Reviews by debliek

Het eerste nummer heet One chord wonders. Ze scheppen niet te hoge verwachtingen in elk geval... Yep dit is punk. Met al direct de bijpassende teksten als het repeterende 'We don't give a damn'. Sowieso is herhaling wel een dominante element van het album. Dat beperkt zich niet tot de akkoorden. Het tweede nummer Bored Teenagers bestaat toch vooral uit herhaling van de woorden "Bored Teenagers". Het derde nummer New Church vooral uit herhaling van de woorden "New Church".

Gelet op de verwachtingen valt het alleszins mee. En het duurt ook maar een half uurtje.

Je heet James, en dan noem je het album Sweet Baby James...Heb je toch je eerste minpunt al te pakken...Aan de andere kant, heeft James wel zelfkennis. Hij heeft een nogal zoete stem. Hij zet die stem prima in, waarbij hij de indruk wekt dat hij zelfs wat stemkracht achterhoudt. Ook zorgt voor een prima passende of zelfs helpende muzikale begeleiding. Het rustige Amerikaanse karakter maakt mij niet gelukkig. Maar ik kan mij goed voorstellen dat dit sterren scoort bij liefhebbers van het genre.

Shoegaze met een hoop distortion. Het is weer eens wat anders...

Het klinkt vaak of het in een schuur is opgenomen en de zang is weggedrukt.

Als je meerdere keren checkt of je je geluid wel goed hebt ingesteld, is er toch iets mis met het album. Maar waarom checkte ik dat eigenlijk? De continue feedback-piep liet mij toch eigenlijk al weten dat het probleem niet bij mij lag.

Singer-songerwriter muziek. Gewoon de klassieke slaap variant. Het zit vaak prima in elkaar. Maar soms is het ook tergend zeurend. Ik kan heel weinig met nummers als Fall in a river. Ook dit album moest ik spreiden over twee luistersessies. En uur man. Dat doe je jezelf toch niet aan?

Geinig rap-schijfje. Geen gangster-troep, geen R&B. Het doet meer denken aan artiesten als A Tribe Called Quest. Dat geluid hadden we al een decennium niet meer gehoord. Ja, dit is gedateerd. Maar wat mij betreft mag dit soort rap ook nu nog volop gemaakt worden. Het mist wat uitschieters of wat pakkende delen. Maar muzikaal is het interessant genoeg.

Natuurlijk, dit is allemaal niet zo slecht. Maar het is wel zo saai dat ik even een weekendje pauze moest inlassen voor de twee helft. Pas aan het einde veer in wat op, omdat het gebroken wordt door Duitse synth geluiden. Ik check het even, maar het is geen andere artiest. Wel zijn dit de bonustracks. Die ik niet mee mag wegen. Tja het is ook wel een signaal als de bonustracks je meer doen dan het echte album. Eerder kwaliteit wat zwaarder gewogen dan mijn eigen luister plezier. Dat voelde achteraf niet heel goed. Dus deze keer laat ik mijn luisterplezier weer de doorslag geven.

Peter is nogal theatraal en speels. Het eerste nummer illustreert het album gelijk. Ondanks dat dit niet per se mijn smaak is, kan ik het prima hebben. Solsbury Hill volgt. Het heeft ook nog wel wat theatraals, maar voelt relatief normaal. Excuse Me is het voorbeeld als het gaat om de speelsheid (die eigenlijk na de jaren '60 niet meer mag).

Al met al kan de creativiteit niet ontkent worden. En weet Peter er ook nog eens een prima lopend geheel van te maken. Ondanks dat ik dit album niet vaak zal opzetten, heb ik hier wel bewondering voor.

