessies doet. Dat maakt het leven makkelijker wellicht, maar de muziek niet interessanter. Op een enkel nummer na, is de blues dan ook uit de bluesrock verdwenen. Het nummer "(I-I-I-I-I-I wanna) Get close (to you)" wordt vrij standaard 60's gezongen; het nummer "Bite my head off" als een standaard punk-nummer. En een nummer als Whole Wide World had uit de keuken van een willekeurige radio-britpop-band kunnen komen. Komt er nog wat country en pop (bedoel ik niet eens dat nummer met mevrouw Gaga) voorbij. Het is allemaal niet slecht, maar het heeft de eigenheid wel verloren. Geef mij de ongepolijste stem van meneer Jagger maar. Al neem ik aan dat deze inmiddels nog een heel stuk ruwer is dan we kenden.

Ergens waardeer ik het ook wel. De band lijkt 100% kwaliteit te willen bieden. Geen album met een paar hitjes en veel opvullers, zoals vroeger. En de hobbels om die kwaliteit te krijgen, kan je tegenwoordig vrij makkelijk digitaal glad strijken. Maar ja, dan is het ook echt glad. Zouden ze die concessie vroeger ook gedaan hebben?

Helaas een vergeetbare 3 voor de Stones.

Het derde album van de nieuwe editie van het boek. En wederom met een stevige digitale basis. Dat past in mijn straatje, maar ik zie een luistermaatje al door de grond zakken. Eerdere digitale albums met meer variatie kregen van hem al het label eentonig. Dus dit album zal vast een hele korte review van hem krijgen.

Maar ondanks dat ik naar het grootste deel van dit album prima naar kan luisteren, vraag ook ik mij af wat de toegevoegde waarde is van dit album. Vernieuwend is dit niet en de oudere albums van de Chemical Brothers in deze lijst zijn veel interessanter.

Dit album biedt af en toe een fijne bijna doorlopende bassdrum die niet eens dominant is. Bijvoorbeeld in het nummer met Beck. Maar dit album biedt af en toe ook trommelvlies beschadigende blikken geluiden zoals in Feels like I am Dreaming. Het is dan of ze nog eens moeten laten zien dat ze ook nu nog grenzen doorbreken. Nee, dat hoeft echt niet.

Tussen de 13 nieuwkomers zit naast dit album ook het nieuwe werk van The Cure en zelfs van The Rolling Stones. Toegegeven, het eerder toegevoegde album van Leonard Cohen uit 2016 is weer gewipt. Zit er ergens een diepe wens bij de samenstellers om nieuwer werk van bewezen artiesten ook boven water te halen? Of is het gewoon luiheid? Ik ben bang het laatste. Maar op deze manier krijgen we maar weinig mee uit de huidige tijd. Iets waar ik wel een beetje naar uitkeek. Ik laat dat gevoel maar niet het aantal sterren bepalen...