Reviews by bonnetjesaffaire

Ja BB King best cool en ik ga 3 sterren geven voor de impact die hij in de jaren 50 en 60 maakte, maar ik heb echt niets met dit soort Blues. Gelukkig is het kort, met maar 35 minuten op de klok, maar het klinkt echt 35 minuten exact hetzelfde.

Altijd al een giga soft spot voor Lana, maar dit staat niet eens in de top 5 Lana albums. Belachelijke keuze.

Man... Niets wat ik in het afgelopen uur voorbij heb horen komen is slecht ofzo, maar dit is weer zo eentonig en bloated. De Stones hebben echt wel hits, maar die zijn hier in de verste verte niet te herkennen. Leuke plaatjes voor op de achtergrond, maar echt weinig meer dan dat.

Begint sterk, Money For Nothing is een banger en Walk Of Life is erg gezellig. Halverwege begon de plaat me te vervelen, duurt allemaal net wat te lang voor het mooie.

Deze trekt me wat minder dan Heartattack and Vine. De live setting is cool, maar het is flink wat eentoniger en druileriger dan voorgenoemde. Leuk om een keer te luisteren, maar ga ik niet naar terug keren.

Prima countryplaat, echt heel weinig boeiends over te zeggen. Mooie melodietjes tussen de drie zangeressen.

RIP Dolly, je was een absolute topper. <3

Als ik de '... at home' meme voorbij zie komen is het altijd nog maar zien hoe veel de betreffende act daadwerkelijk op het in te vullen vergelijkingsmateriaal lijkt. In dit geval: veel. Het is alsof Mott The Hoople (wat een bandnaam) nam het nog geen jaar oude Ziggy Stardust en maakte het een soort van na. Uiteraard is Mott The Hoople geen David Bowie, dus is er behalve de aesthetic weinig over van Bowie's meesterwerk. Wat overblijft is enigzins acceptabele glamrock, maar alleen als je het vergelijkt met andere glamrock, wat vaak uitdraait op onluisterbare troep.

Twaalf keer saaie britpop en Bittersweet Symphony, daarvoor toch net een 3.

Wacht... Waarom zijn dit precies 'pioniers' in grunge? Alles wat ik hoor is een vrij oppervlakkig en soms saaiig rockalbum dat slechts enkele weken uit is gekomen voor beide Nevermind en Ten.

Even los van mijn duidelijk te hoge verwachtingen door alles wat ik over dit album kon vinden, staan er wel aardige nummertjes op deze plaat. Vooral de wat meer punky tracks, zoals Thorn, zijn wel cool.

Idk man. Dit hangt voor mij te veel tussen dingen in en is het allemaal nèt niet ofzo. Nèt geen GYBE, nèt geen Talk Talk, nèt geen Slowdive, zowel qua sound als de kwaliteit van de nummers. Er zitten echt wel wat mooie, meanderende stukken tussen maar ik heb zo veel muziek wat hier op lijkt en gewoon meer voor me doet.

Eerst Dark Side Of The Moon en nu mijn favoriete Floyd album, wat een geluk. Tip: Op de 50 jarige anniversary editie die pas is uitgekomen staat een complete SOYCD (alle 9 delen achter elkaar) met een nieuwe stereo mix, absoluut de moeite waard om even goed voor te gaan zitten.

Love ACDC. Gezellig rock.

Zoals ik al eens eerder heb aangegeven op de lijst, ligt bij mij de lat voor het verantwoorden van een dubbelalbum heel hoog. Op Songs In The Key Of Life springt Stevie Wonder, zonder aanloop, een aantal meter over deze lat heen. Dit staat meer dan terecht bekend als één van de beste platen ooit. Zo ontzettend funky en gevarieerd. 21 nummers en geen seconde filler. Wow.

Niet m'n favoriete Bowie, maar dat is alleen omdat er zo veel goede Bowie is. Dit is gewoon een prima rockplaat. Eens dat ie wel van de lijst kan.

Man ik zou dit waanzinnig moeten vinden. Het is triphoppy, Lynch-y en jazzy, maar het is het allemaal niet niet ofzo? 'Deer Stop' is voor mij een highlight, net wat weirder en trager dan de rest, maar het album als geheel laat me helaas net wat teleurgesteld achter.

Dit is zo consistent schitterend, echt een waanzinnig mooie plaat. Jammer dat () niet op de lijst staat, dat is stiekem mijn favoriete Sigur Ros, maar deze krijgt ook een gemakkelijke 5 sterren van me.

Late 60s Beatles waren niet te stoppen, gewoon elk jaar een plaat uitbrengen die nu stuk voor stuk gezien worden als absolute klassiekers. The White Album is een hieronder een grote, ook letterlijk. Hier zit gelijk mijn probleem met dit album: de lengte. Mijn lat ligt hoog als het gaat om het rechtvaardigen van een dubbelalbum. De hoogtepunten op The White Album zijn ongetwijfeld hoog, maar er zitten ook echt wel stinkers tussen deze nummers. Dit maakt dat The White Album voor mij niet de status van Abbey Road of Sgt Pepper bereikt.

Hét hoogtepunt is absoluut het schitterende Blackbird.

Halverwege uitgezet. Matige landfill indie uit de zeroes met strontvervelende vocals. Het is vrolijk en poppy, dat maakt het nog ergens wat uit te houden, maar er bestaat te veel goede muziek om hier langer naar te luisteren.

Leuke plaat dit. Ik vind de vergelijking met Avalanches die veel mensen begrijpelijk, maar die niveau's berijkt het voor mij niet. Wel lekker vibey en zomers.

Ja Beck is best tof maar dit is voor mij gewoon een minder boeiende versie van Odelay. Niet echt noodzakelijk voor deze lijst lijkt me.