Reviews by debliek

Hiervoor kreeg ik Common geserveerd. Ongeveer het tegenovergestelde van de schijf van vandaag. Common was braaf. Dat kunnen we toch niet van Ghostface. Er wordt toch echt teveel getierd. Natuurlijk, hij laat soms merken dat het allemaal een grapje is. Maar wel een heel puberaal grapje dan.

Common was heel eentonig. Nu een punt in het voordeel van Ghostface. Want eentonig kunnen we dit niet noemen. Als Wu-Tang-lid ben je wel in het voordeel natuurlijk. Hulptroepen zat. En dan kan er ineens een pop-nummertje als Back Like That tussen staan.

Uiteindelijk zijn de losse nummers niet bijzonder goed. Maar is het die afwisseling die het interessant houdt om een keertje te horen.

Dit is de eerste keer dat een album 3x achter elkaar aanzet. Even wisselen van digitaal schijfje is ook minder handig tijdens het schilderen. Maar toch, 3 maal met plezier geluisterd. Fijn dat er afwisseling is tussen zang en instrumentaal. Al is dit wel heel sterke zang. Pusherman is mijn favoriet van de schijf. Het wekt mijn interesse in de film. Wordt daarin ook de serieuze boodschap zo fraai verpakt?

Punk is van allen tijde. Weer een band die volgens mij prima weet wat ze doet. Maar het allemaal expres verpest met overstuurde instrumenten en stembanden.

Ideale plaat om mijn dochter van bijna 2 maanden in slaap te krijgen. Helaas heeft de plaat bij papa hetzelfde effect.

Ik ga een lijstje maken. 101 albums die te gedateerd zijn om nog op te zetten...

Perfect klus-plaatje. Het luistert heerlijk weg. De Pepers leveren creativiteit en een grote variatie. Van rap naar de kenmerkende zang. Van funky naar rauw (bijna Rage Against The Machine achtig zelfs). Van gekkigheid naar serieuze nummers.

Je kan hier niet omheen. Dit is een bijzonder fijn werk. Toch zijn er ook kleine ergernissen. Zo heb ik dit album vroeger een aantal keer uitgezet bij het eerste nummer, vanwege het irritante refrein en wordt het libido van de zanger te vaak gezongen.

Ik twijfel hierdoor heel even tussen een 4 of een 5. Maar laten we eerlijk zijn. Het valt allemaal best wel mee. Daar laat je zo'n album toch niet voor liggen?

De beats en de rapstijl zijn een dikke knipoog naar de bravere raphoek uit jaren 90. Soms een beetje funky, soms meer flowend.

Common is geen slechte rapper. Maar hij voegt weinig toe aan een voorganger als Q-Tip. Ook muzikaal is er weinig toevoeging. Pas als Macy binnenloopt kijk ik weer op. Niet omdat het een geweldig nummer is, maar omdat het de afwisseling biedt die nodig is.

Tijdens het afspelen, maakt een apparaat op de bouwplaats ineens megaveel herrie. Als dat stopt, hoor ik de muziek weer. En verlang terug naar de herrie van dat apparaat. Wat een valse zang. Een schande voor de lijst.

Hè, MC Solaar? Bij de 1001? Hoe is dat gebeurd? Hij is zeker niet slecht hoor. Maar wat maakt hem bijzonder? Er zal toch wel wat interessantere rap uit Frankrijk te plaatsen zijn? Het is wel leuk om weer eens te horen. En het is ook wel bovengemiddeld. Ik twijfel tussen een 3+ of een 3,5. Reggae Jam maakt het verschil. Wat een slecht nummer zeg. Het wordt een 3+.

Weer die Beatles…Na een aantal dagen moed verzamelen toch maar eens voor gaan zitten. Even was ik nog hoopvol. Want de eerste rauwe zang luistert best prettig. Het duurt helaas maar kort. Maar het nummer belooft een voorstelling en dat prikkelt zo wel de nieuwsgierigheid.

De nieuwsgierigheid wordt al snel de kop in gedrukt. De opening gaat over in het tergend saaie With a Little Help from My Friends. En het stereotype Lucy in the Sky With Diamonds volgt. Ja hoor, weer die verlengde lettergrepen. Lucy in the Skyeyeyeyeye with Diamonds. En die komen nog een paar keer terug: Getting Better (all the tiaaaiiiime), Sheeeeeeeeeeeiiieee’s Leaving Home.

Even komt er een blokje semi-bijzondere muziek. Met wat kermis geluid en bijna knappende sitar (en even ook bijna knappende stembanden). En dan krijgen we het muziekles-nummer van dit album: When I’m 64…Denk je dat je alles hebt gehad, krijg je een hele boederij…Zo beloofden een voorstelling en dat is het.

