Reviews by debliek

Moderne Raggae, dat soms aardig richting breakbeat muziek gaat. Daardoor ontstaat soms bijna een Fatboy Slim achtig geluid. Bijvoorbeeld bij Ride On and Turn the People On. Er zijn tegenwoordig veel crossovers in deze soort. Maar dit lijkt een soort voorloper. Leuk!

Weer zo'n ouderwets klinkende country plaat met zo'n typerende stem. Zo kunnen ze toch niet allemaal klinken? Hebben ze echt allemaal hetzelfde accent? Het zal toch aangeleerd zijn, die lichte trilling in de stem?

Voor mij is dit allemaal één pot nat. Al zijn de meeste nummers ook voor het genre redelijk suf.

Gemaakt om anders te zijn. We kennen de artiesten die zichzelf teveel als eigenwijze kunstenaar zien inmiddels wel. En gelukkig is de zang van het eerste nummer (I Want Youououououououou te Love Me) dan ook verschrikkelijk en eindigt dat nummer met belachelijke kreetjes. Mooi kan ik het ook helemaal afkraken!

Maar dan wordt het vervelend, want af en toe pakt die licht schurende stem die wat los staat van de muziek mij ineens. Vind ik zo'n rare frats toch wel weer leuk.

Gelukkig kan ik het halverwege toch echt niet meer aan. Hoef ik deze geforceerde kunst toch mooi geen voldoende te geven.

Hé. Dé specials weer. Eerder kregen we het album The Specials van deze lui. De mij bekende nummers waren leuk, maar de rest viel tegen door de zang. Maar van dit album ken ik niets. En gelet op de titel zal het iets later zijn gemaakt. Wellicht wat ontwikkeling? Kom maar op!

Dat enthousiasme wordt gelijk de kop ingedrukt. Het eerste nummer klinkt ontzettend vrolijk, en daar word ik niet vrolijk van. Het is een beetje gemaakte vrolijkheid, zoals ik ook de zang tijdens een kerkdienst beleef. Het zal ook wel expres zijn, maar ik kan er slecht tegen.

Daarna krijgen we een nummer met gelukkig wat minder zang. Het heeft een serieuze boodschap. Dat zal de rest later ook wel hebben dan. Maar eerlijk, daarna luister ik niet meer naar de tekst.

Het album heef een duidelijke ska-handtekening. Het heeft iets van Madness. En daar gaat het mis. Nu ga ik vergelijken. En dan is dit toch heel veel slechter. Nummers als Stereotype klinken toch voor geen meter. Ik moet toch constateren dat er van ontwikkeling weinig sprake is. Het heeft dezelfde matigheid als het eerdere album, maar zonder de uitschieters.

Vrij snel krijgen we We Are the Pigs. Zo'n nummer dat je 1000 keer op de radio hebt gehoord. Ik had het wat recenter ingeschat. Echt zo'n radionummer. Je zet het nooit uit jezelf op, maar zet het ook niet per se af. De muziek zou onder 1000en andere nummers passen. Niets mis mee, maar niet bijzonder. Het bijzondere moet dan van de stem komen. Die komt in dit hit wel aardig naar voren. Maar dat is meer uitzondering dan regel op dit album. Af en toe doet het stemgebruik me wat denken aan U2. Niet mijn smaak dus.

Het album is wat gevarieerd, wat ik wel nodig heb met dit soort muziek. Dieptepunt is (Give me, give me, give me-e) the power (Lalala).

Met een 2,5 mogen ze blij zijn.

Van begin af aan is het duidelijk. Dit wordt een klassiek rauw rap album. Dat vind ik zelf altijd wel fijn. Het eerste nummer laat ook horen in welk hoekje binnen het genre we het moeten zoeken. De rap wordt begeleid door een flinke (wederom rauwe) beat. Nog iets meer in mijn straatje.

Daarna wordt duidelijk dat we weer kunnen sample-spotten.

Binnen de geschetste afbakening schiet het album toch nog heel wat kanten op. Af en toe heeft het de dubieuze kwaliteit van een Osdorp Posse plaat (Midnight). Maar vaker doet het mij denken aan bijvoorbeeld Public Enemy (Lifestyles of the rich and infamous). Hij breekt de plaat nog een keer met een metaal-plaat ter promotie van zijn andere band. Best een prima nummer.

Al met al heel fijn plaatje om te luisteren.

De eerste albums prikkelden nog wel mijn nieuwsgierigheid. Want Marvin is een grootheid waar ik weinig van kende. Nu we hem voor de derde keer krijgen, kijk ik er tegenop. Weer die saaie man? Zo geen zin in.

We starten met bekende kost. En natuurlijk, de kwaliteit mag duidelijk zijn. Maar het is ook echt wel gedateerd. En als het album het hiervan moet hebben, dan is het het echt niet waard om in de lijst te staan. Zeker omdat het dus al de derde schotel van Marvin is die we geserveerd krijgen.

Eindoordeel: Wederom saai

Kool Keith gebruikt met Dr. Octagon een alter ego om even wat anders te kunnen doen. Dan kan hij wat gekker en stouter doen. Dat versterkt met sampeltjes en niet-muzikale grapjes tussendoor. Dr. Ocotgon is daarmee eigenlijk de Real Slim Shady.