Het album start en de eerste gedachte is gelijk: Duitse synths. Half waar. Ze blijken uit Engeland te komen. Brian Eno blijkt weer eens bezig. Zonder die man hadden we 901 veel beter te luisteren albums voor onze kiezen. Het eerste nummer is nogal theatraal met naast die synths bijvoorbeeld een enorm trillende zang. Ik kan het nog wel hebben zelfs. Daarna volgt een rustig nummer wat duidelijk om de zang moet draaien, maar die zang is juist vrij matig. Weer die trillingen, en onnodig geprop van lettergrepen in elkaar. Oooohh. Th'way you look. Het past niet bij de rust van het nummer en metrisch overbodig. Dus het zal nog expres zijn ook.

Het album blijkt verder afwisselend te blijven, zowel wat betreft muziekgenre als wat betreft kwaliteit. Je doet mij er weinig plezier mee.

Ik noemde een aantal keer dat de Wu-Tang-leden gered worden door de variatie die automatisch volgt uit de samenwerking tussen de verschillende leden. In dit geval is de hulp van anderen relatief beperkt. Het brengt in elk geval niet zoveel. Nu is Method Man een rapper met een eigen stemgeluid. Dus het zal ook gewoon meer effect hebben als hij bijspringt bij een ander dan andersom.

Het meest exemplarische nummer van dit album is Release Yo'Delf. De rap is prima gebracht met lichte stijlvariaties waar dat een meerwaarde biedt. Maar de muziek (de vrolijke toeter met een beatje) erachter voelt geforceerd en dun. Dat wordt nog een bevestigd als je de rap wel wat meer muzikale body meegeeft, zoals in de mix van de Prodigy, die als bonustrack op het album staat (en ik dus niet mee mag tellen). De rap komt dan ineens veel meer tot zijn recht. Het is precies wat ik mis bij dit album.

Jouw album beginnen met "Runnin' with the Devil" en op dezelfde kant "Ain't Talkin' 'bout Love" opnemen. Dan kan het al niet meer mis. Nog even de cover "You Really Got Me" eraan toevoegen. Niet mijn persoonlijke favoriet, maar toch ook onmiskenbaar een grote hit. En dan past er ook nog wel even een gitaarsolo ertussen, die het album, de band en het genre in anderhalve minuut weet te definiëren. En misschien doe ik de solo daarmee nog te kort, want ook hele andere genres, zoals de synth-muziek van de jaren erna lijken deze gitaar vaak te willen nabootsen.

Korn deed mij rond de eeuwwisseling weinig. Ondanks de stevigheid voelt het altijd wat leeg. Toch kan ik de muziek van Korn niet over één kam scheren. Ondanks de terugkerende grauwen, is er best veel variatie. Vooraf zitten twee nummers gelijk in mijn hoofd en die staan beide op dit album. Freak on a Leash is een nummer met een handtekening, dat vrij toegankelijk is. Ondanks en grom en een (lekker) lage lange bassdrum is het best een rustig en prima opgebouwd nummer. Het tweede nummer dat vooraf in mijn hoofd zit, is één van mijn grote ergernissen. Children of the Korn is wat betreft de muziekstijl best mijn smaak. Een combi tussen rauwe rock en rap. Maar de uitvoering is zo belabberd, dat het eigenlijk een schande voor het genre is.

Ook na het opnieuw luisteren blijven deze twee nummers dominant in mijn hoofd. De meeste nummers doen mij weinig. Korn heeft vrij veel geluid, maar toch mist er vaak iets. Dat blijkt ook wel ruim 10 jaar later als de band The Path of Totality uitbrengt. Het bekende Korn-geluid wordt aangevuld met dubstep en ineens voelt het niet meer zo leeg. Dat had ik nodig.

2,5 ster

De hoes geeft al een kleine hint over het decennium. En al kan het gekker, muzikaal is het ook wel duidelijk. Dit is licht psychedelische rock. Het begint met de hit, die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. World of pain staat voor mij symbool voor dit album. Het is een afwisselend nummer. Muzikaal heeft het uitschieters en dipjes. Het begint Beatles-achtig met de kleurloze en zeurende lange lettergrepen. En dan volgt: "And it stands in the grey of the city". Wat inhoudelijk natuurlijk het nummer neerzet, maar door de manier van zingen ook muzikaal het nummer neerzet. En na twee zinnen zakt de zang weer in. Pieken en dalen dus. Waarbij de pieken wel langer bij mij blijven hangen, maar vaak toch ook vaak erg kort duren.

