Reviews by debliek

Portishead laat op Dummy een eigen geluid te horen. De emoties die in de zang en de basale muziek doorklinken zijn onderdeel van het verschil. Zonder de elektronische elementen zou je er bijna in verdrinken. Maar de veelal rustige beats brengen het perfect in balans. Dat creëert een plaat die de moeite waard is om met volle aandacht te beluisteren, maar ook prima werkt op de achtergrond.

De zang schuurt af en toe een heel klein beetje. De instrumenten lijken soms gesampeld te zijn vanaf een plaat met een klein krasje en her en der wordt een kraakje toegevoegd. Allemaal net genoeg om opgemerkt te worden; nergens wordt het geforceerd.

De zang kent veel kleine variaties binnen een nummer, maar ook op dit punt wordt er zelden geforceerd. Beth krijgt het zelfs voor elkaar om ingetogen uit te halen.

Het gemiddelde niveau van de nummers is hoog. Maar verspreid over het album springen daar een aantal nummers nog eens bovenuit. Met moeite beperk ik mij tot drie: Sour Times, Numb en Glory Box.

Ella zingt bijzonder zuiver en muzikaal correct. Knap, maar dat brave geluid prikkelt mij niet. Het is vooral prima voor op de achtergrond. Kom ik nog goed weg. Via de Spotify-link kreeg ik de compilatie. Ik begreep dat anderen de volledige 3-uur+ versie voor hun plaat kregen. Dat lijkt mij toch wel veel superzoete, ouderwetse zang. Drie kwartier is een prima lengte.

Muse is weer zo'n band met een zanger die muzikaal verschrikkelijk zeurt. Maar op dit album vindt Muse wel een prachtige match met de elektronische geluiden. Zeker in het begin. De eerste twee nummers leiden ons naar de hit die er met kop en schouders bovenuit steekt.

Later wordt het album meer gevarieerd, wat ervoor zorgt dat het interessant blijft. Dat brengt wel een aantal nummers mee, waarbij toch dat zeur-karakter van de stem te dominant wordt. Maar het album is een waar kunstwerk en kunst moet ook af en toe schuren.

Eigenlijk is deze plaat steengoed. Maar ik kan niet zo goed tegen het best vaak zeurende / jengelende muzikale karakter. Ik houd het op 3 sterren.

Misschien is het vloeken in de kerk met dit genre. Maar Incubus is vooral heel degelijk. Je weet precies wat je krijgt. Ze zullen je niet snel teleurstellen met een opvulplaat en ze zullen je niet snel verrassen met een geniale uitspatting. De uitvoering is uitstekend, wat zorgt voor een halve ster extra. Kom ik op 3,5.

In het begin van deze plaat denk je al snel: Come...On... Toch doet deze referentie te kort. De plaat is ondanks de eigen sound veel gevarieerder. De gemene deler is dat het blijft swingen. En dat bouwt op tot de uitsmijter Eileen. Een plaat waar ik mij vroeger behoorlijk aan geërgerd heb. Maar op dit album ineens perfect past. Mijn jongere ik zal wel laaiend worden. Die had voor de hit met moeite twee sterren gegeven. Pech voor de jongere ik.

Mijn kennismaking met deze verslaving was eind jaren '90 toen mister Prodigy Been Caught Stealing presenteerde in zijn Dirtchamber Sessions. Los van de hond (weer zo'n beest in de 1001...) sprong dat nummer er voor mij uit. Ik had het wat ouder ingeschat, door de zang. Maar het ritme past ook wel bij die tijd (1990 lees ik). De muzikale invloeden hebben ze mooi gemixed.

Op het album is het wel de uitschieter. Ook Three Days heeft een lekkere bite. De andere nummers zijn allemaal ok, maar niets meer dan dat.

Met 3 sterren voor een wat neutraal album en een halve ster voor de twee uitschieters, tik ik het vierde sterretje aan.

Dit album kreeg ik na de Fugees en na het doorbladeren van het kantoorcadeau: 'Omdenken'. Ik pas het maar gelijk toe. Bij Bonita Applebum denk ik bij de bekende sample dus steeds: Wat fijn dat dit niet de Fugees is!

Want heel eerlijk de meesters van de oude school geven hier de Fugees een les in relaxedheid. De raps en de (soms lekker jazzy) ritmes; het klinkt allemaal heerlijk ongeforceerd. Al zal er best over nagedacht zijn. Want bij sommige tracks volgt na elke zin een sample/woord dat perfect lijkt te passen.

Begin jaren '90 was de hiphop vaak een boodschap met een lading. Kan ik erg waarderen. Maar soms kwam er een heerlijke ongeladen plaat voorbij. Gewoon een lekker ongeforceerd ritme als basis en een tekst over helemaal niets. Over iemand op een roadtrip die zijn knip vergeet of zo. Word je toch gelukkig van...

