Reviews by debliek

Een soundtrack is eigenlijk wat raar in de lijst. Maar vooruit. Het is één artiest en je zou deze prima kunnen luisteren zonder iets van de film gezien te hebben. En ik kan het weten. Want ik heb deze film nooit gezien en heb een prima uurtje gehad met dit album.

Je kan dit wel dood analyseren, maar je kan hier beter gewoon lekker van genieten. Want wat is dit een heerlijk album zeg!

Dacht ik klaar te zijn met mijn irritatie aan Velvet Underground. Krijg ik na Brian Eno door Spotify direct Velvet Undergrond voorgeschoteld. Het zegt iets over de vaagheid van Brian. Het lijkt vooral gemaakt te zijn, omdat het kan. Het is natuurlijk ook leuk om op je zolderkamertje nieuwe manieren van muziek maken te ontdekken. Maar dat zegt niet dat je alles ook aan anderen moet presenteren. Dit album begint met vage vervormende geluiden, waar ik op zich nog best doorheen kom. Het nummer heet tenslotte ook niet voor niets Sky SAW. Maar dan komt er halverwege ook nog vals gezang doorheen. Dat is teveel van het slechte. De muzikale ontdekkingsreis brengt soms ook wel een leuke vinding hoor. Zelfs het vervormende geluid biedt soms meerwaarde. Maar had het alsjeblieft bij de successen gelaten, Brian.

Dit al het derde album van Brian. Wel de beste van de drie. Maar echt. Drie is te veel.

Ik hoor de valse piano in de titeltrack. En dat brengt mij gelijk weer terug bij Velvet Undergound die ik gisteren mocht luisteren. Blijkbaar blijft de ergernis aan de plaat lang hangen. Heb ik dat nog een 2 gegeven joh? Maar voor de vergelijking. David heeft dus ook een nummer lang zo'n ergerlijk pianootje en heeft meer van die bokkesprongen. Maar zet daar dan later voldoende tegenover om het snel naar de achtergrond te laten zakken. Het staat met recht in de lijst. Tof om het eens helemaal te luisteren. Een tweede keer zal niet snel gebeuren. Maar dit zijn wel de platen die de 1001 leuk maken.

Wat een verademing na Velvet Underground. Wat een kwaliteitsbrug! Met Highway to Hell ben je ook wel gelijk binnen natuurlijk. AC/DC staat bekend om het muzikale geweld. Maar het is allemaal uiteindelijk best toegankelijk. Dan deed Velvet Underground soms veel meer pijn aan mijn oren. Enige minpuntje van AC/DC is dat het wel veel van hetzelfde is.

Dit album begint met een slaapverwekkend nummer….Tja…Zo kom je er lekker in zeg…
Dan denk je een doorsnee nummer te krijgen, maar krijg je na een minuut enorm vals snaarwerk…Er volgen een aantal standaard deuntjes. En na een tijdje schotelen ze weer vals geram voor, deze keer op de toetsen. Ik zette het album bijna te vroeg af. Ik hoorde ineens een dame heel andere muziek maken. Dacht dat het album klaar was en Spotify me een suggestie deed, waarvan alleen Spotify het verband met de vorige muziek kan leggen. Maar nee, dit hoorde er ook nog bij. Een twee voor deze band. Mogen ze blij mee zijn.

Twee redelijk normale nummers om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. En dan begint de pret. Expres lekker vals zingen en wat andere oorpijnigingen erdoor heen. Eens kijken hoe lang iedereen het volhoudt. En dan doen andere(n) (lijstsamenstellers) of het geweldig is, om maar te laten zien dat ze een bijzondere smaak hebben. Ja, dag. Zowel de makers als de inzenders zijn af.

De trilling van de ouderwetse Amerikaanse country-stem. Het hoort in de 1001. Kan dit album zijn. Kan één van de miljoenen anderen zijn.

Eerder mochten we luisteren naar Five Leaves Left. Een echte zondagsplaat dat eindigt met het nummer 'Saterday (Sun)'. Nu krijgen we een net iets meer enerverende plaat en het eindigt met het nummer 'Sunday'...

Al met al levert Nick kwaliteitsmuziek, waarbij hij nu laat zien dat hij zich ontwikkeld heeft. De plaat blijft wat saai, maar heeft binnen de grenzen van zijn genre wat meer kleur dan zijn voorganger. Soms wordt het daarmee wat geforceerd. uiteindelijk brengt die extra kleur wel wat zijn voorganger miste. Het zit daarmee op de ondergrens van een 4 sterren album.

Coldplay. Altijd wat overschat. Maar je kan er ook weer weinig op tegenhebben. Op een uitgewerkt muziekje vaak een lichtschorre stem die soms wat omhoog schiet. En af en toe iets te zeurderig wordt dat wel.

Een rustig rock-album waar duizenden andere van gemaakt zijn. En laten we eerlijk zijn. Vergeleken met die duizenden andere is dit niet de beste stem. Af en toe komt er muzikaal een aardig stukje voorbij. Net voldoende om het album van de allerlaagste score te redden.

Kwalitatief uitstekend. Maar poeffff, wat is dit een saaie plaat. En dan staat er ook nog dat verschrikkelijke Beatles-achtige Marrakesh Expres op.

