Reviews by debliek

Ik snap dat je af en toe je nieuwe speeltjes wil uitproberen. Maar dit is af en toe niet om aan te horen. Dan is er weer een ratel, alleen links. Dan is er een zendamateur opgenomen, afwisselend links en rechts. Lachen dat stereo effect joh. En zo komen er nog meer muzikale proefjes voorbij. Niet dat je zoiets nooit kan doen, maar al dat geëxperimenteer past totaal niet bij de samenzang. Wat mij overigens ook al jeuk oplevert. Maar dat is smaak.

Dit album stond lang in mijn breaks-playlist. Het was ietsje vager dan de meeste andere nummers daarin, zonder daarin door te schieten (als het alfabetisch werd afgespeeld kwam het na The Orb, wat wel te vaag was). Het was een klein beetje softer dan de meeste andere albums in mijn lijstje, maar ook hierin schiet het niet door. De bassdrums laten de muren niet trillen. Maar met Acid-effecten en de compositie van de breaks zou het ook niet lekker loungen.

Ik raakte het album redelijk zat. Heb de twee hits bewaard en de rest tot vandaag uit de playlist gehaald. Misschien iets te streng geweest. Het waren vooral de irritante melodielijntjes van Walk Now... and Monday waar ik mij aan ergerde. Ik kan deze creatieve plaat dus het gewoon weer in de playlist zetten.

Beck is niet onbekend. De nummers die ik kende zijn eigenlijk allemaal...ok. Niet veel mis mee. Ook niet verleidend om bewust aan te zetten.

Ik kom er nu achter dat je ook niet één nummer moet aanzetten. Het album is goed is balans. Hierdoor luistert het makkelijk weg. Het biedt een rock-basis, maar wijkt regelmatig uit naar andere genres. Rap en beats leuken het album af en toe op. Daarbij zoeken ze telkens een relaxte vorm.

De losse nummers blijven onvoldoende sterk om boven het maaiveld uit te komen. Maar de gebalanceerde samenstelling, de variatie en de creativiteit zorgen dat het als album bovengemiddeld is. 3.5 ster.

De ondoorgrondelijke selectie voor de 1001. Zoveel mogelijk debut-platen, die het op zichzelf niet waard zijn. Maar als er dan een band wel een prachtige start heeft gemaakt, dan ontbreekt dat album. Dan hoor je wellicht niet goed genoeg dat het in het begin ook maar slechts een bandje was. Tuurlijk op Rise & Fakll staat de hit Our House. Daartegenover start het debutalbum (althans studiodebut) One Step Beyond met de drie nummers One Step Beyond, My Girl en Night Boat to Cairo. Bam!

Het album One Step Beyond is veel meer enerverend en speels. Het springt er echt uit. De nummers op The Rise & Fall voelen weer creatiever. De samenstelling op het album zorgt voor voldoende afwisseling, zodat het album goed als geheel te luisteren is. Af en toe komt het speelse van eerder wel mooi terug, zoals bij Mr. Speaker. Zo hoor ik Madness toch het liefst. Als een band zelf plezier heeft, is dat zeer aanstekelijk.

Dit album is gemaakt om te loungen. Al weet ik niet of die term in 1991 al zo gebruikt werd. Dat zegt wellicht dat 'de heilige Stephanus' een voorloper was. In dat licht hebben ze gezien een toepasselijke naam.

Muziek die wat weg moet vallen; dat maakt het wel moeilijk om met een 1001 antenne goed te ontvangen. Je stemt af op dingen die er uit springen. En die zijn er niet zo. Het concept lounge is sterk uitgevoerd dus.
Als oordeel dan ook geen 4 of 5 sterren, maar dat lijkt ook nooit hun inzet geweest. Zij gingen juist voor de 3. Die wil ik hen best geven.

