Reviews by debliek

Dit zit prima in elkaar. Het is natuurlijk heel erg jaren '80. Toch stoor ik mij er wat minder aan dan gebruikelijk. Er wordt op zich voldoende mee of omheen gedaan aan om het album toch aardig te maken. Met nadruk op 'aardig'. Want meer dan 3 sterren kan ik er ook weer niet van maken.

Ik dacht dat dit al veel ouder was. Als ik de eerste klanken hoor, weet ik eigenlijk niet waarom. Het is behoorlijk jaren '90. Later snap ik het. Passages als het einde van Mildred Pierce, nemen in mijn hoofd snel de overhand. En dat creëert niet geheel terecht het labeltje punk. Dat soort delen (met in de hoofdrol My Friend Goo) verpesten een plaatje toch voor mij.

Wat had ik hier vroeger een hekel aan, zeg. Maar als ik het nu hoor, valt het me ook wel weer mee. Het heeft zeker kwaliteit. Het is alleen soms zo ontzettend saai.

Het past niet helemaal bij de rest, maar ik ben toch blij als er iets vrolijks voorbij komt als Me and the Major.

Bij elkaar moet ik het, ondanks mijn vooroordeel, toch een voldoende geven.

Dit album heeft nog veel te veel jaren '60 klanken en spelerij. Tegelijk zijn sommige muzikale grapjes daadwerkelijk wel leuk en goed uitgevoerd. Ik ben geen fan van de artiesten die een knipoog van Bowie krijgen. Maar hij doet dat wel weer bijzonder goed. Het is niet een eigen klank, maar het zijn toont wel de veelzijdigheid van de man.

Zo, geef hier maar even een cijfer aan. Ik heb er even over gedaan. Het is op alle fronten meer ingehouden dan ander werk dat we van deze lui kregen. Minder uitbundig gecomponeerd, minder vol geluid etc. Het zijn eigenlijk normale nummers. En ergens vind ik dat wel fijn. Je blijft de kwaliteit ervaren. Het laat zien dat de basis bij deze band gewoon op orde was.

Maar tegelijk duren de losse nummers nog steeds heel lang. Zelfs een nummer als Kashmir dat de uitsmijter zou moeten zijn heb ik halverwege al wel gehoord. En daardoor duurt het album als geheel mij ook te lang. Twee volle Led Zeppelin nummers tussendoor had mij wel beter door het album geholpen. Mis het blijkbaar toch.

Na een week heb ik het nogmaals opgezet. De proef op de som. Vind ik het fijn om een tweede keer te luisteren? Het album gaat toch vrij snel af. Daarmee wordt het een 3.

Het plaatje opgezet en het gaat volledig aan mij voorbij. Het is wat gedateerd, meer is niet blijven hangen.

Man. Dat gerochel in het begin. En dan in het volgende nummer een raspende nare stem. Ben dan al helemaal klaar hiermee. Zo gek als deze nummers maakt Tom het niet de hele tijd. Maar fijn om te luisteren maakt hij het niet. Dan helpt de doffe muziekklank ook niet.

Wat is dit eigenlijk? Het ademt wat punk. Maar is vaak tegelijk catchy. Zo'n nummer als Ma and Pa heeft bijvoorbeeld een aardig Ska-element. Het zijn toch stromingen die in mijn hoofd wat tegenpolen waren. Misschien is 'ongedwongen' het overkoepelende woord.

En eigenlijk vind ik die combinaties best prettig. Ze weten zelfs wat jaren '80 klanken aangenaam te brengen door ze bij een heel andere basis te gebruiken. Zo heeft Freddie's Dead een paar elementen van Michael Jackson.

Het album kon ik makkelijk 2 maal achter elkaar luisteren. Wellicht is het ook een mindset. Ik associeerde het snel met punk. En dan verwacht en accepteer ik wat meer tekortkomingen.

Dit hele album lijkt in het leven om de ruwe stem van Tom te etaleren. Dat leidt soms tot flink overdreven stukken, soms wat aanstellerige stukken. Af en toe is het net even wat meer ingehouden, en dat zijn de fijnste passages.

Niet mijn kopje thee dus. Toch is het wel knap dat je als zanger overeind blijft met zulke geluiden uit je keel. Laat ik het naar boven afronden naar een 3 en dan voorlopig gewoon even bij Tom uit de buurt blijven. O...sh*t.

Oei. Dit waren die lui die dat andere album in de kerk hadden opgenomen toch? Ach ja, buiten het geluid was dat wel een aardig album. Kom maar door.

Ook dit album begint best met een eigen klank / sfeer. Het is gelukkig niet zo doorgeschoten als bij het andere album.

Even later herken ik ineens iets. Power Out met veel meer een festivalgeluid. Het breekt wel mooi in het album, zonder echt ver weg te stappen van de sfeer.
Ze schieten vaker binnen hun sfeertje meerdere kanten op. Dat is toch wel fijn.

Al met al een album dat niet per se schreeuwt om opgezet te worden. Maar wel makkelijk aan blijft staan.

