Reviews by debliek

Blijkbaar kan wat vagere muziek ook een duidelijke vergeetbare 3 zijn. Heroes heeft zichzelf natuurlijk bewezen. Al is het niet mijn smaak (vind dit al teveel Dylan). Maar welk ander gezongen deel moet ik hier verder nu aanhalen? De meer muzikale/elektronische delen luisteren best prima. Maar ze missen iets extra's.
Volgens mij kan je dit album samenvatten met het singeltje Heroes met de B-kant V-2 Schneider. Dan mis je verder niets.

Een album waar ik naar uit keek. Het viel wat tegen. Prima gitaarwerk, maar alles wat daarom heen zit mist power.
Ach misschien is het probleem gewoon weer dat ik mij verheugde. Dan valt het gewoon sneller tegen. Gewoon nog eens luisteren maar. Heel veel anders wordt het oordeel niet. Maar de gitaars zijn wel zo sterk, dat ik minimaal een 3,5 wil geven.

In de kroeg even vooruit gekeken met een luistermaatje. Wat staat ons te wachten? Cocteau Twins? Die hebben we toch al eens gehad? Wat was dat ook alweer? Eens even teruglezen. Ja hoor: ik noteerde een vergeetbare 2. Dit album is niet zo anders. Wel staat er ineens iets op wat ik ken. Lorelei stond op een verzamelaar met Enya-achtige muziek. Het heeft iets van die richting, maar ik vond dit nummer altijd het minst interessant wat er tussenstond. Het staat wel symbool voor de rest van het album. Aardig idee, maar de uitvoering kan toch meer signatuur bieden. Saai en flink vergeetbaar.

Klassieke rock die al veel eerder veel beter is gedaan. Op dat maar eens te onderstrepen hebben ze 'Born te be wild' gecovered. Waarschijnlijk het beste wat deze band eruit kon halen, maar veel minder dan het origineel. De kracht van dit album zit in de catchy ritmes; het is een plaat die kwaad kan voor de nekspieren. Omdat het binnen het genre verre van het beste is, zal ik het niet snel nog eens opzetten en verdient het een 3. Ik voeg het eerste nummer toe aan mijn likes, dat lijkt mij voldoende om over te houden aan deze schijf.

Een soort rustige Chicks on Speed / Lords of Acid van voor het digitale tijdperk. Het is wat kinderachtig cq. provocerend. Maar bereikt dat ook weer niet omdat het ook wel heel vrolijk en bij vlagen relaxt is. De zang is heel matig, maar dat lijkt bij het provocerende te horen. Normaal zou ik er helemaal op afknappen, maar ze bieden een geheel. Ik denk dat ik een lijstje ga maken: 501 albums die onterecht in de 1001AYMHBYD staan.

Ik schrik tegenwoordig al als ik art-rock lees. Maar dit is best een geinig schijfje. Het is niet heel geforceerd. Art lijkt meer te staan voor de digitale kant. En een combinatie van 'normale' en digitale muziek pakt mij altijd wel.

We moesten net nog Selling England By The Pound luisteren en dit is toch één pod nat. En dan is dit ook nog een dubbel-cd. Het is allemaal prima in elkaar gedraaid, maar (wellicht door de pech dat het direct achter een zelfde soort Genisis album volgt) ik was het bij cd 2 toch flink zat.

Eind jaren '90. Stampende beats, raggende gitaren, rauwe rap. Maar ook de jaren van de muziek die je te relaxt maakt om te poepen. Manu Chao en deze sociale club voorop. Wellicht misschien ook wel juist nodig als tegenhanger van het muzikale geweld. Het verbaast me wat dat ik nu nog prima kan hebben.

Ik kan hier bijna mijn schrijven over het andere Oasis album herhalen. De stem is verschrikkelijk. Maar ze vinden een goed samenspel met de muziek. Ze krijgen het voor elkaar om dat zeurende britse geluid wat weg te laten vallen zelfs. Het andere album had voor mij nog een uitschietertje. Hier heb ik niet echt een opveermomentje.