O shit, een Beatle vandaag. Gelukkig wel een stille Beatle en dat heb ik toch het liefst. Nou ja stilte? Meneer levert ook nog eens een DRIEdubbel album. Alsof dat nog niet genoeg is, wordt er gelinkt naar een versie met bonus-nummers. Die laatste haal ik snel uit de luisterlijst, maar de moed is me al wel in de schoenen gezonken. Ik duik het internet maar even op. Het eerste resultaat op google komt niet van Wiki, maar is een rating op de 1001. (Google vertelt vaak meer over de zoeker dan over het gezochte...) Het is een duidelijke, maar lange recensie. Korte samenvatting. Wie denkt die George dat hij is? Dat hij denkt dat het fijn is om zo lang naar een album te luisteren met zelfs meerdere keren meerdere versies van één nummer. Ook jij, George, maakt de ene keer betere muziek dan de andere keer. Schrijven is schrappen!

Had ik natuurlijk niet moeten lezen, want ik luister dan pas naar het eerste nummer. Zo laat ik mij wellicht flink beïnvloeden. Aan de andere kant waren de verwachtingen al laag. Niet alleen omdat ik jeuk krijg van veel Beatle muziek, ook omdat dat eerste nummer is een co-productie is met mijn tweede allergie Dylan.

Daarna klinkt het echt wel fijner. Al hoor je best nog een stil Beatles-geluid. Bij Behind That Locked Door kijk ik vanuit verveling hoe lang dit nog moet duren. Dat is dus bij het begin van kant 2 van de 6 kanten. Ik geeft bovenstaande recensie maar een like. Ik herken het gevoel nu al sterk.

Ik heb het uitgezeten. Gelukkig volgt er nog een instrumentaal gedeelte aan het einde. Een welkome afwisseling. Maar 11 minuten lang hetzelfde thema. Dat is ook lang hoor.

Conclusie. Alles aan dit album kan met minimaal de helft ingekort worden. Met een goede selectie was waarschijnlijk een uitstekend album over gebleven.

Pfff....dit is wel een verzameling trage verouderde nummers zeg. De start met I Feel The Earth Move is misleidend. Maar heel af en toe komt er zo'n upbeat-nummer voorbij. Die zijn dan ook heel hard nodig.

Omdat ik eerst altijd het bovenste kwart van de hoes zie, dacht ik even een soort Take That te krijgen. Ietsje scrollen en de hoes wordt heel anders. Vrij passend bij de muziek. Meneer pakt zijn overduidelijke aanvallen toch charmant in. Normaal gaan de teksten lekker langs mij heen. Wonderlijk dat Morrissey mij wel weet te bereiken met zijn boodschappen.

Deze lijst laat mij Yes toch herontdekken. Mijn beeld voorafgaand aan de 1001 was wellicht iets teveel gebaseerd op de jaren' 80 Yes. Maar net als Fragile wordt nu weer een prachtige gevarieerde reis geboden. Inmiddels heb ik Fragile een paar keer extra geluisterd. Door de afwisseling en sterke compositie blijft dat album interessant. Ik verwacht dat dat ook zal gelden voor dit album. Zet ik de albums naast elkaar, dan pakt Fragile mij meer. De tegenstellingen voelen iets verder uit elkaar en tegelijk is het net iets toegankelijker. Maar dat is wellicht gewoon doorontwikkeling. Dit is het studio-debut en dan zet je al gelijk zo'n volwassen product neer. Dan verdien je 5 sterren!

Lang geleden hoorde ik bij een studiegenoot een nummer van New Order. Geen idee welk nummer, want dat stond niet in de mp3-titel. Hij vond het nummer geweldig. Een cd van deze band was dus het ideale cadeau voor zijn verjaardag. Maar welk nummer was het nou? Want ik moest wel het goede schijfje hebben. Eén voor één downloaden maar om daarachter te komen. Nou dan leer je deze band wel kennen hoor. Het is een band die zich echt ontwikkelde in de tijd. Wellicht gewoon goed met de tijd meegroeide. Uiteindelijk vond ik het. Het was Crystal uit 2001. Het nummer was een fusion tussen de klassieke Britpop-rock en de muziek uit die tijd. Inderdaad een goed nummer.

