Reviews by debliek

Pfff...wat een irritante stem. Eén nummer op de radio vooruit. Maar ik heb nu toch een aantal keer gekeken hoe lang ik nog moest.

Het is een kunst, dat zeker. Maar ppffff....wat is dit eentonig. En op de een of andere manier maakt de geforceerde rust mij onrustig. Goed dat we dit ook niet-westerse muziek voorgeschoteld krijgen, maar voor mij was het een worsteling.

Spotify laat zien hoe vaak iets is afgespeeld. Het eerste nummer een indrukwekkende 11 miljoen keer. De nummers daarna zijn een paar miljoen keer geluisterd en de laatste nummers halen net een half miljoen keer. Kortom: mensen haken één voor één af. Het is gewoon te krachteloos om 75 minuten te luisteren. Eén nummer is voldoende.

De La Soul wordt vaak in één adem genoemd met A Tribe Called Quest. In een tijd waarin alle rap rauw moest zijn, maakten zij muziek met meer soul en minder lading. Over het getal 3 bijvoorbeeld. Het eerste album van A Tribe Called Quest hebben we eerder gehad. We kunnen de debuutalbums dus nu naast elkaar zetten. En wat valt op? Het album van A Tribe Called Quest heeft echt meer Soul...De La Soul moet het hebben van enkele echte uitschieters, de meest bekende nummers. Die trekken het geheel boven het gemiddelde.

Eigenlijk zat ik na de eerste twee nummers op een dikke 1. Eerst een nummer waar zang en muziek niets met elkaar te maken hebben en dan wat gehijg. Maar daarna volgt een afwisseling van stijlen. Van rustige rock tot bijna Chemical. Niet alles is even denderend. Maar het is bij elkaar toch een interessant geheel om te luisteren.

Mijn eerste gedachte is. Waarom staat dit nou in de 1001? Hoe onderscheidt dit zich? Maar al snel kom ik er lekker in. Het is een kruising tussen pop en breakbeat, met soms een knipoog naar het begin van de '90's. Komt bijvoorbeeld dicht in de buurt bij rustige nummers met zang van de Chemical Brothers. Ik kom nu niet op een meer nauwkeurige vergelijking, terwijl het behoorlijk toegankelijk is. Dus toch goed 1001-materiaal.

Je ziet de hoes en weet: 'Dat wordt trippen'. Maar dan volgt toch een onverwachte start. Blijkt het toch een jazzy rockband. Dus maar eens struinen op het internet. En dan lees je vooral dat de A kant één nummer is. Het ligt maar aan je definitie. Je zou de A kant ook een (half) concept album kunnen noemen. Ondanks de gedeelde basis, liggen de delen soms toch flink uit elkaar. Want warempel. Dan krijgen we even later toch die trip geluiden waar de hoes al voor waarschuwde. Zonde wat mij betreft.

Uiteindelijk hebben ze een echte luisterplaat neergelegd, met ups en downs. Kom ik op uitgemiddelde 3+.

Hij zal onder de '90s in de statistieken komen. Maar dit is natuurlijk extreem '80's. Depeche Mode doet dat wel in eigen stijl. Dat hoor je al direct in het eerste nummer. De zang heeft een aanzet als in een minder krachtig Doors-nummer. Daar zetten ze dan hardcore-80's muziek achter. Daarmee verbinden ze twee werelden met elkaar. Niet dat elk nummer geniaal is. Er staat af en toe ook wat sufs tussen. Maar dat wordt makkelijk gecompenseerd door de hits Personal Jesus en Enjoy the Silence.

Muzikaal misschien zo gek nog niet. Maar er wordt wel overdreven vaak gebruik gemaakt van ruis. Het is het ruige rock equivalent van bijvoorbeeld PJ Harvey, vooral bedoeld om artiest en luisteraar te helpen aan een kunstimago.

Een uitgedacht album. Sufjan weet de luisteraar echt te laten luisteren. Het is mijn genre niet, dus extra knap om dat te bereiken.

3.5 ster

Chameleon: Heerlijk toegankelijk en swingend nummer. Het heeft een duidelijke basis. Maar toch blijft het een kwartier lang interessant. Soms door wat afwijkende (hoge) tonen die hij toch goed in het geheel weet te verwerken. Wat mij wat aan de Chemical Brothers doet denken: 5 sterren.

Dat smaakt naar meer. Maar helaas kan ik van de rest van het album niet genieten. Het gefluit van het tweede nummer werkt me op de zenuwen. Het derde nummer begint met wat soepele jazzy klanken. Tot er ineens een volle bak geluid doorklinkt en het vooral neurotisch wordt. En om dat weer te compenseren kakt het album aan het einde volledig in.