Ondanks dat de heren prima kunnen zingen, luister ik vooral naar de muzikale begeleiding. Doe mij bijvoorbeeld toch maar een instrumentale versie van Wooden Ships.

De webpagina liep vast op mijn telefoon. Ik kon wel de Spotify-link zien, maar niet welk album het zou worden. Best geinig eigenlijk zo'n verrassingsconstructie. Ik hoopte op een lekkere rock-plaat. En ja hoor, er komt Alice Cooper uit de roulette rollen. De eerste klanken kent iedereen. 'School's Out'. Ik ben inmiddels niet meer de doelgroep. Maar stiekem ook voor de werkenden een lekker in het gehoor liggend plaatje. De volgende nummers kan ik geen evergreens noemen. Maar het luistert allemaal prima weg en het is lekker afwisselend. Fijn bijvoorbeeld dat er ook wat jazzy klanken voorbijkomen (Blue Turk). Klapstuk van de plaat: 'My Stars'. Piano, gitaar, drum, en zang krijgen allen dwars door elkaar de hoofdrol, maar vormen toch een geheel.

Ik ken The Smiths van het verschrikkelijke jaren 80 geluid van Panic. Dit album zat daar net voor. Dus ik had hier geen trek in. Maar het valt enorm mee. Ze lijken het overdreven jaren 80 geluid nu nog niet ontdekt te hebben. Of zij onderscheidden zich toen door normaal te doen. Het is mij iets te eentonig. Maar het zit wel prima in elkaar. 3.5 ster

Ook eens leuk; een elektrisch unplugged album.

Nirvana is één van de weinige bands die zich de continue lange klinkers kan veroorloven. Bij nummers als About a Girl is het zelfs versterkend. Toch is het niet altijd raak. Nummers als Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam worden hierdoor verschrikkelijk zeurend. Het geeft mij dezelfde ergernis als de Beatles in hun begin-periode.

Daar staat voldoende tegenover om het album hoog te waarderen. Zoals de gouden Bowie-cover. Kom ik toch nog op een 4+.

Als in Nederland over de grote hiphop-namen wordt gesproken, worden vooral de mannen aangehaald. Toch mag Queen niet in het lijstjes ontbreken. Het is dan ook weer heerlijk sample-spotten. Dit album is redelijk gevarieerd. Nummers benaderen soms het rauwe Public Enemy en soms het meer soulvolle Jungle Brothers. Al hoor je de hele plaat wel de jaren ’80 handtekening.

In vergelijking met haar mannelijke collega’s weet ze veel beter haar boodschap over te brengen. Omdat ze te verstaan blijft, ook als de teksten wat complexer en sneller worden. En omdat ze haar (feministische) boodschap niet door de strot duwt, zodat ook mensen met andere ideeën blijven luisteren. Weinig onnodig gescheld en gevloek, en vooral de muziek die boven de boodschap wordt gesteld. Ook mensen die het niet gelijk met haar eens zijn, kunnen dit prima nog eens aanzetten. Ze zal wat dat betreft best een inspiratiebron voor bijvoorbeeld een Beyoncé geweest zijn.

3,5 ster

Het is wat moeilijk te luisteren, zakt wat weg naar de achtergrond. Maar zonder echt te herinneren wat ik hoor, vind ik het toch jammer dat het album voorbij is. Een echte handtekening heeft het niet, het heeft wat rock, wat pop, wat blues, wat jazz. En toch...als Spotify mij later weer een nummer van hen voorschotelt, proef ik direct dat het van deze Zwarte Toetsen is. Wat is dat toch? Eigenlijk zijn albums die die vraag oproepen het leukst om te ontdekken in de 1001.

We moesten eerder al naar Blue luisteren. Op dit album schoot ze geforceerd alle kanten op. Wat daardoor soms niet aan te horen was. Al zal ze een Kate Bush er wel mee geïnspireerd hebben.

Op dit album hoor je wat er gebeurt als je wat normaler doet. Een aantal nummer wordt dan gewoon te saai. Er blijft wat creativiteit over en ok, dat redt haar wel wat. Maar daarmee trekt ze het echt niet naar een voldoende.

Het album van het swingende Higher Ground, met het kleine rauwe randje van zijn stem. Jammer dat de rest van de nummers daar wat bij verbleken. Het is mij allemaal wat te degelijk, soms zelfs echt te saai.

Jack White? Nooit van gehoord? Dacht ik. Tot je de eerste klanken hoort. Aahhh...WHITE (het kwartje valt)! We kunnen stellen dat er wel een heel duidelijke stemtekening onder de muziek van White staat. Toch een zegening lijkt mij, als je zo'n kenmerkende stem hebt.

Dan zou je het erbij kunnen laten. Jouw stem als troef accepteren en alles daarom heen zetten. Maar dat gebeurt hier niet. Dit is een creatief album. Er wordt muzikaal en met zang veel gevarieerd en onderzocht. Sommige van die onderzoeken slagen, anderen schieten soms iets teveel door naar mijn smaak. Maar toch moet ik bekennen dat het muzikaal sterk is en dat de samenstelling op het album voor een interessant luistergeheel zorgt.