Maar tijdens mijn reis stuitte ik ook op verschrikkelijke nummers. In het begin van de jaren '80 gingen ze namelijk ook met hun tijd mee. En mengden hun Britpop-rock met de muziek van die tijd. Dat hoef je in de zeroes echt niet meer te horen. En nu al helemaal niet!

Ook deze band komt heel graag over alsof het hen allemaal niet zo uitmaakt. Dat blijkt ook uit de verklaring over de hond in hun latere hit. Zij blafte per ongeluk en dat hebben ze maar laten zitten. Jaja, in een booth in een studio. Ehuh.
Maar prima dat ze een imago willen creëren. Imago is onderdeel van het product muziek en dat doet iedereen wel natuurlijk. Op dit album uit hun aangemeten imago zich doordat er soms wat valse uitschieters niet zijn overgedaan of wellicht expres zo zijn ingezongen (in Ocean Size bijvoorbeeld de uithaal 'In the Skyyyyy").

En toch heeft dit meer dan albums van anderen die zo graag ongeïnteresseerd over willen komen. De meeste seconden van de plaat hebben die gekkigheid niet. Denk je het weg, dan staat er best een kwaliteitsband. Ook al mist het album wel een goede uitschieter.

De grote namen zijn aan de beurt. Na Led Zeppelin krijgen we nu Black Sabbath. Maar eens even goed voor gaan zitten.

Het album Black Sabbath kregen we al eerder van ze. Nummer 4 kan daar toch niet aan tippen. Ik mis het mysterieuze samengaan van schijnbaar uiteenliggende zang en muziek. Opvallend is dat ik juist het afwijkende Changes het fijnst vind om te luisteren. Goed, flink minder dan het eerste album. Maar ik kan er een ruim punt van aftrekken en nog steeds kom ik op een mooie 4. Stelregel voor een 4 voor mijzelf; zou ik het nog eens opzetten? Jazeker! Heb ik al gedaan!

Hé, leuk! Een artiest waar ik een aardig beeld bij heb. Maar waar ik weinig van ken. Een ongefundeerde mening is modern natuurlijk. Maar nu kan ik er toch eens een kleine basis eronder leggen.
Mijn beeld vooraf: Prima luisterbare pop, die de jaren 90 alvast inluidt. Wat meer nadruk op beats dan tijdgenoten. Tegelijk nooit ergens bovenuit springend.

Nou, luisteren maar dan. Eerst even wat twijfel wegwerken, want mijn playlist begint en eindigt met een interlude. Heb ik dan niet het hele album voor me? Toch wel. Daarna wordt het hierboven geschetste beeld gelijk bevestigd. Een lekker jaren '90 beatje volgt, zonder iets echt interessants erbij. Dat horen we ook bij veel volgende nummers. Het zakt naar de achtergrond. Ah, vandaar al die interludes. Die zijn echt nodig om de luisteraar ervan bewust te maken dat ze ook nog eens een boodschap te delen heeft. Die attentiewaarde blijkt ook uit de constatering dat het niet de nummers, maar het juist de interludes zijn, die door andere artiesten later zijn gebruikt.

@ Janet: Got the point? Good, let's dance!

We krijgen vandaag een indie plaat lees ik. Nou snap ik dat de term 'indie' een lege huls is. Maar toch roept het associaties bij mij op en die zijn toch anders dan wat ik nu hoor. Door de nadruk op de lage tonen, komt het mij toch over als een studioband. Nu houd ik zelf van van een toontje lager, dus ik luister mij mij hier wel een weg doorheen. Maar ik mis uiteindelijk toch creativiteit op de andere frequenties. In totaal is de buitenkant aardig versiert, maar is het verder een lege huls. Ah, vandaar dus: indie.

Fijn! Een band waarvan de kwaliteit wel bewezen is. Dat hebben wel we nodig na de laatste experimenten die wij voorgeschoteld kregen. Kom maar door!

