Exile in Guyville

Quite a surprise, this album, a solid 5 from me ;-)

I imagine in many ways this sits more comfortably now than it would have in 1993. Reading reviews from closer to the time, I find many of them are boorish and some downright sexist. Men really weren’t used to listening to women musicians, maybe women generally.

Liz Phair has an interesting voice you don’t hear too often which takes songs to places that a more polished performance wouldn’t be capable of. The songwriting is solid and most importantly an active effort has been made to not overcook anything. In the best possible way it sounds like a bunch of impulsive demos that capture the original energy and intent of the songs. Anything more and you’d lose the focus on the narrative Phair is stringing across the record. At some points the lyrics are compelling and at others genuinely shocking, all centering around her insecurities and the harm inflicted on her by various guys.

I can’t really think of an obvious comparison. It's not quite Elliott Smith, not quite Alanis Morissette. It's its own thing.

Quite horny

“The fire you like so much in me
Is the mark of someone adamantly free
But you can't stop yourself from wanting worse
'Cause nothing feeds a hunger like a thirst.“
– from “Strange Loop”

Before Jagged Little Pill, there was Exile in Guyville. Liz Phair manages to be cool, sexy, and alternative throughout this album, all while managing to put out a record that sounds as fresh in 2026 as it did in 1993. Though not every song lands, there’s a lot of good material in this album, and some parts that are excellent.

Really didn’t like this at the start, felt very generic 90s American indie rock and I thought the melodies lacked complexity. It did grow on me and by Explain It to Me I could give it two stars, but definitely not more. Whenever I see the phrase “released to critical acclaim” I shiver with horror, and this is a good example of why.

Drab music with the most boring version of the sounds of 90s alt rock: stripped back, lo fi, basic chords strummed at a medium pace - it all just sounds gray and overcast. That's the mood she's going for and she achieves it well, it's a long slog through 18 lyric centered lovesick bitterly let down songs. Tedious.

For many years I’ve heard all the lore behind this album and what it means. But this was my full first listen through. For me, it’s a very middle of the road album. I can see why in 1993 this album hit so many people over the head. She’s definitely a pioneer and opened the door for many more women to make rock music with raw lyrics. Overall, I think my biggest beef with this album is the vocals. Very dry and monotone. Some tracks it works (i.e. Divorce Song and Never Said). I feel like this is an album that gets better with more spins. But on initial listen, it’s cool. Didn’t love it, didn’t hate it, but I liked it. 3.50

There is a bonmot to describe albums like these: SEMINAL. Also, the songwriting is catchy as hell. I mean, the Lo-Fi predecessor recordings are even more seminal (if that's even possible), but once you get over the "Hi-Fi" shock, there is no reason to love Exile in Guyville just the same.

Beste Kenneth Burns,

Complimenten met de opname met jouw beschrijving van dit album. Ik heb met voorbeelden al vaker later weten hoe belabberd de samenstelling van dit boek vaak is. Maar jij vat in één entry alles samen. Bewonderingswaardig.

Ik begin aan dit album en wordt direct overvallen door de valse zang, die wat mij betreft niemand hoeft te horen. Het boek pak ik er bij in de hoop op rechtvaardiging. Jouw rechtvaardiging is dat eindelijk een vrouw zong op alternatieve muziek of zelfs grunge. Je verward hierbij alternatieve muziek met valse zang met een gitaar. En als we het vals zingen buiten beschouwing laten, heeft de opzet ook zeker iets van singer-songwriter muziek. Ik snap dat dit lastig voor jou is, vanuit jouw country-achtergrond. Het boek heeft jou geen logische match bezorgd. Vanuit dat perspectief begrijp ik ook wel dat je niet vaak een vrouw op alternatieve muziek hebt horen zingen. Dat zal inderdaad niet vaak gebeuren in Nashville.