Muzikaal neemt Keith gelukkig niet echt afscheid van de klassieke rapstijl. Het alterego gaat wel wat ten koste van de rapper. Hij kan beter dan hij op dit album laat horen. Daar tegenover staat dat de muziek/de beat de rap fijn begeleidt.

Al met al een goede notering in de lijst. Maar hoger dan een 3+ kan ik het niet geven.

Wat een onzin om nu weer een R.E.M. album tegen te komen. Moet ik mijzelf weer gaan herhalen. Dit album lijkt nog iets minder de R.E.M. handtekening te dragen, maar is net zo vergeetbaar als de rest.

Krachteloos. Wat doet dit nou weer in de lijst?

Dit is natuurlijk in het Frans, maar het voelt heel erg Duits aan. Het lijkt een voorloper van de stevige elektronische rock. Het is echt wel even wennen, ook omdat ze soms doorschieten met bijvoorbeeld de strijk-geluiden. Soms is het net of je tegelijk met een rock-album een film aan het kijken bent en lijken de geluiden ver van elkaar te liggen.
Vaak haak ik af bij dat soort grollen. Maar in dit geval zorgt het dat ik geprikkeld blijf. Best prettig.

Ik heb soms wel wat moeite met de zang, zeker als het schreeuwen wordt. Er zijn daardoor onderdelen die ik best een 1 zou geven. maar al met al lijkt dit album met zorg geproduceerd te zijn en laat het mij actief luisteren. Ik kan dit best nog eens opzetten.

3,5 ster.

Prima gezongen. Daarom terecht in de lijst. Maar wat is dit saai en gedateerd zeg.

Altijd iets om tegenop te kijken, een later album van Radiohead. En ja hoor. Het begint met gekraak..ppfff ...En toch kom je af en toe een fijne combinatie tussen de band en de elektronica tegen. Het helpt mij dat de zanger op dit album niet de hele tijd voluit gaat. Het valt me dus best mee. Maar geloof ook weer niet dat ik dit nog eens op zal zetten.

Madonna, het symbool van vrijheid en (vrouwelijke) expressie. Waarom is dit album dan zo ontzettend cheesy?

Het album komt niet zo heel bijzonder over. Maar de repeterende basis pakt mij heel makkelijk. Ze krijgen het voor elkaar om dit niet saai te laten worden. Dat begint met de aanstekelijke ritmes. Vervolgens weten ze het met simpele sampeltjes/geluidjes toch interessant te houden. Het heeft iets weg van oude houseplaatjes waar de hoofden over heen praten. Zelfs dat praten past prima in het geheel. En dan valt alles samen en is dit plaatje eigenlijk toch wel bijzonder.

Op de een of andere manier associeer ik dit met de jaren '50. Het zou dan al gedateerd zijn bij uitkomst. Gek want als ik aan soortgelijken denk, dan voelt dit bijvoorbeeld als een soort Happy Sad van Tim Buckley. En dat is van iets later juist. Zou het dan toch een beetje een voorloper zijn?

Hoe dan ook, het valt in het rijtje met saaie aanstellers. Niet zo gek als de genoemde Buckley. Ik kan mij bij dit plaatje nog wel voorstellen dat het iemand pakt. Maar zelf heb ik dit met stijgende tegenzin geluisterd.

Ik vroeg mij vooraf wel af waarom dit coveralbum van Johnny. De man heeft zoveel waardig authentiek werk geleverd.

Nu ik het album nog eens hoor ben ik het toch wel eens met de keuze. Elk nummer wordt toch heel anders weergegeven dan het origineel.

Na de vorige albums is het fijn dat er eindelijk echte kwaliteit voorbij komt. Het is wellicht niet mijn smaak, die saaie langzame praatzang. Maar je voelt dat alles de aandacht heeft gehad. Hij had zijn zangstijl soms eenvoudig over de originele muziek kunnen leggen. Maar hij lijkt nogmaals over elke klank nagedacht te hebben.

Dus dan komen we weer bij de regelmatig terugkerende vraag. Geef je een cijfer aan kwaliteit, of aan je eigen luistergenot? Ik kies toch voor dit laatste. Zelf zet ik het album echt niet een tweede keer op. Maar een verrijking van de lijst is het zeker.

De Beatles, maar dan nog saaier. Dit is zo ontzettend nep, dat ik ga verlangen naar Siouxsie die ik hiervoor kreeg. En die kreeg 2 sterren....

Punk met een zangeres. Het stomme is dat ik soms wel wordt gegrepen door een simpel melodielijntje of zelfs door de zangeres als ze even niet expres zo vals zingt. Maar meer dan 2 sterren kan ik er niet van maken.

Geluisterd naar de korte oorspronkelijke versie (door zelf een playlist te maken).

Het is fijn werken met deze muziek op de achtergrond. Er heel wat muziek in. Maar hoe houdt het tegenover andere jazz namen uit die tijd? Daar helpt het algoritme. Na het album volgen andere jaren 50 jazz nummers. En dat merk ik pas na een aantal nummers als ik ineens een extra fijn nummer hoor. Dan moet ik concluderen dat ik het genre fijn vind, maar dit album niet meer waardeer dan gemiddeld.