Reviews by debliek

Pas bij Move Over kijk ik even enthousiast op. Maar even later bij Gudbuy Gudbuy wordt thuis wanhopig gevraagd of dat kattengejank uit mag. Dit nummer mag zeker doorgespoeld.

Conclusie. Een doorsnee rock-albumpie. Met af en toe een kleine uitschieter omhoog of omlaag. Een heel duidelijke 3.

'Kan die Beatles-na-aap-band uit' wordt mij thuis gevraagd. Daarmee is gelijk duidelijk in welk hoekje dit gezocht moet worden en dat dat niet mijn hoekje is. Toch vind ik het iets prettiger dan de Beatles.

Het is in de basis behoorlijk theatraal. Theater biedt vaak overdreven emoties om het maar duidelijk over te brengen. Nadeel is dat het soms erg nep wordt. Zet daar een realistische film tegenover. Daarin wordt vaak veel kleiner geacteerd. Veel echter. En, ironisch genoeg, dat komt dan bij mij vaak veel duidelijker over. De Bee Gees lijken te kiezen voor een theatrale muzikale achtergrond. Maar houden zich wat betreft de zang soms in. Het is in elk geval geen Staying Alive. Ergens pakt dat me toch wel.

Het eerste wat opvalt is eehmmm...de hoes. Het tweede beeld dat ik krijg is een meer recente foto als achtergrond via Spotify. Je ziet 6 grijzende normalo's op een rij. Het contrast kan niet groter.

Dat is ook muzikaal wel het geval. Soms valt een stukje op door creativiteit, soms is het 13 in een dozijn. Afwisselend en in balans is het album in elk geval wel.

Ook hier keek ik wat tegenop. De hits hebben me nooit iets gedaan. En dan belooft de playlist ook nog een full-length versie...
Ben geen fan van de stem. Maar de gemiddelde engelsman zingt veel zeikeriger, dus vooruit. Het valt me uiteindelijk nog wel mee, maar het gevoel dat ik vooraf had, blijft wel staan. Het doet me gewoon niet zoveel. 2,5 ster.

Ik kende Green Day uit de jaren '90. Eentonige meuk. Dus hier had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Maar ik word verrast. Het is een heel volwassen en gebalanceerd album met volwaardige nummers. Ik had het wellicht kunnen weten met een hit als Wake Me Up When September Ends. 3,5 ster.

Ik hoor een beetje Michael Jackson, een beetje Prince, een beetje George Michael. In hun jaren-80-extra-valse-lucht-periode. Met nadruk op een beetje. Er is onvoldoende signatuur om echt op te vallen. Of iets in het hoofd te laten hangen. En dan wordt dit toch gewoon een jaren-80 deun. Dacht dat daar al genoeg van in de lijst stond?

Enerzijds een heel typerend album voor '90's rock. Anderzijds heel afwisselend. Het levert een prima autorit met af en toe wat meeknikken. Maar er is geen nummer dat ik eens uit mijzelf zou opzetten.

De bekende Amerikaanse country-klanken. Prima gezongen door de drie dames, maar al gedateerd toen het uitkwam.

Simon & Garfunkel wekken de suggestie dat ze heel gevoelig over moeten komen. Het voelt bij mij altijd erg geforceerd. Ik heb dus vooraf al een gevoel bij deze plaat.

Na de intro van dit album start toch een nummer dat ik niet direct verwacht had. Safe the Life of My Child is echt iets anders dan ik vooraf voor oren had. Het eerste geluid triggert zelfs aandachtig luisteren. Het is een interessante compositie, daar kom ik niet omheen. Maar buiten dat eerste geluid is het niet per se fijn om te luisteren. Het maakt wel dat ik wat afstap van mijn vooroordeel en toch nieuwsgierig word naar de rest.

Nou, ik word toch snel met beide benen weer op de wereld gekwakt. Wat een suffe, neppe nummers volgens er dan. Fakin' It is het meest fake nummer van de plaat, maar markeert wel een omslagpunt. Naar mijn andere allergie. Het wordt wel erg Beatles-achtig. "Is there any d-a-a-a-a-nger. Pffff.