Lekker jaren '80. Wel weer één waar ik mij niet zo aan erger. We zijn er al een paar tegengekomen. De vergeetbare jaren '80 platen. Op zich knap. Maar ik noteer toch gewoon die 3.

Bob heeft deze keer een typisch amerikaans plattelands stemgeluid. Ik vergelijk best veel zangers met Dylan als de specifieke manier van zingen weer voorbijkomt. Maar eerlijk is eerlijk, Bob heeft helemaal niet slechts één stemgeluid. Dat is toch knap. Het blijft Bob, dus de stem draait en schuurt, maar het kan veel gekker. Ondanks dat ik vaak afknap op de knauwende amerikanen, is dit de prettigste stem van Bob die ik in de lijst ben tegengekomen. 2,5 ster.

Typische Afrikaanse zang. Het luistert vrij makkelijk weg. Vooral als het wat vrolijker klinkt. Altijd lastig om wat te vinden van een genre waarvan je weinig vergelijkingsmateriaal kent. En de vraag die ik mijzelf normaal stel om te bepalen of het een 4 is, kan ik eigenlijk ook niet gebruiken. Want zal ik het nog eens opzetten? Nee. Maar dat zegt meer over mijn muzikale comfortzone dan over de kwaliteit. Maar misschien moet ik vooral wegen dat het wel een prestatie is als de muziek ook voor mijn ongeoefende oor makkelijk wegluistert.

Inmiddels weet ik wel dat deze band zichzelf afvraagt of ze nu punk zijn of niet. Het eerste nummer heeft niet echt die signatuur, zou ik eerder radio-rock noemen. Ik kan dat prima hebben, al zou ik het nooit zelf opzetten. Direct daarna volgt wel zo'n typische punk'zang'; wel met een catchy herhalend muziekje erbij. Het wisselt verder wat af. In totaal is dit album iets toegankelijker dan het andere werk wat we van deze band krijgen. Het zit daardoor wat dichter naar de 3. Dit had ook prima het enige werk van deze lieden kunnen zijn in de 1001.

In een rumoerige ruimte spreken we over muziek en over Lenny. Op het moment dat onze gesprekspartner over de herrie heen "You Got To Let Love Rule" brult, valt die herrie net weg. En iedereen kijkt met een twijfelende blik naar ons. Want de muziek van Lenny is een beetje Gay lijkt het algemene oordeel te zijn.

Dat is onterecht. Zijn zang is krachtig en zijn muziek is het vaak wel waard om wat beter naar te luisteren, zelf de muziek achter die hit. Zijn album is gevarieerd (van rust naar Jamiroquai naar volle rock) En toch: na het album blijf ook ik wat van dat slijmerige gevoel overhouden. Misschien associeer ik nu te vrij. Maar ik hoor mede door wat valse lucht soms een beetje de Vieze Man. Het is een beetje een afknapper, maar ook de handtekening cq. de afwijking die een artiest nodig heeft.

Het album laat er direct geen twijfel over bestaan. Dit wordt 2 schijven lang luisteren naar snaarwerk met Amerikaans geknauw. Daar bestaat ook nog wel variatie in en dat merken we. Het album begint vooral vrolijk. Ik zou het nooit uit mezelf opzetten, maar het hoeft ook zeker niet uit. Maar na een paar nummers beginnen de energietrekkende lange tonen / lettergrepen. En daarvoor is twee schijven vol gewoon veel te lang.

1,5 ster.

Eerder schreef ik al over mijn waardering van de de meer relaxte rap in tijden dat alles rauw was. Van Tribe Called Quest en De La Soul mochten we al genieten. Zij kunnen niet zonder de Jungle Brothers genoemd worden. De JB's waren niet alleen eerder. Ze boden ook met Black is Black de kennismaking met Q-Tip. En een stijl die wel heel veel weg heeft van De La Soul. Op dat zelfde album stond I'll House You, wat volgens mij de eerste wereldoverende rap-house hit was en een tweede hit Because I Got it Like That. Tot slot geven ze een lesje sampelen met een ziel met bijvoorbeeld On the Run.

