Reviews by debliek

Traffic kreeg al eerder 5 sterren van me. Daarbij gaf één nummer de doorslag. Dit album is vergelijkbaar, maar zonder zo'n extra klapper. Dan kom ik op vier sterren zou je zeggen. Toch voelt dat niet goed. Wellicht door de goede omstandigheden. Het vorige album luisterde ik tijdens het klussen, deze in de auto. Wat betreft het 'thuis'luisteren lijkt deze muziek voor dit soort momenten bestaan. Maar ik denk nog wat meer omdat ook dit album meer waard is dan de optelsom van de losse nummers. Het is een ware luisterplaat. Met vol en veel geluid, zonder dat je een muur van geweld ervaart.

Ik werd al gewaarschuwd, maar na twee maal vijf sterren voor Yes, viel deze mij toch tegen. Vooral het orgel is vaak gewoon chaotisch. Het eerste nummer lijkt het juist daarvan te moeten hebben. De climax richt zich ook hier weer op. Het volgende nummer compenseert wat, maar daar zit de zang mij wat in de weg. Ach, er gebeurt heel wat, en af en toe heeft het wel iets. Maar nee, dit gepiel heeft helaas geen vijf sterren album geleverd.

We hebben met The XX en MJ Cole net wat meer digitale muziek gekregen, waarvoor de basis duidelijk voor de eeuwwisseling was gelegd. Bijvoorbeeld door mevrouw Faithfull is. Want ook zij mixt haar ziel met de digitale muziek van haar tijd. Dat was ook wel nodig. Want die stem zelf kost me wat moeite. Maar met het keyboard gaat het wonderwel samen. Ik was zelfs verrast dat het album al weer klaar was.

3,5 ster.

In alles zit muziek. Maar deze band krijgt het er niet uit. Sterretje voor de creativiteit, dan maar? Absoluut niet! Iets te vaak brengt een (tandarts)boor oid vooral hoofdpijn in plaats van muziek.

Ik vraag bij MJ Cole om vergelijkingsmateriaal en krijg direct daarna deze plaat. Het is wellicht geen garage-house, maar ook dit album combineert een moderne beat met meer gevoelige zang en rustigere muziek. Er komt nog eens een wat klassieker instrument voorbij. Zelfs de hoes heeft dezelfde kleur. De beats en vooral de bassdrums zijn wat minder heftig, waardoor je wat minder tegenstelling ervaart. Het is daardoor wat saaier en het doet wat aan jaren '90 artiesten als Seal denken. Dit gerecht had wat meer peper kunnen gebruiken. 3,5 ster.

Aan het bijna klassieke begin wordt de belofte gedaan van een rustige sfeervolle plaat. Er volgt een lichte jaren '90 beat en een rustige stem. Waarna de ware aard van het album zich toont en een drum&bass-achtige beat de basis legt. Later blijkt soulachtige zang ook een belangrijk element.
Ik ben niet sterk thuis in de garage-house. Ik kan dit slecht ergens mee vergelijken. Wat mij betreft had de lijst hier wel meer van mogen presenteren. Maar dat is niet gedaan, dus wie weet levert het gebrek aan goed vergelijkingsmateriaal een sterretje teveel.

Als het album begint, hoor ik vage klanken die alleen begin '90's opgenomen werden. Maar al snel wordt er licht Dylanesque doorheen gezongen. Later volgen meer oosterse klanken. Inmiddels heb ik op de link geklikt en lees ik dat meneer een voorliefde voor dub had. Ja, dat komt ook duidelijk terug. Daarna lees ik pas goed met welke groep we te maken hebben. Ah, Jah Wobble. Die punk van hem scoorde niet hoog bij mij. Maar dat lag wel wat meer aan de zang. Ik noem daarbij zelfs dat ik nog wel wat creativiteit ervaar. Daar is meneer het zelf niet mee eens volgens wiki. Hij vond PIL maar beperkend voor zijn creativiteit. Nou, we kunnen niet ontkennen dat dit plaatje heel wat creatiever is.