Het begint met licht arabische tonen met bijpassende (ook licht) trillende stem. Toch voelt het westerse ritme dominant.

De rest van het album voelt meer licht-latin. Wat blijft is de dominantie van de westerse klanken. De band houdt van lage tonen, pop-ritmes en een rapje af en toe.

De combinatie maakt het geheel best toegankelijk, maar toch interessant genoeg om niet geestelijk af te haken. Ik heb hier met plezier naar geluisterd en zou het zo nog eens kunnen opzetten.

De hits zijn totaal niet representatief. Vooral Ms. Jackson kunnen we toch wel creatief noemen.

De rest van het album valt iets minder op. Het is meer gericht op wat meer klassieke rap-klanken. Al biedt het zeker wat variatie. Dat laatste ook mede door de gasten. Even Cypress Hill tussendoor is toch prettig.

Het is lang een vrij toegankelijk rap-plaatje, dat ik met plezier twee keer heb geluisterd. Maar ergens richting het einde waren ze wel leeg. Het wordt dan wat suf. De inspiratie was op, lijkt het.

Zappa, weer zo'n artiest waar ik veel meer over heb gehoord dan van gehoord. Het schijnt chaotisch te zijn. Maar ik ga het nu ervaren, nu het door de 1001 naar mij toe wordt gebracht. Leuk.

Dit album eerst afgespeeld tijdens het schilderen. Op beperkt volume, want de buren zaten ook buiten. Prima klus-plaatje op die manier. De jazzy stukken maken de plaat. Maar het rockende Willie the Pimp laat weer een andere kant zien. Het is inderdaad wel erg druk.

Daarna luister ik het in de auto en wat harder. Dan vallen de aparte geluiden met wat meer op. Een ratel hier, een telefoon (?) daar. En (misschien omdat het de tweede keer is dat ik het luister), erger ik me soms aan wat buiten de band springende instrumenten, vooral aan het einde.

Het is dus inderdaad wel wat chaotisch, maar ook weer niet te gek. Je moet hier vooral het juiste moment voor vinden. Ondanks het ontsporende gevoel aan het einde, lijkt dit toch alle aandacht gekregen te hebben en zou ik het een kwaliteitsplaat durven noemen.

Wat is dat met folk? Ik vind het vaak prima om te luisteren. Maar ik veer zelden op. Terwijl ook deze mensen er muzikaal echt iets van maken.

Ik heb zo vaak over Billie gehoord en zo weinig van haar gehoord. Leuk om het nu geserveerd te krijgen.
Het blijkt een krachtige fijne stem, maar ook heel gedateerd en klein begeleid. Je mist toch joie die bijvoorbeeld een Shirley Bassey later wel toevoegt. Het duurt nu al snel te lang. Dit is zo'n album waarvan af en toe een nummer voorbij moet komen in je playlist.

Precies van je van een plaatje uit 1986 verwacht. Je hoort een vrouw in plaats van een man. Dat is het wel. Ik had best zonder dit schijfje gekund...

2,5 ster.

Bij Odessa viel al op dat het voor de Bee Gees niet heel theatraal was. Dit album is ietsje later uitgebracht. Misschien gaat het dan wat meer naar Staying Alive? Nee hoor, het is zelfs nog iets minder theatraal. Dat zou mij beter moeten passen. Maar zonder het bekende theater, blijken de Bee Gees niet zo interessant.

Alsof je een tapeje van een tapeje van een tapeje afspeelt...

Al even terug geluisterd, maar nog geen tijd gehad om te schrijven. Hij lijkt nog goed in het hoofd te zitten. Wat ook al een prestatie op zich is.

Kan ook komen door de voorgerechten die ik geserveerd kreeg. Want man, wat een meuk kwam er die week voorbij. Waar ligt dat aan? Dat weet je op zo'n moment niet helemaal. Maar als je dan een plaat aanzet als dit, wordt het duidelijker. Wat een verschil zeg.

Een album dat als geheel de aandacht heeft gegeven. Natuurlijk helpen de hits. Maar die vormen samen niet het enige onderdeel van de stevige fundering. Alles zit ontzettend sterk in elkaar. En het is heel afwisselend. Zelfs met zo'n kenmerkende stem kan je nog heel wat kanten op. Deze band laat zich zeker niet beperken. En dus, ondanks dat het niet echt mijn smaak is, heb ik hier met plezier naar geluisterd. En verdient de afgeleverde kwaliteit niets minder dan 5 sterren.

Je hebt wel een van die europese artiesten die doen alsof ze muziek van onder de evenaar maken. Zo klinkt dit soms ook een beetje. Maar wiki leert mij dat we toch echt met een Braziliaan te maken hebben. Wiki heeft een verklaring voor mij. Jorge gebruikt veelvuldig de elektrische gitaar. Tja, in mijn hokjesdenken is dat blijkbaar een westers instrument. Zegt vooral iets over mij denk ik.

De zanger zingt soms met verve. Hij zit er soms wat naast. Maar de meeste nummers vragen niet om zo'n analyse. Die klinken vooral wat sympathiek. Daardoor toch een derde sterretje.