3,5 ster.

"And don't you fucking judge me". Mensen die uit het niets keihard schreeuwen, dat we ze niet mogen beoordelen, die doen het er om. Die willen juist een beoordeling of liever een veroordeling. Komt goed uit. Want daar is dit lijstje nou net voor bedoeld.

De uitspraak staat mooi symbool voor het album. Dit bestaat alleen maar, om weerstand op te roepen. Het geschreeuw en de industriële geluiden zijn veelal belachelijk. Het boek zelf schrijft al dat niet de muziek bepalend was voor het succes, maar de fysieke verschijning van de band. (Ja, neem het dan niet op in een lijst van albums die je moet hóren...).

Ik bekijk, ingegeven door het boek, ook even de luistercijfers van dit 'populaire' album. Wait and Bleed is verreweg het meest beluisterde nummer. Precies het nummer dat wel balans heeft. Dat laat ook horen dat de band best potentie heeft. Er is hoop. Dat blijkt later ook wel. Hun vierde album mochten we al luisteren voor deze lijst. En ja, dat was ook veel geschreeuw. Maar de band zorgde daarbij wel voor de balans die nu echt mist.

Dit album ken ik door de Chemical Brothers. Zij remixten I think I am in love in en beëindigde hun mixalbum Brothers Gonna Work it Out er mee. Het nummer intrigeerde me. Dus sinds 1998 staat dit album in mijn luisterlijst. En ondanks dat I think I am in love mijn grote favoriet bleef, kon ik prima luisteren naar het hele album. Ik dacht altijd dat het een obscuur oud album was. Maar nu lees ik dat het gezien werd als het album van de ‘90s. Twee van mijn aannames in een paar woorden ontkracht. Leer ik toch weer bij.

Toch blijft het album mij wat ouder aanvoelen. Spiritualized zal wel slaan op het soms psychedelische geluid wat ik met de jaren ’60 associeer. Tegelijk is de link met de genoemde Chemical Brothers ook makkelijk gelegd. Wat dat betreft past het ook wel bij de jaren’90.

Dat kruisverband tussen jaren ’60 en jaren ’90 heb ik al vaker geconstateerd, lees ik terug. Zo noemde ik Tomorrow Never Knows vanwege dat gevoel als fijnste Beatle nummer. Ergens waardeer ik die jaren ’60 blijkbaar meer dan ik dacht. Als zijn die jaren ’90 beats precies wat er dan mist.

Iets moderne country. Kwalitatief niets op af te dingen. De zang is niet alleen prima. Maar dwingt ook naar de tekst te luisteren. Toch houd ik dit maar moeilijk vol. Het is te rustig, muzikaal te weinig prikkelend. Het is soms de kunst om bij een genre dat jou niet past, het album af te zetten tegen genregenoten. Dat zorgt voor de voldoende.

Aandachtsloos klik ik op de volgende link. Geen idee wat. De eerste klanken laten me aan muziek als Moby denken (bv Run On). Dat wordt al snel anders. Huh, Wat luister ik eigenlijk? Ahhh, de Scissor Sisters. Aaiii, val ik door de mand. Want deze zure broeder houdt niet zo van theatraal, maar kan de Scissor Sisters wel weer prima hebben. De digitale middelen die mij al gelijk aan Moby deden denken, zullen daar ongetwijfeld bij helpen. Wat ook wel helpt is dat dat theatrale niet zwart-wit is. Take your Mama is het meest aangehaalde nummer door het internet (samen met de echt niet zo slechte cover) en is een mooi voorbeeld. Ja, het is vrij theatraal, al kan het gekker. Maar tegelijk is het toch vrij serieus. Wat zou het fijn zijn als je moeder je begrijpt. Het had een scene kunnen zijn in The Adventures of Priscilla, queen of the Desert.

