Reviews by debliek

In de tijd waarin rappen bijna gelijk stond aan woede en schreeuwen, kwamen er ook af en toe meer relaxte, meer flowende albums uit. Jungle Brothers, De la Soul, Tribe Caled Quest, ze boden allemaal een fijne adempauze. En nu komen we er nog één tegen. Wellicht net iets rauwer dan de genoemde drie, maar nog ver weg van de (ook ontzettend goede) Public Enemies van die tijd.

De troef van Pharcyde is wat minder muzikaal. Ze zetten in op grapjes. Niet perse de sterkste grapjes, vaak wat puberaal. Nadeel van grappen als troef is ook dat er geen reden is om daar een tweede keer naar te luisteren.

Dan laten ze iets op de toetsen vallen, dan vinden ze de meest neurotische manier om een ukelele te introduceren en dan laten ze horen dat je met snaarinstrumenten ook kan krassen. Alles ter onderscheid. Alsof Brian Eno zich ermee bemoeid heeft...O, wacht....

Ach, in de jaren '60 hadden ze ook al punk-ideeën. Nog niet het ruige gitaarwerk, maar wel lekker afzetten. 'Satirisch' framet wiki dat. Vast door een fan geschreven. Mag je zelf leuk vinden, maar er is geen enkele reden om te vinden dat iedereen naar mensen moet luisteren die expres vals zingen.

Wiki looft ook dat het het een van de eerste concept albums is. Het lijkt mij geen goed teken dat ik na het luisteren wel even terug moet naar wiki om te lezen wat dan dat thema zou moeten zijn. Ik raak al snel mijn interesse kwijt en krijg het hele artikel niet gelezen. Wat is er uithaal; het overkoepelende thema is 'afzetten'. Noem het maar een thema....

Verder lees ik zinnen als: Zappa later found out that when the material was recorded, Wilson had taken LSD. No shit, Sherlock...

Fijne elektronische plaat. De rauwe nummers hebben wat weg van het rauwere werk van The Chemical Brothers. Deze heren lijken graag nog een tikje of een kraakje toe te voegen, bij voorkeur naast een mini-stilte. Daarmee halen ze het wat uit balans. Wat hen toch vijf sterren minder oplevert, dan de broers. Komen ze nog steeds uit op een respectabele 5 sterren. Meer van dit genre graag!

Bijna de helft van plaat is Papa Was a Rollin' Stone. 11 minuten lang dezelfde basis. Maar door variatie in zang en instrumenten en door een goede opbouw 11 minuten lang interessant. Daarmee heb je de eerste sterren al verdiend. We horen het op meer nummers terug. Maar niet meer zo sterk als in de grootste hit. De rustige nummers onderscheiden zich niet zo, de funky nummers springen er het meest uit. Maar die bieden ruim voldoende voor 4 sterren.

Ik had hier eigenlijk wel zin in. Maar de plaat doet mij weinig. Natuurlijk, Message in a Bottle is ijzersterk. Maar bij de rest wordt ik het meest geprikkeld door de toegankelijke ritmes. Net als eerder met U2 merk ik dat je ook teveel van het goede kan hebben. Ik zal vast af en toe met plezier een nummer van The Police opzetten. Maar een album is net teveel.

De allereerste klanken van het eerste nummer op jouw eerste album uit de jaren '50 komen 70 jaar later nog steeds geregeld voorbij in andere muziek en via andere media-kanalen. Ook het gehele nummer is dan nog bij iedereen bekend. Dan heb je iets gepresteerd! Niet elk nummer op het album is even tijdloos. Als de achtergrondzang simpelweg de hoofdzanger herhaalt, kom je daar tegenwoordig niet meer mee weg (True, Fine Mama). Maar vooral de uptempo nummers als Ready Teddy komen goed door de jaren heen.

Geen Thunderstruck, geen Highway to Hell...Blijft over een album met dat kenmerkende hoge geschreeuw over het gitaarwerk. Nog steeds prima. Maar de uitschieters mis ik echt. De titeltrack komt het dichtst in de buurt. 3,5 ster.

