Reviews by debliek

Singer-songwriter lees ik vooraf op wiki. Tja dat is een ruim begrip. Ik zou dit er zelf niet onder scharen. Het is er naar mijn idee te digitaal voor. De zang is natuurlijk wel een groot element, maar ook die klinkt vrij geproduceerd. Daarmee voelt het ook niet als trip-hop, waarbij de zuiverheid van de niet-digitale muziekstijlen meer overeind blijft. Het heeft te veel spelerij om het in te delen als house. Het is dus een vrij originele plaat. Vooral een fijn plaatje om op de achtergrond op te hebben.

We hebben het al zo vaak benoemd. Een live-album is valsspelen. Dit is het ultieme bewijs. Er staan 23 Motörhead-albums in de wiki-lijst, waarvan 5 tussen 1977 en dit live-album uit 1981. Niemand zal het verschil horen tussen het ene album dat in 1979 is uitgebracht en het andere. Ze hebben dan ook alleen Ace of Space als studio-album in het boek kunnen proppen. De rest was het waarschijnlijk echt niet waard of meer van hetzelfde. Maar iemand wilde blijkbaar heel graag meer Motörhead. Om dat dan op te lossen met een live-album... Strafpunt voor het album en de selectiecommissie. En de teller stond al niet heel hoog. Als je het nummer Ace of Space hebt gehoord, heb je eigenlijk alles al wel gehad.

Nee joh, een verzameling manieren om kinderachtig te zingen. Volgens het boek is het een 'doorleefde bluesstem'. Kom op... Er is in elk geval voldoende variatie. Saai kan ik het niet noemen. Daarmee kan ik er nog wel 1,5 ster voor over hebben.

Ik worstel me door het hele album. Het is een allergie-categorie. Erg saai, wat Dylan-achtig, maar toch met meer kwaliteit. Een 1 zou mijn beleving prachtig weergeven, maar dat doet ook wel weer onrecht. Een puntje extra maar.

vrolijkmakende funky disco. Er wordt wat veel doorheen gesproken, rap kunnen we het nog niet noemen, wellicht een opstapje daarnaar toe. In die zin is het misschien nog niet het allerbeste. Maar vermaak lijkt het hoofddoel van deze plaat, en daar scoort het dik op.

Op basis van het internet had ik mij voorbereid op een percussie-plaat van een "tabla-player". Ik moest daardoor even schakelen. Het bleek veel meer digitaal. De ritmes blijven de nummers maken, dus in die zin zit het ook weer niet heel ver van de verwachting vandaan. Er wordt gewoon over de grenzen van een hokje heengestapt en dat is alleen maar te waarderen. Het eerste nummer spreekt mij erg aan. Ik luister vaker naar meer relaxte break-beatmuziek, maar heb deze artiest helemaal gemist daarbij. Wellicht ben ik zelf niet voldoende de grenzen van dit hokje overgestapt. Dankzij de 1001 een leuke ontdekking.

De plaat varieert best aardig. Er wordt in elk nummer een andere muzikale insteek gekozen of een andere zang of instrument te voorschijn getoverd. Zelfs binnen de nummers zit vaak veel variatie. Ik stuit af en toe wel op een te saai moment of iets wat mij niet pakt, maar in totaal blijft het interessant. Dit album verdient een dikke 4.

De auto in met het gezin. Zet voor het gemak het eerst volgende te luisteren 1001-album maar op. Dat houdt het wel heel kort vol. Wat rare ruimte-geluiden en ik ben niet alleen mijn gezin, maar eigenlijk ook mijzelf al kwijt. Thuis kijk ik wat ik eigenlijk heb opgezet. Een wanna-be-soundtrack blijkbaar. Normaal zijn dit soort soundtracks al niet los te luisteren, maar nu heb ik er ook nog eens geen enkel nostalgie-gevoel bij wat mij zou kunnen helpen. We noteren weer een hele dikke 1.

Deze plaat gisteren opgezet en ben het eigenlijk nu al grotendeels kwijt. Veel snelheid en kracht natuurlijk. En er was af en toe een fijn gitaartje in bijvoorbeeld The Conjuring, maar dat stond wat los van de rest. Of was het de 'zang' die alles wat uit elkaar trok? Eerder kregen we Rust in Peace van een paar jaar later. Dat bood veel meer geheel en variatie. De band heeft zich ontwikkeld leer ik nu. Maar meer waarde dan dat haalde ik gisteren niet uit het luisteren. Een volledig overbodige vergeetbare 3.

Gezapige jaren '60 klanken. Luister het direct na The Kinks. En dan zit er toch een flink gat tussen de twee albums. Ik erger me nu continue. En dan begint en eindigt het album met twee van mijn grootste muziekergernissen. Wellicht versterkt doordat ik deze veel te vaak aan moest horen. Een onafgeronde 1.