Tijdens het luisteren google ik het album. Grove samenvatting: een maatschappelijk geëngageerde poëtische Public Enemy. Doet het internet die laatste wat mee te kort. Die hebben de muziek toch ook ingezet om een positieve maatschappelijke omslag te bereiken. Het zal er op duiden dat dit wat minder agressief is. Waardoor ik makkelijker bereikt word. Maar aan de andere kant moet je muziek eerst horen voordat het je kan bereiken. En door de stevige opzet had ik Public Enemy al honderden malen gehoord en dit nog nooit. Het is ook wat raar om dit als reden voor de selectie te noemen. Er is voldoende rap in deze categorie. Maar het is de selectie van de 1001 die juist de meer aggressieve rapplaten eruit heeft gepakt.

Ik heb al eerder geschreven over het idee dat maatschappelijk geëngageerde rap wel erg snel poezie wordt genoemd. Net als bij Public Enemy zijn de teksten vaak juist vrij letterlijk. Op een woordgrapje hier en daar na.

Muzikaal zijn nummers als de titeltrack inderdaad goed te vergelijken met Public Enemy, maar net iets minder krachtig. Er zijn ook hele andere klanken. Zo klinkt de muziek onder Socio-genetic experiment wat als de muziek van Tricky. Maar net iets minder pakkend.

De individuele nummers zijn eigelijk altijd wel beter gedaan. Maar als album heeft dit wel een kwaliteit. Elk nummer heeft aandacht gekregen. Opvullers zijn er niet. De stem blijft fijn luisteren en goed te verstaan.

Onmiskenbaar eind jaren '80. Een periode waar we al veel meer van hebben gehoord in deze lijst en waar dit album totaal niets aan toevoegt. Toegegeven. De hit geeft het genre prachtig weer. Maar die staat niet op het album. Althans op het album is gekozen voor een a capella versie. Even het boek erbij dan. Waarom deze schijf? Het zorgde volgens het boek 'eigenhandig voor een opleving van de Britse soul'. Ja daaa-aaag. Het is niet dat het soul muziek is, omdat de band twee keer het woordje soul in de naam draagt. Natuurlijk, er zijn onmiskenbaar invloeden vanuit de soul. Maar de bekende nummers van deze groep werden toen waarschijnlijk disco genoemd en zouden we nu als vroege Eurodance kunnen zien. Dat kan je geen opleving van de soul noemen.

Best een aardig album. Het heeft iets van Britpop met die langgerekt, soms zeurende zang. Maar het zijn Amerikanen en het gemaakte Britse accent is er nu dan ook niet. En dat maakt wel verschil. Grappig dat ik dat een uur geleden andersom merkte bij Marty Robbins. Daar was het fijn dat hij niet zo'n gemaakte amerikaanse country stem gebruikte.

Nu de grootste ergernis er niet is, resteert eigenlijk best fijne luistermuziek. Het blijft wat in de rustige sfeer. Maar daarbinnen varieert het wel wat. Al zijn de radio-klanken van de hit wel een uitzondering op het album.

Blijkbaar komt de betere britpop toch uit Amerika.

"I got a hundred and sixty acres in the valley
Got a hundred and sixty acres of the best"
Muziek voor de 'happy few'?

Enerzijds is dit typisch Amerikaans oude country. Ik vind het maar moeilijk luisteren zonder weg te zakken. Toch moet ik erkennen dat de ongeforceerde zang van Marty wel verschil maakt. Ja, het blijft een Amerikaanse klank. Maar het standaard extra accent blijft achterwege. Ik neem Marty daardoor toch meer serieus. Het lijkt mij daarmee een mooie vertegenwoordiger van het genre. Maar echt gelukkig maak je mij hier nog steeds niet mee.