Deze man weet heel veel fijne muziek te verpesten met zijn gelal. Halverwege moest ik even pauze nemen. De stem past enkel en alleen in blues-/jazz-achtige muziek. Bij Obviously Five Believers veer ik dan ook ineens op en overweeg een tweede ster. Maar dan de nuchtere Frans Bauer test. Zou ik liever naar een album Frans Bauer luisteren? Ja, heel graag!

Een applaus en een jazzy start. Dit belooft wat. En dan wordt je verrast door disco. Een heel herkenbaar geluid. Bij het tweede nummer wordt wel duidelijk waarvan ik het ook alweer ken. De plaat wisselt jazz en disco af en blijft tonen hoe dun de scheidslijn tussen de stijlen is. De combi maakt het heel fijn. Een plaat lang Le Freak was veel te veel geweest. Maar na Le Freak komt er een leuk luistergitaartje voordat de volgende disco-klanken weer klinken.

Als ik de volgende plaat uit de lijst luister, blijkt pas echt hoe ik het waardeer. Halverwege moet het schandalige gelal van Dylan echt even uit en zet ik lekker deze plaat weer even op. 4+ sterren.

Een wat meer relaxte rapper, op zich toen al wat gedateerd. Maar toch prettig. Muzikaal iets minder relaxed, wat voor een fijne combi zorgt.

Flink gedateerd inmiddels met de begin jaren '90 elektronische, soms bijna rave-achtige geluiden. De combinatie met zang is wel aardig. Ze hebben een eigen geluid. Maar dat geluid duurt wel net iets te lang. 3.5 ster

Vroeger had ik iets van The Orb en iets van Orbital. Dat was ruim voldoende in het genre vage elektronica. Nooit verder gezocht. Als ik niet die platen had, maar deze, was het ook prima geweest.

Dit album een paar dagen teruggeluisterd en het kost mij moeite om het terug te halen. Geen goed teken. Het is een standaard '90s zangeres. Niets mis mee. Maar ook niet interessant. Ze heeft af en toe een uitschieter nodig. En die uitschieters, die zijn er nou net niet.

En hier hebben we weer die punk-stem. Toch past die beter dan bij (veel te) veel andere albums die we voor onze kiezen kregen. Het past wellicht beter bij iets meer agressieve muziek. Het is prima muziek voor als je een beetje gefrustreerd bent, in dit geval vanwege de veel te vaak voorkomende punk-zang in deze lijst.

Heel erg begin 80's. Binnen dat krappe hokje wel gevarieerd. Het is allemaal niet heel enerverend, maar het zit goed in elkaar. 2,5 ster

Wat schrijf je hier nou weer over? Het is een standaard popzangeres. Wat gedateerd, maar het houdt. Het zakt wat weg, maar het wordt niet saai. Het heeft een continue kwaliteit, maar geen nummer dat eruit springt.

Met de manier van 'zingen' en de repeterende melodietjes soms bijna rap. En ergens is dat wel leuk. Ware het niet dat het zo extreem lui is uitgevoerd. Het zullen de punkinvloeden wel zijn. Die later in verschrikkelijke vorm nog duidelijker terugkomen, zoals bij het kerstnummer. Dit wordt ook weer een dikke onvoldoende. Zonde. Er zat best wat meer in.

Dit combineert het slechtste van het eind van de jaren '70 (bijna punk-achtige zang) met het slechtste van het begin van de jaren '80 (halfbakken dance-melodietjes). Creatief? Ja. Maar uiteindelijk is het de zang die zorgt voor een ruime onvoldoende. 1,5 ster.

Ook dit album uit een erfenis verkregen. Heb het helemaal geript. En later alles op 3 nummers na gedelete. Geen goed teken.

Nu ik het weer luister, snap ik weer waarom. Er staat voldoende kwaliteit. Maar het is gewoon teveel U2. Als ik U2 aanzet, kies ik voortaan het beste nummer (gewoon Sunday Bloody Sunday) en zap daarna weer naar de volgende artiest.