2,5 ster

De ratings voor dit album worden elk jaar lager. Is dit dan de concessie van de snobs? Het licht-rauwe mode-bandje? Nou, doen dan maar gewoon een snob-keuze. Dit is echt een band van niets. De stem is verschrikkelijk. Al is het niet zo gek als op het latere album dat we al kregen. Dat betekent dat het op dat album expres uitvergroot wordt. Een extra minpunt eigenlijk. Maar ach, lager dan een 1 kan niet.

Van ons luisterkliekje ben ik degene die digitale muziek het meeste waardeert. En dit album is er toch één in de categorie 'Bliepjes vanuit de zolderkamer'. Maar zelfs deze liefhebber vraagt zich af wat de toegevoegde waarde van dit album in de lijst is. Het album Orbital 2 staat ook al in de lijst. Dat album heeft een paar nummers die er echt uitspringen en valt wat betreft de creativiteit meer op. Het had wat mij betreft bij dat album mogen blijven. Ook omdat Orbital zichzelf wat overschat met de laatste 2 nummers die samen bijna een half uur duren. Vooruit, vanuit de voorkeur voor digitale muziek, nog een 3,5. Maar omdat dat niet ieders voorkeur is, kan ik me best iets voorstellen bij het gemiddelde van 2,7 ster dat het album hier scoort.

Dit lijkt wel een deelnemer in de ludieke wedstrijd 'Imiteer je favoriete punk-band'. Het album begint gelijk met een soort Sex Pistols sound, maar dan nog eens aangedikt, door de extra trilling in de stem. Die trilling komen we niet meer van af en geeft het laatste zetje naar de 1. Normaal is de voorgeschotelde punk niet plezierig om te luisteren, maar dit wordt door de zang zelfs onluisterbaar.

Bij No Birds is het duidelijk dat er geen vogeltje zingt. Bij Bad Baby horen we inderdaad de krijsende baby goed terug in de zangstijl. Dit soort nummers zijn niet te compenseren. 1 ster

Een album dat soms best pakkend is, maar veel punk ademt. Vooral de matige (stem)opname is storend. Mmmm..., waar heb ik zoiets al eerder geschreven? O ja!
Bij het vorige album van Sonic Youth...
en dat daarvoor...
en dat daarvoor...
en dat daarvoor.

Het was al weer even terug dat ik de Back to Mine serie tipte. Dus wellicht kan het weer een keer. Ook The Stranglers ken ik van deze serie. Zowel Liam Howlett (van The Prodigy) als de Audio Bullys schotelden mij Peaches voor. Om eerlijk te zijn, dat is wel gelijk het meest pakkende nummer van dit album.

Ik heb dus wat verwachtingen. Dan valt het eerste nummer me natuurlijk tegen. De punkstem die Someday I am gonna smack your face herhaalt, belooft mij niet veel goeds. Toch kom ik er na dit nummer wel in. Het is nog vrij creatief. Het heeft nog wel iets van de jaren '60 over gehouden. In elk geval met het orgeltje. Al wordt de zang me wel genoeg, dus ben ik op gegeven moment toch wel blij met een muzikaal deel.

Uiteindelijk is dit niet het topstuk van de lijst, maar best geinig.

Het zit iets boven de drie sterren. Dus maar de proef op de som: kan ik het nog eens luisteren? Ja. 3,5 Sterren dus.

James Brown is een naam, en niet voor niets. De man heeft een stem en brengt het juiste gevoel. Dat komt het eerste nummer ook gelijk naar voren. Maar we horen dat niet altijd terug op dit live-album. Het tweede nummer lijkt mij al een uitstekend moment om een drankje te gaan kopen. Eigenlijk gaat het album vrij ongemerkt voorbij en wordt mijn aandacht vooral getrokken door de instrumentale bruggen, die wel heel duidelijk de nummers scheiden. Dit zit dicht bij een vergeetbare 3. Door enkele nummers met meer energie kan ik er gelukkig nog net een half sterretje bij optellen.