The Fugees proberen relaxed te zijn. Dat lukt bij vlagen. Het leidt vooral tot weinig interessante nummers. De hitjes Ready Or Not en Fu-Gee-La luisteren aardig weg. Bij het andere hitje werkt de zogenaamde relaxedheid vooral op de zenuwen. Ook de cover van Bob Marley werkt op de zenuwen. Goed, het breekt de wat eentonige opzet van het album wat. Maar juist hier had ik gehoopt op een goede mix van het origineel en de stijl van de Fugees.
2.5 ster.

Dit is gewoon een lekker album. Met een paar wegzakkers, maar vooral een paar flinke positieve uitschieters. Het lastige is dat je bij een groot deel van het album een artiest kent die het nog beter heeft gedaan, zelfs bij die uitschieters. Ik luister net iets liever naar Karmacoma van Massive Attack dan naar Overcome (Ik weet het, sorry Tricky). Ik luister net iets liever naar Glory Box van Portishead dan naar Hell is around the Corner. Als er zo duidelijk een niveau hoger is, moet het aantal sterren tot 4 beperkt worden. Lager kan trouwens niet als je Public Enemy zo vet neer kan zetten als in Black Steel. Heel anders, maar met net zo veel kracht.

Ik ben een groot fan van het album Dummy. Dus in 2008 was ik er als de kippen bij. Dit wílde ik echt horen. Maar de teleurstelling kon niet groter zijn. Third is muzikaal soms geforceerd, maar nog steeds niet heel interessant. Ik heb gisteren dit album dan ook maar op laten volgen door Dummy. Voor Third pers ik er met moeite 2,5 ster uit.

Elton verrast mij een paar keer. Is dit echt Elton? En ook als hij wat anders doet dan ik van hem gewend ben, is de uitvoering uitstekend. Dan kan je dus zonder problemen een dubbel-album afleveren.

Nummer 1 start met een vals O Ho Ho Yeah. Nummer 2 volgt dit op met een net iets minder vals terugkerend Yeah Yeah Yeah. Ben nu al klaar met dit album. Moet nog 11 nummers.
Een aantal volgende nummers bieden de basis voor een (soms simpele) powerplaat. Die basis wordt niet benut. De zang voegt niets toe. Hiervoor kregen we Robbie Williams voorgeschoteld. Had hem de basis van bijvoorbeeld The Slider voorgeschoteld. En het was een krachtige plaat geworden.

Norah kan zingen. Dat is duidelijk. Maar man, wat is dit een eentonige plaat. Dit album hoort in een playlist met een random-functie. Leuk als er een keer een nummer voorbij komt. Maakt niet eens uit welk nummer. Maar daarna weer snel naar een andere artiest.

Robbie ontsnapt met dit album zijn boy-band-stature. Binnen het genre pop laat hij zien dat hij met uitersten kan omgaan. Zelfs de nummers met meer stem-geweld lijkt hij heel ongeforceerd te zingen. Wat dat betreft is hij wat ondergewaardeerd. Misschien omdat het buiten de hit Let me Entertain You (sterk nummer) zich net niet genoeg onderscheidt. Er zit voor het gevoel telkens net iets meer in. We krijgen vast nog een volgend album van Robbie. Ik ben benieuwd of de potentie waargemaakt wordt. Voor nu: 3,5 ster.

Ik heb pillen nodig. Ga nu overal Bob Dylan muziek in horen. Wel zonder de stem van Bob. Dat moet je waarderen.

Goed. Ik klaag dus over een dubbel-cd van Wilco. En ik krijg de volgende dag nog een cd van Wilco....F#ck Karma!

En ook deze cd begint met een verschrikkelijk nummer. Waarom toch?

De rest is iets minder degelijk dan het vorige album. Daar gaat het mis. Deze band is gespecialiseerd in degelijkheid. Als ze rare geluiden gebruiken of uit de band springen, klinkt het nergens naar.
2.5 ster.

Ook dit album verkregen uit een erfenis. Toen vrij snel geprobeerd, maar al tijdens het eerste nummer zo snel mogelijk uit gezet. Wat een verschrikkelijke start. De cd heb ik aan een collega gegeven. Nu gedwongen verder te luisteren (via Spotify dus). Het blijkt tot mij verrassing vooral veel degelijke nummers te bevatten. En af en toe springt er wat uit de band. Zit er ineens een bak herrie tussen of een Bob Dylan achtige plaat. Uiteindelijk is één cd prima vol te houden. Helaas zijn het er twee..

Onmogelijk om hier naar te luisteren. De kinderen schreeuwen er steeds door heen. Of die man met die verschrikkelijke stem uit mag. Kan hen geen ongelijk geven. Moet er niet aan denken dat ik hier bij zou zijn.

Eén ding. Dit is niet iets waar tieners over dromen. Het is een verschrikkelijke zemel-plaat.