Het eerste nummer duurt 15 minuten, dus mag zwaar wegen in de beoordeling. Dat trekt het album naar 3+ sterren.

Eerder noemde ik een album van Radiohead al dreinend. Dat kon ik bij dat album nog wel hebben. Maar nu gaat het gedrein soms door merg en been. Ik ben zelden zo gepijnigd door muziek. Een 1, omdat lager niet kan.

Deze man heeft blijkbaar een voorliefde voor het samplen van vuurwapens... Als je bij meerdere nummers het zelfde grapje uithaalt, heb je blijkbaar een idee, maar weinig verdere inspiratie. Die inspiratie is ook niet in de standaard onderwerpen gaan zitten, maar dat zagen we al aan de hoes. Met zijn stem onderscheidt hij zich niet echt. Wat biedt het dan wel? Af en toe een catchy muziekje voor in de club en af en toe een leuke samenwerking met een collegarapper. Eigenlijk een schande om het in deze lijst te presenteren, maar omdat ik er een prima autorit mee heb gehad: 3 sterren.

Zang en muziek (gitaar) zijn op dit album soms schijnbaar verschillende eilanden. Toch voel je een brug tussen die eilanden. Het klopt op de een of andere manier. Tegelijk hebben ze elkaar niet nodig. De instrumentale delen zijn soms ijzersterk.

Een album dat wat naar de achtergrond dreigt te verdwijnen, maar wel prima in elkaar zit. De jaren '80 kwamen er aan en dat hoor je al een beetje. Het is een plaat waar niet zoveel op aan te merken is, maar met weinig momenten die echt ergens bovenuit steken. Dus: 3 sterren.

De dames lijken te denken een erg sexy product neer te zetten, terwijl 'sexy' wel mijn laatste associatie is... De opzet is aardig / toegankelijk. Eén van de luistergenoten zal het vast omschrijven als 'weinig attentiewaarde'.

Het was me op de radio nooit opgevallen. Maar wat is dit raar afgemixt. De zang en rap is heel erg naar achter gedrukt en is wat vervormd cq. klinkt wat creepy. Is dit om te verstoppen dat ze wat betreft zang en rap eigenlijk een matige kwaliteit bieden?

Zodra je het album aanzet weet je het al: The Brothers Gonna Work It Out. De broers spelen met de digitale mogelijkheden en weten het continue interessant te houden. Onder andere door het vlekkeloos invoegen van bijzondere samples. Niet alleen de losse nummers krijgen de aandacht. De nummers op het eerste deel van het album vormen één geheel, terwijl er een behoorlijke variatie is. Aan de titels van de nummers te zien is dat ook wat ze willen bereiken. De luisteraar meenemen langs de verschillende (break)beat stijlen. Van bijna Leftfield achtige stukjes in het begin tot een triphopnummer aan het einde. Ik pak er even één uit. Chemical Beats is een echte Big Beat plaat, waarbij het hoofd niet netjes met de beat meeknikt, maar één keer in de paar seconden met kracht naar beneden dropt. Zoals bij Smack My Bitch Up van de Prodigy, maar dan wel een paar jaar eerder. Om maar even aan te geven dat je niet om dit album heen kan.

10 sterren!

Ik schrok even. Iets wat in de jaren 80 'moderne' tango wordt genoemd. Komen er dan synths bij, of zo? Kazige zang van Rick Astley? Dat valt allemaal wel mee. Het blijft bij de klassieke instrumenten. Het moderne zal zitten in het af en en toe stacato gepingel en de dwarse uithalen van de strijker. Het komt dan soms wat over als filmmuziek en wordt soms wat neurotisch.

Twee keer Bob achter elkaar. Leuk om te vergelijken. Bob is Bob natuurlijk. Maar waar Natty Dread een interessante en afwisselende muziekbasis biedt, hebben de nummers op Catch a Fire nog vooral een repeterend en weinig ingekleurd raggae-ritme als basis. Een bizar sterke ontwikkeling in slechts één jaar tijd. Daar hebben ze flink voor kunnen oefenen. Want er is tussen deze twee albums zelfs nog een ander album uitgebracht.
Het album zelf staakt bij de twee sterren. Het is mij nog wat te suffig. Maar ik weet inmiddels, dat wordt later opgelost.

Uit eerdere recensies van mij is op te maken dat ik jeuk krijg van zeurende zang. Ook Bob klinkt af en toe wat zeurend. Muzikaal ben ik ook geen groot fan. Maar in zijn geval versterkt de klank van de zang wel de boodschap. En de muziek compenseert het vaak. Een zware boodschap wordt dan begeleid door vrolijke muziek. Af en toe zou ik toch stiekem een instrumentale versie willen...