De laatste twee nummers vormen weer een omslag. Het wordt wat enerverender. Maar deze nummers kunnen het album echt niet redden.

Een klassieke rock-plaat. Het eerste nummer is groots en laat zien hoe creatief de band is. Dat niveau horen we dan even niet meer. Waardoor ik tegen het eind twijfelde tussen een 3 en een 4. Maar dan geeft het laatste nummer een flinke zet naar de vierde ster.

Een plaat met een knipoog naar de jaren '80 en '90. Al zijn de klanken wat voller. Het is niet bijster goed gezongen, maar daar lijkt het niet zo om te draaien. Het is gewoon wat catchy muziek voor op de achtergrond. Prima om bij te werken.

Man...man...wat is dat valse gezang verschrikkelijk om naar te luisteren. En dan lijkt het nog wel met opzet vals. Ik ben blij als het album af en toe een break biedt. Met een dame in the lead bij Gigantic bijvoorbeeld of met het pop-achtige Where Is My Mind.

Het zou kunnen dat mijn oordeel wat vertekend is. Want er wordt meegezongen in huis. Na een paar nummers heb ik het wel gehoord. En dan moet ik nog anderhalve cd.

Typisch jaren '90 zou je zeggen. Maar het opent met Enter Sandman. Met o.a. het gebed komt dat aardig richting een modernere opzet van bijvoorbeeld een Rammstein. Terwijl de gitaarsolo weer dichtbij de gitaargoden van een paar decennia eerder komt. Het is tekenend voor het album; een plaat van alle tijden.

Ook de andere hits knallen er natuurlijk uit. De grommende stem is troef bij Metallica. Een heel album is misschien wat veel daarvan. Zelf bij een wat rustiger nummer als The Unforgiven kunnen ze de rauwe inval niet laten. Dit is dan ook het enige commentaar dat ik kan bedenken. Het blijft een vijf-sterren plaat.

Het kan wel. Creatieve liedjes zonder kinderachtig te worden. Elbow toont een heel assortiment aan originele nummers, zonder dat het nep wordt.

Ook de dames hebben behoeftes. Dat zou dit moeten uitstralen. Waaraan? Ik denk om de dansvloer op te gaan, want het is vooral een verzameling clubdeuntjes.

Een album dat al vele jaren in mijn playlist staat. Het komt vaak voorbij en ik zap het eigenlijk nooit weg. Prima album dus. Maar waarom eigenlijk? Is het heel bijzonder? Dat valt toch wel mee? Is er een element wat er bovenuit springt? Denk het niet. Wellicht is het gewoon de sfeer. Er is weinig muziek waar ik relaxted van word. Maar dit album bereikt dat wel.

Of LL nu een beetje boos is, of een beetje gevoelig. Hij kan het normaal wel overbrengen. Maar juist dat ontbreekt op dit album. Natuurlijk met uitzondering van de hit. (Boos is bij hem toch het leukst). Maar daar staan 6 minuten braakmuziek tegenover. Kom ik op een doorsnee 3 uit.

Heb ik het hele album afgeluisterd. Houd ik door de eerste seconden nog steeds Will Smith in mijn hoofd. Terwijl dit origineel toch ook grijs gedraaid is. Het doet mij blijkbaar niet veel. En aangezien de rest van het album hetzelfde klinkt, geldt dat ook voor de rest.

De enige artiest in de 1001 die inspiratie van de Mighty Dub Katz vandaan haalt. (Mag ik hopen).

Lamar houdt vooral van schelden. Mag hoor. Hij lijkt er populair mee te worden. Maar heel vernieuwend is het allemaal niet. Muzikaal klinkt het heel gemaakt. Tot we het halverwege (veel te laat) plotseling meer volwassen gaat klinken. Poëtisch naar zijn zeggen. Poëtisch is een ruim begrip. Maar het lijkt mij zelfoverschatting. Of is het compensatiegedrag? Wellicht is compensatiedrang het thema ? En bestaat dit album alleen maar om zichzelf groter voor te doen dan hij zichzelf voelt?