Heel erg jaren '60. Toch heb ik me hier niet echt aan gestoord. Het meeste is meer een vergeetbare 3. Al heb ik nu wel Dandy...Dándy in mijn hoofd. Een vergeetbare 3 dus. Wellicht het meest haalbare in dit genre.

"Kill kill kill kill kill the poor". Duidelijk. We krijgen punk in zijn meest kinderachtige vorm. En toch. Het is wel catchy. Toch even opletten dat ik straks aan tafel met de kids niet dit refrein zachtjes zing...

Eerder kregen we Bad al. Onder dat album heb ik al de persoonlijke waardering uitgeschreven. Het is bijzonder dat één artiest voor twee van de beste platen in de pop-geschiedenis zorgt. Ik schreef wel eens over de 11 platen die iedereen zou moeten horen in zijn leven (een soort top 10 van deze lijst én Mezzanine van Massive Attack). In die lijst van 11 hoort MJ 2 keer thuis. Thriller, Beat it en Billy Jean vormen achter elkaar wellicht het beste kwartier in de popabum-geschiedenis.

Nummers als Beat It hebben een vergelijkbare opbouw als de nummers op Bad. Met een sterk begin en een sterk intermezzo naast toegankelijke ritmes en het eigen stemgeluid. Toch kunnen we niet van een recept spreken. De hoofdingrediënten zijn te destilleren, maar daarmee krijgt niemand anders het voor elkaar om iets vergelijkbaar te maken. Beat It is een prachtig voorbeeld. Eigenlijk is dit natuurlijk een beetje zeuren. Terecht zeuren wellicht. Maar het gaat mij erom dat de man zelfs zo’n zeur-boodschap op zo’n manier neer kan zetten, dat het ruim 40 jaar later nog steeds prettig te beluisteren is. Als je dat kan, dan kan je alles omtoveren in fijne muziek. Dat blijkt ook wel aan het begin van het album. Duidelijke jaren ’80 klanken introduceren de plaat. Vervelend? Welnee. Zelfs daar kan de man iets origineels en moois van maken.

Niet alles is vergelijkbaar met Bad. Op Thriller ervaar ik meer gevoeligheid (The lady in my Life, helaas) en creativiteit (Thriller, wow!). Die creativiteit brengt ons ook weer bij de visuele kant, de optredens, en vooral de video’s. Ik noemde bij Bad ook al die video’s. Onlosmakelijk met de muziek verbonden. Nu geldt hetzelfde. Niemand kreeg het nagedaan. Bij uitzondering heb ik deze keer de video-modus van Spotlight gebruikt. Dubbel genieten.

Wat een saaie plaat. Dat is dan nog smaak. Maar laten we eerlijk zijn. In de categorie saaie platen staan er toch heel wat betere kwaliteit in de lijst. Volledig overbodige entry.

Eind jaren '90 kwam de D&B op. De basis: één en hetzelfde ritme. Boem klap Boem-Boem klap. In de beginfase was dit genre bijna per definitie een vergeetbare 3. Het was vrij uitwisselbaar. Ik heb zelf Aphrodite behouden in mijn collectie. Had ook Roni kunnen zijn. Beide voegden ze nog net iets extra's toe. Een stukje zang bv. Het is goed dat het genre vertegenwoordigd is in de lijst. Maar het is ook slechts een basis voor de meer interessante opvolgende muziek. Met meer variatie, meer kracht, of meer creativiteit.

Aanstellerige Frank had al eerder van mij één ster gekregen. Dus met tegenzin gaat dit album aan. Het eerste nummer valt mij nog heel erg mee. Een licht verteerbare cover. Kan ik hebben. Daarna volgt al snel een tergend saaie Frank. De bossa nova klanken, maken het wel fijner dan het vorige album, maar Antonio compenseert onvoldoende om het geheel naar een voldoende te trekken.

Ik lees nog even mijn luisteraantekeningen van het andere album van deze band na, want geen idee meer wat ik daar van vond. De term hanteerde ik toen nog niet, maar eigenlijk staat er vrij duidelijk: een vergeetbare 3. Dat is dan bij deze bevestigd.

Dit album is nog wat gevarieerder dan het andere. Met name door elektronische toevoegingen. Dat zit wat meer in mijn straatje en omdat het hierdoor minder vergeetbaar wordt, zou ik snel aan 3,5 ster denken. Ze hebben echter ook teveel storende stukjes erin. Niet lang, maar kunnen we bijvoorbeeld de regel hanteren, dat als je de muziek expres laat overslaan, je niet in aanmerking komt om opgenomen te worden in dit boek?...Dit is al de zoveelste keer... De ergernissen zijn bij mij groot genoeg voor strafpunten. Kom ik toch weer op een 3.