Dit gevarieerde album is uiteindelijk een soort tussenweg. De ergernissen zijn niet zo ernstig als bij andere Beatle-albums. De verlengde klinkers zijn veel minder gek dan op With The Beatles. En het muziekles-nummer van dit album is bij lange na nog geen Yellow Submarine. Tegelijk mis ik de positieve uitschieters. De creatieve nummers zijn veel minder interessant dan bijvoorbeeld Tomorrow Never Knows (Revolver) en het album mist sterke kleine nummers als Blackbird (White Album).

Om de term maar even te lenen. We komen nog wel eens een 'vergeetbare 3' tegen in deze lijst. Niet slecht, maar niet echt interessant. Je zou het bijna vergeten, maar in de jaren 90 viel er een compleet genre onder de noemer 'vergeetbare 3'. Amerikaanse rustige singer-song-writer dames. Net geen country, net geen rock. Net niets. Er zijn tientallen bekende voorbeelden van, maar die ben ik natuurlijk allemaal vergeten.

In 1998 was dit genre gelukkig redelijk aan het uitsterven. Blijkbaar heeft ene Lucinda toen toch nog eens zo'n plaatje opgenomen. Helemaal niet slecht hoor. Ook helemaal niet vernieuwend en zeker niet bijzonder. Een middenmotor binnen dit genre van de vergeetbare 3.

Hé, weer een geinige ontdekking. Een funky plaatje deze keer. De instrumentale delen zijn het fijnst. Ze halen met hun instrumenten heel wat uit de kast zonder het er te dik op te leggen. Dat laatste is ook gelijk een nadeel. Het mist daardoor net wat kracht.

Aan de zang mankeert wellicht niet zo veel. Maar het voegt zo weinig toe (Zoom, zoom, zoom...).

Wellicht niet het beste in zijn categorie, maar leuk om aan de playlists toe te voegen.

Het eerste nummer zet al de toon. John laat merken dat hij kan zingen, maar wisselt af met schreeuwen. Ik krijg dan bezoek, vergeet het album af te zetten en ga in de tuin zitten. Tot we enige tijd later ruw verstoort worden door geschreeuw. Het blijkt Well Well Well te zijn. Man Man Man.

Ik zet het album de volgende dag opnieuw aan en klik op de wiki-link. Want wat bezielt deze vent? Hij had deze tijd blijkbaar primal scream therapie. Fijn als het jou heeft geholpen, John. Maar moet je echt ervoor zorgen dat jouw luisteraars ook therapie nodig hebben?

Hé wat geinig. Het zit ergens tussen singer-songwriter-muziek en triphop. Heel relaxed. Tot er op één nummer één kerel de boel opeens komt verstoren. Ik negeer dat maar en geef een ruime 4 sterren.

Toegegeven. Dit biedt variatie. Elk nummer weet me op een andere manier op mijn zenuwen te werken.

Soms moet ze even kracht bij zetten met geschreeuw, soms maakt ze het extra saai. Of zeurend met van die laaaaaannnnnggggeee lettergrepen.

We zitten weer duidelijk in Amerika, met zicht op een uitgestrekt landschap. Met de bekende overdreven trilling in de stem wordt het weer een toneelstukje.

Ik was dit bij het tweede nummer met die valse samenzang al helemaal zat... Later komen er nog wat krassende geluiden. En blijkt het weer zo'n toneel-zanger te zijn. Wat komt dit nep over...

Hij ziet de ondergang; daar is hij duidelijk over. Ik hoor die ondergang. Dus er is een match tussen muziek en boodschap. Krijgt hij toch geen extra sterretje voor.

Als je naar de rap-stijl luistert is Lupe nauwelijks vernieuwend. Het is wel een prettige stijl: rustig, flowend, zonder dat het te soft wordt.

Lupe deelt blijkbaar de ergernissen aan de makkelijke schofferende, stoerdoenende, of aanstellerige teksten van zijn hiphop-collega's. Tegelijk hoeft het geen braaf bijbelwerk te zijn. Fijn. Sluit ik me bij aan.

Eigenlijk geen idee waarom dit in de lijst staat. Er zijn vele anderen met vergelijkbare rap. Maar ik luister er met plezier naar. 4,5 ster.

Rustige luister-zomerrock. Tijdens het schilderen van de kozijnen opgezet in een stevig zonnetje. De ideale omstandigheden voor deze plaat. Zelf de wat zeurende stem stoort mij deze keer niet.

Is deze man vergeten dat deze muziek 70 jaar geleden al gemaakt is? Tergend gedateerd. We verkennen in de lijst nu even het segment 'saai'. Ik heb net net twee saaie albums drie sterren gegeven. Maar hier is nauwelijks doorheen te komen...

Een dame die prima liedjes in elkaar draait en prima kan zingen, maar wel weinig varieert met haar zang. Het wordt mede daardoor al snel saai. Mijn smaak is het niet, maar een ruime 3 voor de kwaliteit.