Reviews by debliek

Van heeft een dijk van een stem, maar zet deze niet met kracht in. Knap dat hij er sterk uit komt zonder te forceren. Toch mis ik wat power. De eerste twee nummers bereiken mij, maar ik verlies daarna toch vaak mijn aandacht.

Soul met een mannenstem en af en toe een Prince-achtige hoge uithaal. Ik had gelet op de titel een bittere smaak verwacht. Maar dit is letterlijk suikerzoet. Bah.

Dit is de klassieke stevige rock, nog voordat men ging overdrijven. Bijzonder goed uitgewerkt en sterk samenspel. Ondanks de hoge standaard van de band, weten de gitaarspelers er bovenuit te springen.

Het blijft valsspelen zo'n live-album. Het is gewoon een best-of . Of zouden hun studio-albums ook zo'n continue hoge kwaliteit hebben? Ik kijk er naar uit.

4,5 ster.

Ik mocht al eerder een plaat van deze man horen. Dat was nog niet zo 'verfrissend'. Het miste creativiteit en afwisseling. En al zit The Predator duidelijk in een afgebakend hokje; het is hem nu wel gelukt. Hij zal daarbij goed naar de concurrent gekeken hebben. Je hoort de intonatie van bijvoorbeeld Cypress Hill (We Had to Tear This Mothafucka up) en House of Pain (Check Yo Self). En dit sample-roofdier maakt er geen geheim van dat hij goed naar Public Enemy heeft geluisterd.

Dat gedrein. Als het een kind was, zou je hem toch even in de hoek zetten. Als het dreinende kind het masker even afzet, valt het wel mee. Het blijkt dan toch een kwaliteitsplaat. 3,5 sterren.

Jamiroquai. Je kent het wel. Eigenlijk altijd hetzelfde. Ook dit album is vanaf het begin heel herkenbaar Jamiroquai. Voor één nummer niets mis mee. Bij een heel album, wordt het al snel saai. Gelukkig wordt er af en toe gebroken met bijvoorbeeld een instrumentaal nummer.

Het tweede wat opvallend is. Er wordt wel heel dik bovenop gelegd waar de inspiratie vandaan komt. De luisteraar zál het weten. Naast de stem komen standaard jazz-geluiden sterk naar voren. Tot zelf een soort Big-Band-nummer (mijn favoriet Revolution 1993). Uiteindelijk bepaald die Jazz-basis mijn oordeel. Het helpt mij om over de eentonige zang te stappen.

Een standaard kelder-jazz plaat. Het hoort natuurlijk bij het genre. Maar voor mij soms net te vrij. Dan staat de toeter of piano me net teveel buitenspel.

Een kunstig plaatje. Nadeel van kunst is. Het moet je grijpen. En dat doen sommige nummers zeker niet (The Anchor Song).

Tegelijk staan er ook een paar nummers op die prima passen in het begin van de jaren '90 (Violently Happy). Het album hinkt wat op twee gedachten.

Inmiddels de tweede plaat van Björk. Op basis daarvan trek ik de conclusie dat je Björk per nummer moet luisteren. Een album is simpelweg teveel.

The Specials ken ik vooral van Back to Mine. Verzamelcd's met de favoriete muziek / inspiratie van van grote namen in de elektronische muziek. Liam 'Prodigy' Howlett en de Audiobullys zetten beide een nummer van dit album op hun Back to Mine. Een leuke cd-serie om muziek te ontdekken of mee te reizen met een artiest. Tip!

Hier had ik dus zin in. Tja, en dat moet dus eigenlijk niet. Is de verwachting groot, dan valt het altijd tegen. Nu ik het hele album hoor, staat de matige zang me tegen. Het mag allemaal wat voller. Maar ach, dat komt dus wellicht vooral door de verwachting.

Denk bij de eerste zin al gelijk aan Dylan en kom daar niet meer overheen. Deze man kan zingen, maar zingt elk woord op dit album met overdreven vibratie. Dat kan de wat speelse muziek niet compenseren.

Een rustig jazzplaatje volgens het boekje. Prima op de achtergrond.

Met zo'n titel had ik hier echt geen zin in. Maar goed, maar 6 nummers. Dus kom maar op! Potdikkie nog drie kwartier aan het luisteren...

De titel wordt gelijk bevestigd. Wat een gezemel. Van een verder uitstekend zanger begeleid door een aardig jazzy pianootje. Daar ligt het niet aan. Kwestie van smaak.

Maar het gezemel wordt alleen maar gekker. Bij nummer 3 zak ik langzaam door de grond. En het volgende nummer geeft ook niet de energie om weer op te krabbelen.

En dat word ik ineens verrast door een interessant nummer, dat veel vrijer en creatiever voelt dan de rest. De zanger komt los uit zijn mal en toont zijn talent. Ok, ook dit nummer duurt te lang en werkt na zo'n 10 minuten op mijn zenuwen. Maar leuk om eens mee te pakken.

Daar moet je het ook van hebben, want de laatste paar minuten zakt het album weer helemaal in.

Een dame met een opgeruwde stem die niet zou misstaan in een stevige rockband. De muziek is juist wat meer gepolijst en gaat meer richting soul. Je denkt met die combinatie al snel al de latere Amy Winehouse, maar dan zonder de nasale stem.

Ik lees op het wijze internet dat dit de strip onder de rapplaten is. En dat begrijp ik wel. De tekst vergroot alles uit en richt zich op de puber in onszelf. De strip is daarentegen getekend in suikerzoet roze. Want wat klinkt het lekker in het gehoor. Sterke deuntjes, goede beats en bijzonder goed gebruik van samples. En, daar bovenop, een originele rapstijl die, ondanks de vaak stevige inzet, altijd prettig klinkt. Ik kijk even door de puberale grapjes heen en waardeer de creativiteit en het vakmanschap met de volledige score.

Het zit allemaal verrassend goed in elkaar. Snap ik ook wel. Ze hadden even de tijd begrijp ik uit de titel. De losse nummers springer er net iets minder uit dan bijvoorbeeld "People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm" van "A Tribe Called Quest". Het geheel klinkt gewoon lekker.

Ze doen het er een beetje om. Zo irritant mogelijk muziek maken. Een beetje vals mag best en waarom zingen als je schreeuwen kan? Prima hoor. Lekker doen. Ieder zijn hobby.

Een beetje kunstzinnig als Kate Bush. Maar muzikaal iets minder uitgesproken en met minder bijzonder stemgeluid.

DJ Shadow. De koning van het casettebandjes-geluid in het digitale tijdperk.

Ìets teveel Beatles-inspiratie naar mijn smaak. Maar minder zeurend/zeikerig dan het eerdere Beatles-werk en minder kinderachtig dan het latere werk. En je hoort ook de inspiratie door anderen voldoende terug. Zo denk ik tijdens het luisteren ineens aan het nummer 'Daydream' en later aan Abba.

Af en toe pakt een fragment mij, meestal het 'Orchestra' gedeelte. (Ben inmiddels halverwege het volgende album van DJ Shadow en hoor in mijn hoofd nog steeds Night in the Sky erdoor heen. Dat melodietje had ook zomaar op dat album kunnen staan.)

Met wat pijn in het hart geef ik dit slechts twee sterren. Ik kan de bijna techno-achtige basis eigenlijk wel waarderen. Maar dat punk-geschreeuw erdoor heen. Erger mij steeds weer.