Reviews by debliek

Het eerste nummer belooft te spetteren. Maar het verzandt als snel in een veel te lang singer-song-writer album. Het is een goede zanger. Maar als geheel is het een dertien in een dozijn album.

Ik luister de gevoelige nummers niet perse met plezier. Maar knap is het wel. Nina weet met haar zware stem gevoel over te brengen. Het tweede handelsmerk lijkt de trillende stem. Dat wordt iets te veel toegepast om het interessant te houden. Zelf wordt ik enthousiast van haar meer jazzy uitstapjes. En nog meer van een nummer als "Break Down and Let it All Out". Als daar een beetje stevige gitaar onder zat, was dat gewoon een rock-classic geweest.

Dit album zwenkt van stereotype pop-metal (Hot for Teacher) naar stereotype '80s (I'll Wait). Ze hebben de juiste dosering te pakken om beide leuk te houden. Het overkomt me niet vaak. Maar dit album had wat mij betreft iets langer gemogen. En dat heb ik graag. Ze hebben ons de opvullers en B-platen bespaart. Ik zet het gewoon nog eens op.

Typisch Britse stemmen zijn niet om aan te horen. Maar het voordeel is dat het wel natuurlijk overkomt. En als het dan wat minder gepolijst is, zorgt het ervoor dat iedereen zonder gêne durft mee te blèren. Of dat een voor- of nadeel is, laat ik even in het midden. Met de juiste muzikale begeleiding kan je van zo'n stem best iets maken. Dat is goed te horen op dit album. Soms is de stem echt te dominant. Ik heb dit album tweemaal uitgezet omdat het me teveel werd. Soms past het verassend goed. Fijn dat het beste van dit album aan het eind staat. Mocht ik het nog eens voor mijn plaat krijgen, heb ik iets om naar uit te kijken. Morning Glory is mijn favoriet, ondanks (Of is het zelfs: dankzij?) de herhaling.

Een plaat zonder slechte nummers. Inmiddels weet ik dat dat dat een flinke prestatie is. De bijna jazzy ondergrond van deze rock is ook nog eens fijn. En de stem past daar goed bij. Deze wordt, laten we zeggen, niet geforceerd gebruikt. En toch straalt er kracht uit. Dat is een ster op zich waard. Dylan moet hier wat vaker naar luisteren. Want het stemgebruik nadert elkaar nogal eens. Maar het ongeforceerde van de Dire Straights, maakt het muzikaler.

Eerlijk is eerlijk. Je wordt er duidelijk voor gewaarschuwd. Deze muziek zeurt nogal. Vooral dat nasale stemgeluid. Durf niet naar de teksten te luisteren. Word ik waarschijnlijk heel depressief van.

Het album begint lekker. Zonder echt te overdrijven toont Van de kracht van zijn stem. Ook nog lekker in balans met de muziek. Maar dan halverwege het eerste nummer komt er ineens een kwijlend 'Yeah, yeah, yeah' uit (tekst opgezocht, Musixmatch). Alsof zijn mond spontaan verlamd is. Hierna treedt de stem op de voorgrond. Met een restaurantmuziekje op de achtergrond wordt aan het eind van dit nummer een aantal keer achter elkaar 'Beside You' geschreeuw-kwijlt (kon ik nog wel zelf verstaan). Van lijkt het er om doen. Bijna elk nummer moet verpest worden met een klein stukje lamme tong of rare uithaal.

Een rustige digitale basis met (zeer) rustige zang. Af en toe springt een beat wat naar voren en komt het in de buurt van ouderwetse Triphop. Rustgevend.

Halverwege het album bereikte ik mijn bestemming. De andere helft heb ik op de terugweg geluisterd. Die break was wel welkom. Want een half album is precies nog leuk. Een heel album duurt echt te lang.

Het heeft soms iets weg van de oude Beatles, maar vrolijker en iets spontaner. Het is vaak niet mega spannend, maar luistert gewoon lekker weg. Muziek voor onder het werk.

