Reviews by bonnetjesaffaire

Het heeft veel te lang geduurd voor ik mijn tenen heb gedipt in het wonder wat jaren 90 post-hardcore is. The Dismemberment Plan en Unwound hebben me al langer over weten te halen, maar Fugazi scratcht ook wel dezelfde itch. Lekker punky en DIY. Heel tof.

Voor het overgrote deel, helaas, oersaaie soul. Het is dat Son Of A Preacher Man een tijdloze megahit is en ik Breakfast in Bed heel mooi vond, waardoor ik toch een krappe voldoende geef.

Wat een ranzig lekkere nummertjes staan hier tussen. Superstition is uiteraard een topper, maar ik ging vooral heel lekker op het nummer wat erna komt, Big Brother. Schitterende melodietjes. Op andere liedjes soms wat tuned out wel.

Slayer is de Cooler Daniel to Metallica's Daniel.

Ik hou van dit soort 90s rock en dit is hele toffe 90s rock. Sterke vocals vooral.

Blues rock. Dat wil zeggen: elk nummer klinkt als een blues rock nummer. Prima uitgevoerde blues rock nummers, maar nog steeds blues rock nummers en niets meer dan dat.

Zo smooth, zo stijlvol en zo goed geproduceerd. De creme de la creme van de old school hiphop.

Hele coole plaat. Interessante instrumenten, spannende passages... Niet zo exciting als schreeuwende man, maar dat is ook wel uitzonderlijk tof.

Ik had duidelijk een verkeerd beeld bij Alice Cooper. Dit is gewoon kazig glamrock, haha. Overigens helemaal geen slechte kazige glamrock, maar het mag best ietsje spannender als je jezelf zo edgy presenteert.

Acceptabel, maar gewoon erg bland.

Wat een stem, damn. Er staan alleen maar covers op deze plaat, waardoor de kwaliteit en stijk van de nummers wat wisselt, maar al met al heerlijk om naar te luisteren.

Air vragen voor een soundtrack is natuurlijk een no-brainer. Deze band is zo goed in het creëeren van sfeer. Mooie soundscapes hier, misschien zelfs rede genoeg om de film een keer te proberen.

Peak Nick Cave. Een conceptalbum waarvan de titel niet duidelijker had kunnen zijn dat dit. Murder Ballads kent 10 murder ballads. Zijn ze alle 10 perfect? Misschien niet. Maar ik zou avonden lang kunnen luisteren naar de lugubere verhalen van een deranged Australiër die na zes drankjes op de avond onaangekondigd losbarst in proza.

After The Gold Rush is steengoede folk rock. Ik heb eerder gezegd dat early-70s Neil Young mijn ding is, dat gaat hier ook weer helemaal op. Niet zo meeslepend als On The Beach en Harvest, maar gewoon heel tof.

Er bestaat zo veel goede metal en wij krijgen dit... Ik kan heel weinig met de meeste trash metal, zo ook met Anthrax. Dit voelt op veel momenten een beetje als Black Sabbath at home, met een vleugje grootse arena-rock. Echt helemaal niets.

Vind dit best cool, maar uiteindelijk gebeurt er net te weinig interessants voor 4 sterren. Kan me voorstellen dat dit waanzinnig is als je into techno bent.

Love Jack White, maar geen idee wat het minst boeiende White Stripes album in deze lijst doet.

Rare lore heeft deze plaat. Het hit mij in ieder geval niet zoals een plaat als Pet Sounds doet. Dat het in 2004 is uitgebracht heeft daar misschien mee te maken, het klinkt daardoor ook wat... opgepoetst? Alsof de sfeer volledig uit briljante nummers als Good Vibrations is gezogen.

Anyway. Hou van Brian Wilson, maar ik zie weinig redenen om hier naar te luisteren in plaats van de jaren 60 BB platen.

Kneiterharde beats, matige lyrics en vocals. Als het alleen maar hard ging en een kwartier korter was bleef er meer van de beoordeling over.

Wat een gigantische hoop meezingknallers vinden we hier. Soms een beetje irritant, maar onder aan de streep gewoon goed.