Mag ik jou uitnodigen om jezelf te verbreden? Want zoals iemand op Reddit schrijft: “De jaren 90 zijn een schatkamer aan alternatieve muziek van vrouwen.” Je zou kunnen beginnen met het boek ‘1001 albums’. In dit boek vind je naast Amerikaanse muziek ook veel Britse muziek. In de jaren ’90 kom je vast meer alternatieve muziek tegen met vrouwen in de hoofdrol. Omdat jij nogal lijkt te waarderen dat de betreffende dame uit de toon schiet, raad ik je bijvoorbeeld Post orgasmic chill van Skunk Anansie aan. Kijk daarna ook vooral verder. Niet alles belandt in het boek. Zo kan je eens No need to argue van The cranberries proberen. Deze dame schiet minder uit de toon, maar lijkt zich sterk te conformeren aan jouw lading van de term alternatieve muziek. Het is een typisch jaren ’90 geluid, wat alternatieve rock en singer-singwriter klanken combineert. Het kon niet in het boek terecht komen, want het was geen debut album én het was met name door de hit Zombie veel te populair.

Die populariteit moet jou aanzetten, want het gaat jou er om dat Liz Phair een vrouw was die dóórbrak. Nou Kenneth, kijk eens even op https://bestsellingalbums.org/. Dan zie je dat Liz 500.000 schijfjes heeft verkocht en dat die Cranberries er 14.000.000 hebben verkocht. Iets zegt mij dat dit niet jouw ware argument is. Jouw volgende argument haal je warempel zelf onderuit, nog voordat je het uit. Je noemt dat het album carrièrebepalend is. Ik hoop dat je dat daarmee bedoelt dat je hoopt dat het schrijven hierover jouw eigen carrière verbreed. Want Liz heeft het niets geholpen. Na dit album kreeg ze, en ik quote jouzelf, ‘beperkte aandacht’.

Het laat zich raden wat wel jouw rechtvaardiging is om dit op te nemen. Ik zie één deel van jouw tekst, dat ik wel herken. Liz rept vrij expliciet over seks. Is dat dan jouw ware motivatie? Het past wel bij de andere entries in het boek. Muziek biedt over het algemeen wat vrijheid voor generende onderwerpen. Maar in dit boek lijken de stickers met ‘explicit lyrics’ toch wat oververtegenwoordigd. Mijd het vooral niet, maar denk niet dat het goede muziek is, vánwege de uitgesproken primaire gedachten.

Liz Phair in 1993: "Every time I see your face I get all wet between my legs."
Taylor Swift in 2025: "It's kind of making me wet."

There you have it, folks. Yet another instance of Taylor Swift stealing other artists' music. For shame, Taylor. For shame.

Low-fi indie. Interesting but not compelling.

Hadn’t heard this one before. I enjoyed it but I listen to so many albums that scratch this itch that I don’t think I’ll end up revisiting it.

This came out 32 years ago. I haven’t heard it in 20 years. Somehow makes more sense in 2025 with Soccer Mommy, boygenius, Snail Mail, Wednesday etc.

For as much 90s indie that I’ve listened to, I really should have listened to Exile in Guyville much sooner. Very solid indie rock album. It has the potential to be bumped up to 5 stars on repeat listens

Starts off as a complete 5/5 classic, but the back half wasn't quite as strong IMO. Still a solid album and I can understand while it is so historically lauded. 4.5/5

Liz Phair’s 𝘌𝘹𝘪𝘭𝘦 𝘪𝘯 𝘎𝘶𝘺𝘷𝘪𝘭𝘭𝘦 doesn’t always live up to its towering reputation. Her voice may be unpolished, but that’s part of the indie ethos, and when the lo-fi edge hits, it works beautifully. Still, too much of the record drifts into generic territory, leaving only half of it truly compelling.

I read plenty about this at the time and wanted to check it ou but funds were short and I didn't know anyone to tape it off. Then time moves on and the moment passes. A shame because I would have really loved it. I like it plenty now. I don't understand the one star reviewer justifying their review with the statement: "It's like a teenage girl singing her inner monologue."

I've heard this one many times over the years. It has some good moments and some not so good. Her voice is not great and the musicianship is average, but there are definitely some sharp lyrics.

Not sure where the lofi is but very good.

Not bad for a first album. Not sure I'll be searching out any more though. Fair tunes, good lyrics.

Vocal performance not the best. In fact she basically can't sing and has no cute idiosyncrasies to sweeten the pill. Sounds like she's smoked 40 Rothman's a day since she was 14.

Liked it more on second listen.
3½