Halverwege (was althans mijn hoopvolle gedachte) een Intro. Dat valt op. Heb ik dan een rare bonusversie? Even het internet op. Nee hoor. Het was de bedoeling om een nieuw hokje te introduceren. Een dubbelaar zeg. Met 4 hokjes. Toe maar. Om zijn veelzijdigheid te uiten wellicht. Dat lukt op zich wel. Als veelzijdig muzikant wekt hij wel mijn interesse zo. Maar als we het plezier van de schijven waarderen, dan zal de eerste schijf mij het meeste plezier geven als frisbee. Kant A is mega-suf (2 sterren). Kant B is een verzamelbak van geluid (2 sterren).

Tot mijn verbazing is kant C vrij normale, maar goed uitgevoerde rock (4 sterren). Kant D noemt zich een rock-opera. Twee platen terug hadden we ook al zo'n zelfoverschatting. Een 'Ouverture' en een 'Slut' maakt nog geen opera. Het is op zijn hoogst een totaalverhaal, maar de teksten gaan ook deze keer aan mij voorbij. Muzikaal is het vooral vergeetbaar. Dat is het laatste wat een opera zou moeten willen, maar vooruit. Dit deel krijgt een vergeetbare 3 als aantal sterren.

Kom ik gemiddeld uit op een naar boven afgeronde 3...

The Byrds geven ons een overzicht van de jaren '60. Alhoewel. Daar doe ik de jaren '60 wat mee te kort. De verschillende stijlen worden wel vertegenwoordigd. Maar voor elke jaren '60 smaak hebben ze wel de meest matige weergave gevonden.

Er komt op zijn best een vergeetbare nevergreen voorbij zoals de titeltrack en op zijn slechts een drama van een verlengde-klinkers-track (And we'll aaaaaaaaaalll go together.....pfff; Heeeeeeeejjjjjj mr. Spaceman...pffff).

Bij een rap-opera heb in inmiddels het beeld van Hamilton. We kunnen toch veilig stellen dat er muzikaal bij dit album minder sprake van opera is.

En ook wel minder sprake van rap. Deze rapper lijkt in eerste instantie weinig zijn best te doen. Het is soms meer mompelen of praten dan rappen. Komen we verder in het album, dan ga je er aan wennen. Of heeft hij gewoon op een gegeven moment de juiste combinaties gevonden met de muziek? Af en toe pakt het mij wel. De rap-stijl doet me sterk denken aan Dan le Sac vs. Scroobius Pip. Zij gebruiken de stijl om meer te suggereren dat ze dichter zijn in plaats van rapper. Zoiets zal er nu ook wel aan ten grondslag liggen. Dichter gaat mij wel wat ver, maar Dan le Sac Vs Scroobius Pip laten mij hierdoor wel naar de teksten luisteren. Dat lukt The Streets niet. Terwijl ik inmiddels heb gelezen dat het album een totaalverhaal is (lijkt mij beter de lading dekken dan rap-opera), lukt het mij nauwelijks om echt naar de teksten te luisteren. Misschien zijn een vrouw en een zak geld gewoon niet interessant genoeg?

Het album is niet slecht. De beats zijn soms erg fijn. Maar de presentatie is behoorlijk overschat. Een rap-opera met matige rap, geen operageluid en een niet opgepakt verhaal. Dan blijft er maar weinig over van het concept.

Massive Attack staat garant voor luisterplezier. Elk album is gevarieerd. Daarbij helpt de samenwerking met een aantal vaste partners met hun eigen (stem)klank. Bijna alle nummers combineren meerdere muzikale hokjes. Blijkbaar moest er iemand zijn die doorhad dat fijne luistermuziek ook fijne luistermuziek blijft met krachtige muziek eronder.

Protection toont dit het minste van de drie eerste albums van Massive Attack. Het is het meest rustige en gebalanceerde album. Wil je het in zijn volle glorie beleven, dan luister je naar Mezzanine, een album wat niet in de "1001 albums you must hear before you die" staat, maar thuishoort in de "11 albums you must hear before you die".

Terug naar Protection. Het eerste nummer, de titeltrack en dé hit, maakt het album al. Karmacoma volgt en is de vreemde eend in de bijt. Het drijft op een meer pratende dan rappende Tricky. Niet mijn favoriet, maar wel fijn voor de variatie. Het verschil in de volgende nummers wordt niet gemaakt door de (voor mij) vaste waarden. De bijdragen van Horace Andy verbleken bijvoorbeeld bij de bijdragen op de andere albums. Nicolette maakt het grootste verschil. Sly is een prachtig nummer.

Dit album zit voor mij tussen de 4 en 5 sterren. Massive Attack verdient minimaal 2 maal 5 sterren in deze lijst. De selectiecommissie heeft mij de mogelijkheid ontnomen om deze aan Mezzanine toe te kennen. Dus laat ik ik deze plaat dan maar naar boven afronden.