En ja hoor, het begint gelijk prima! Je knikt vanzelf mee met het hoofd. Er zit een lekkere opbouw in het nummer, zodat het interessant blijft. Daarna belooft de titel 'Rock & Roll'. Altijd lekker. Van het volgende nummer (The Battle of Evermore) word ik behoorlijk neurotisch. Dit nummer had prima gepast in de experimentenrij die wij hiervoor hadden. Het minpuntje op het album. Maar dan komt de hit die alles weer goed maakt. Ze overtreffen zichzelf nog eens wat betreft de opbouw.
Er volgt even een moment van bezinning. Prima muziek om de nekspieren mee te trainen, maar niet heel expressief. Tot Going California weer dwingt actief te luisteren en ze daarna afsluiten met een (wel iets te lang) modern Breakbeat-nummer.

4,5 ster.

Zo, ik heb dit album even in drieën geknipt. Het trekt de energie wel uit mijn kop. Maximaal een kwartier te luisteren om gezondheidsschade te voorkomen. Het eerste nummer is met de geforceerde langgerekte lettergrepen en de geforceerde trillende stem wel gelijk het dieptepunt van het album. Ik kan nog helemaal losgaan op die verschrikkelijke zang. Maar laat ik het leuk houden. Het eerste nummer dat aardig klinkt is Pleasant Street. Het is relatief toegankelijk. De uithalen balanceren wat op het randje. Maar muziek die net op dat randje blijft, is soms het leukst om te luisteren. Verder presenteert dit album muzikaal nog van alles, van een kermis tot een minstreel. Het zou best een aardig cover-album kunnen opleveren als een andere zanger zich er aan waagt.

Het eerste nummer klinkt alsof het door de telefoon is opgenomen. Het is creatief, maar gelukkig word ik er niet van. Dan volgt de hit. Voor degenen die het nog niet geluisterd hebben. Toegankelijker dan die hit zal dit album niet worden. Ook hier wordt volop geëxperimenteerd. De zang is ook in die hit bijzonder te noemen. Alleen krijgen ze het in dit nummer aardig weg-geproduceerd. Het gaat te ver om elk nummer door te akkeren. Maar door al die experimenten bij elkaar is het wel een interessant album om één keer te horen, maar zeker niet een album om vaker op te zetten. Goed dat het op de lijst staat, maar een voldoende is er niet voor te geven.

Al die verschillende bands met die (precies dezelfde) verschrikkelijk zeurende stem. Voegt dat nou echt wat toe? Helaas wel. Want hoe verschrikkelijk ik deze zang ook vind. Muzikaal zit het soms bijzonder goed. Maar hoger dan 3 sterren ga ik hier echt niet voor geven.

Dit album moet dan het beste zijn van de Talking Heads. Ik mag dan hopen dat we dan de rest van deze band niet meer tegenkomen op deze reis. Ik houd onze Eno (Hoofdelijk) aansprakelijk voor deze ramp. Om bang van te worden. Het brengt het slechtste van drie decennia popmuziek samen. De speelse, bijna a-muzikale ritmes en andere experimenten uit de jaren '60. De punk-zang uit de jaren '70 en: ze luiden alvast de disco-jaren '80 in. Gelukkig kunnen al deze elementen veel sterker naar voren komen. Met moeite kan ik naast de startster een halve ster toekennen voor de creativiteit.

Het geluid van het eerste nummer is heel opvallend. De tekst is niet heel ingewikkeld, maar soms nauwelijks te verstaan. Het wordt overdonderd door de geluidseffecten. En als je dan niet heel duidelijk articuleert... En iets later is het geluid ineens heel blikkerig. Dus hop, internet op, want wat is hier aan de hand. Het is in de kerk opgenomen. Ah. Verklaart ook het orgel later. De rest van het album heeft ook wel een geluidsboost, maar zo gek als bij het eerste nummer wordt het gelukkig niet meer. Buiten dat effect zijn de nummers op zich prima, maar wekken ze zelden mijn interesse. Kwestie van smaak. Ach, drie sterren is het wel waard.