Wat een relaxte start. Dat smaakt naar meer. Voor het volgende nummer is de zang belangrijker en tja, dat is niet de sterkste kant van de band. Het derde nummer rockt. Ook hier is de zanger niet het sterkste element., maar het nummer doet wat het doen moet. Het hoofd gaat automatisch op en neer. En dat is ook wel de omschrijving van dit album. Het doet wat het doen moet. Niet heel vernieuwend, niet ergens bovenuit springend. Maar zou je de band treffen in een kroegje, dan vermaak je je waarschijnlijk prima.

Ik heb inmiddels het vijfde album van de man doorwerkt en in totaal zijn er twee nummers die ik kon waarderen (Suzanne en First we take Manhattan). 4 Van de 5 albums zijn uitwisselbaar. Alleen het jaren '80 album 'I'm your man' biedt iets aanvullends.

Ook dit album is tergend saai. En nee, dan helpt het ge-lalala op het eind niet mee. Zeker niet als je dat twee nummers achter elkaar doet. Dat levert aftrek van de 2 sterren die Leonard standaard oogst.

Veel gepingel en gerommel. Om een beeld te geven: Wiki meldt tussen de instrumenten dat iemand de 'verschillende gevonden voorwerpen' bespeelt. Ik heb het wel eerder geuit. Eigenlijk heb ik grote waardering als je daarmee muziek maakt die naar de achtergrond weet te zakken.

The talking drum is exemplarisch. De hoofdmelodie brengt me naar een oude Aziatische speelfilm. Daar kan ik het geluid van een irritante vlieg nog wel in plaatsen. Maar wat doet de didgeridoo-achtige lage brom daar? Toch maakt die het af.

Ik zal het niet snel nog eens opzetten. Maar vond dit geinig om eens te doorleven.

Het album volgend, zal ik de wellicht best interessante en intensieve muziek na deze zin niet meer noemen, want die verdwijnt volledig naar de achtergrond door de afgrijselijke zang.

De 'zang'...."
- Is vaak vals / de stem slaat over
- Is vaak verveeld
- Is vaak zeurend (Paid for my criiiiiiiiiiiiiiiiimmmmeeeeee, come on baaaaaaaaaaabbbbbeeeee, come on rescue meee, just this last time tiiiiiiiiiiiime)

Ik schreef eerder dat we Eminem kunnen zien als een zwarte strip, waar de negatieve kant van de samenleving wordt uitvergroot, maar wel een strip die met de flows, de muziek en de samples in suikerzoet roze getekend is. Eminem zelf ziet de referentie ook, en wijst mij op het gebrek in de analyse. Hij noemt naast de aangehaalde elementen zijn humor als kenmerkend. Althans, hij noemt zichzelf in Marshall Mathers een 26 jarige iele Cartman. Ik geef het toe. Die referentie is goed. Eminem is het muzikale equivalent van South Park. Daarmee moet ik maar net als bij South Park in die tijd door de minder smakelijke elementen heen kijken. En de waardering voor de suikerzoete creativiteit laten spreken.

Ik gaf eerder een rechtvaardiging van het opnemen van 4 albums van Nick in de lijst. Ik zat er naast. Ik werd vandaag verrast door een vijfde album. Er zijn toch ook grenzen, 1001. Een extra reden om het niets toevoegende The Boatman's Call uit de lijst te wippen.

Dit album schept wederom een duistere sfeer. Echter niet op een negatieve manier. Het biedt vooral berusting bij die duisternis. Wellicht is dat ook het element dat ik eerder bij Nick niet wist te benoemen. Je ogen moeten altijd even wennen, maar duisternis kan prachtig zijn.