Kan niet zeggen dat dit heel bijzonder is. Alle bekende punk-deuntjes komen voorbij. Maar ach, het ritme is steeds aanstekelijk en er wordt gezongen in plaats van geschreeuwd. En dat buigt de emotie om. We hebben plotseling een vrolijke punkplaat te pakken. Prima plaatje voor in de auto. 3,5 ster.

Aan het begin deins ik een beetje mee en waardeer ik de manier van zingen. Iets later erger ik mij aan wat valse zang (dieptepunt: de tweestemmige uithaal in For the Turnstiles). En aan het eind raak ik er zelfs depressief van.

Country in alle vormen die je al 1000 keer eerder hebt gehoord. In een zeer degelijke uitvoering. Alles is keurig gezongen. Knap, maar na een paar nummers heb je het wel weer gehoord.

Dit album springt van iets te veel bijna-Beatles naar bijna AC-DC. Nou ja, dat laatste één keer, maar het blijft dan wel lekker hangen: het nummer Don't Lie To Me heeft een rock-classic geluid en springt er gewoon bovenuit. Bonuspunten daarvoor.

Soms stevig, soms juist weer lekker in het gehoor. Prima basis. Maar soms is dat voor de heren niet genoeg. Dan gaan ze er nog eens overheen. Met bijvoorbeeld het gegil in Child of Time. Of het verregaande schuren in Hard Lovin' Man. Zinloze toevoegingen aan een verder ijzersterke plaat.

Eerlijk is eerlijk. Dit album is veel interessanter dan de eerdere albums van deze heren die we mochten raten. Het is niet meer eentonig en het aantal langgerekte lettergrepen is genormaliseerd. Het is nu sterk gevarieerd, zodat er moeilijk een algemene lijn uit te halen is. Een dubbelalbum wel is echt teveel van het goede. De helft kan weg. Dat gebeurt vaker door bands helaas. Alleen in dit geval is de selectie makkelijker. Album 2 is meer enerverend. Het saaiere album 1 kan weg. Kies daar de twee beste nummers van en vervang daarmee de opvuller van 8,5 minuut (DOE NORMAAL) op album 2. En dan hadden deze mannen zelfs van mij 4 sterren gekregen.

Het eerste nummer doet mij sterk denken aan The Chemical Brothers. Zo zie je maar dat de stap tussen '80-rock en '90's beats helemaal niet zo groot is. Bij deze plaat ontbreekt nog wel de 'power' uit de jaren '90. In plaats daarvan horen we een lege zang. Maar ja, het is ook niet helemaal eerlijk om het te vergelijken met muziek van later, waar ze zelf misschien wel een grondlegger van zijn. Al met al is het een bijzonder moment in de muziekhistorie en leuk om eens te horen. Maar niet een plaat die je snel nog een keer opzet.

Het is een beetje alsof je in het theater zit. Met een stem die de muziek vaak overheerst, soms meer vertelt dan zingt en soms spektakel suggereert. Het is wel een wat ouderwetse voorstelling helaas.

Dit album springt alle kanten op. Van feestrock tot bijna punk. En soms een flinke uitstap naar bijvoorbeeld een 'singer-songwriter' track met een zangeres. Er wordt heel wat afgespeeld. Enerzijds maakt dat het interessant. Anderzijds levert het soms een gebrek aan harmony op. Alsof het laatste puzzelstukje er met een hamer in wordt geramd. Uiteindelijk past het. Dat wel.

Dit album begint aantrekkelijk. Maar wisselt toch de iets leukere nummers af met saaie nummers. Sta gewoon iets te vaak in de wacht...

Het eerste nummer is kenmerkend. De eerste klanken zijn dodelijk saai en daarna volgt even een zeurende zang. Maar nog hetzelfde nummer wordt het zelfs wat pakkend. Dit geldt voor de rest van het album. Het wisselt wat af tussen saaie en enigszins catchy muziek.