En je raadt het al. Het wijze comité heeft voor dit voor de hand liggende debutalbum juist weer niet gekozen....Maar voor het tweede album. Nou, dat is ook wel leuk. ...

Nog niet de jaren '80 Genesis waar we mee groot zijn gebracht, al komt er wel wat bekends voorbij. In plaats daarvan varen ze zelfs wat op de jaren '60 met vrij speelse muziek, zoals bij "The Battle of Epping Forest". Toch kan ik niet zeggen dat ze in de jaren '60 zijn blijven hangen. Het lijkt geëvalueerd naar een meer uitgedachte compositie. Fijn is dat het album een geheel is, geen collectie van een paar hits en een paar opvullers. Helemaal mijn smaak is het niet, maar een bovengemiddelde waardering kan ik hier wel voor noteren.

Volgens mij de zesde keer dat ik Paul tegenkom en alle voorgaande albums scoorden een 1 of een 2. Ik ben geen fan van suffe Paul, dat is duidelijk. En ik erger me ook wel aan het veel te vaak opnemen van dezelfde artiest.

Maar toch word ik deze keer wel verrast. Gek misschien, want ik kende ook wel weer verschillende nummers. Maar toch was dit blijkbaar verdwenen uit mijn beeld van saaie Paul.

De zang zelf verveelt mij deze keer niet zo. Het is ook niet zo, dat ik erg onder de indruk raak van de zang. Maar mij niet ergeren is al heel wat bij Paul. Muzikaal hoor ik voor het eerst echt iets interessants. Dat zal wel vanuit de samenwerkingen komen. Het is vooral opvallend dat de meer Afrikaanse klanken prima samengaan met Paul. Al zit er af en toe een misser tussen. De Lion-King-klanken zijn mij toch wat te overdreven. Al met al kom ik op 3,5 ster.

Typisch jaren '80 geluid. En ik erger me daar niet eens aan. Een prestatie als je dat met jaren '80 klanken voor elkaar krijgt. Maar het komt ook wel omdat het een duidelijke vergeetbare 3 is.

Sinds we aan deze lijst begonnen zo'n 2,5 jaar terug, praat ik wat meer over muziek. Sinds die tijd heb ik toch het meeste klaagzang gehoord over het nummer Bridge Over Troubled Water. Al moet ik daarbij opmerken dat die klaagzang van één persoon kwam. Maar nu dus het moment om eens goed naar dat nummer te luisteren. Als ik heel eerlijk ben, ik kan mij die ergernis niet zo voorstellen. Het is vooral een wat saai nummer, al bouwt het nog wel op. Nee, de echte verschrikking komt een paar nummers later. Ook dat nummer kennen we allemaal al lang. Lie-la-lie, Lie-la-lei-lei-lei-lei-lei, Lei-la-lei, Lie-la-lei-lei-lei-lei-lei, Lie-lie-lie-lie-lie (songtekst Spotify). Wat een kleuterlied om te horen.

Toch, deze nummers zijn beide grijsgedraaid. Wij vinden het een verschrikking, anderen geweldig. En ze staan tussen andere grijsgedraaide nummers en nummers met kleur. Ook niet allemaal mijn favoriet. Maar wel allemaal nummers, waar je iets van kan vinden. (Ik ben dan ook benieuwd of de ergernis aan het nummer bij mijn mede-zure-broeder, ook doorslaggevend is voor het album.) Als we zo vaak spreken over vergeetbare drieën, moeten we ook constateren dat dit het tegenovergestelde is. Van mij geen hoog cijfer, maar wel de conclusie dat dit de albums zijn die echt in de lijst horen.