Reviews by debliek

Je weet dat er aan het eind een klapstuk te wachten staat. Maar man...je moet wel geduld hebben hoor...Ik werk me met het hoofdgerecht in het vooruitzicht door de lauwe voorgerechtjes. 2,5 ster.

Deze keer maar eens naar een paar teksten geluisterd van de beste man. Want daar draait het om, werd mij uitgelegd. Eerlijk. Ik ben niet heel erg onder de indruk van de teksten. Niets mis mee hoor, maar ook niets bijzonders. Het is vooral een prima plaat op de achtergrond om bij te werken. Iets fijner Good Old Boys die we eerder al gepresenteerd kregen.

Je ziet de straatmuzikante al op afstand zitten. Eén persoon met een hele stellage, om alle instrumenten tegelijk te kunnen bespelen. Knap is het zeker.
Dus je loopt er wat dichter naar toe.

Zij begint te spelen en blijkt de inspiratie voor de composities bij Wende Snijders vandaan gehaald te hebben. Het is een kunst dat zeker.
Dus je blijft toch maar even staan.

Ze heeft nog best een goede stem. Alleen, dat interesseert haarzelf niet zo. Het draait niet om haar, het gaat om de kunst. Dus af en toe schreeuwt ze gewoon wat tussendoor, het liefst off-beat. Wie dat niets niets vindt, is een 13-in een dozijn-muziek liefhebber. Zij staat hier voor de kunst. Ok. Duidelijk.
Dus jij loopt maar snel door.

Bij elk nummer denk je: Hé dit lijkt sterk op een andere band / ander nummer. Van The Beatles (-1 ster) tot George Baker (Strangered in the Night). Het maakt de plaat veelzijdig.
Tip voor Fade-Out-Tom: Bedenk eens een leuk einde voor je nummers. Het voelt nu wel erg als een compilatie.

Ik heb hier vooral plezier aan beleefd met sample- / orgineel spotten. Blijkbaar een inspirerende band. Muzikaal word ik er niet per se gelukkig van, komt misschien ook omdat de opname niet de beste kwaliteit is. Ik ga voor een basis van 2 sterren en een halve ster omdat het wel grondleggend is.

Tja...wat voegt dit nou weer toe aan onze muziekgeschiedenis? Zang en instrumenten zijn hier twee losse dingen. Vaak een lekker tempootje hoor. Maar dat maakt het geen voldoende.

Easy-Listening-Britpop. Ik word er gewoon wel relaxted van. Zelfs een vriendje (9) van mijn zoontje ging er even lekker voor zitten. Het doorstaat de tand des tijds dus prima. En ook de album-titel lijkt mij prima houdbaar...

Deze lag al jaren op de digitale plank om 'eens' te luisteren. Want de bekende nummers zijn gewoon lekker. Goed dus dat de 1001 mij 'dwingt' het nu eens echt op te zetten. Het album begint met deze top-platen. Wat vooral opvalt dat de (stevige) instrumenten en zang samen echt een éénheid vormen. Zelfs de computer blend soms netjes in in het het geheel. Terwijl de losse instrumenten niet hun individuele waarde verliezen. Dan ook nog gewoon een lekker ritme en dan staat de eerste helft als een huis.

De tweede helft van het album verlang ik vooral terug naar de eerdere platen. Ik word er niet warm of koud van.

Het totaal is een dikke 4 sterren.

Het album van Son of a Preacher Man. Dáár heb ik zin in. Maar het stelt me teleur. Het is vooral saai. 2 sterren voor het album met een bonus ster voor de hit. Meer kan ik er niet van maken.

Toen ik een jaar of 8 was maakte ik een dealtje met de buurvrouw. Zij mocht mijn tape-je van Bad lenen. Ik mocht haar tape-je van Faith lenen. Ik vond het toen wel aardig, maar vond een paar nummers wel erg saai. Ik elk geval niet in de buurt van Bad. Snel terug ruilen!

Ik geloof dat dat oordeel van toen overeind blijft. Wel aardig. Met een paar erg saaie nummers. Maar bij lange na niet zo saai als de nummers op Listen Without Prejudice Vol. 1 die ik al eerder voorgeschoteld kreeg. Als volwassene valt daarnaast de over-the-top-'80's sound op, maar vooral ook die ontzettend vieze stem.

3,5 ster.

Dit album heeft soms wel erg schel geluid en klinkt soms juist weer erg dof. Maar ik luister deze keer ook op de laptop. Misschien ligt dat daaraan? Dus nog maar eens in de auto opgezet. Ook daar dat geluid. In combinatie met de vele samples klinkt het wel hierdoor wel erg als een zolderkamerproduct. Wel creatief in elkaar gezet. Ik zal ook eens nieuwere muziek van hen opzoeken. Want al waren ze er met dit album nog niet. Veelbelovend is het toch wel.

Hé leuk. Een jaren '80-album. Wat verfrissend na XTC, Kate Bush, New Order, en vier albums die net op 1 of 2 jaar het label '80's missen. Kan je het wel weer naast elkaar zetten. En in vergelijking met de rest, is dit album vooral nietszeggend. Heb mij er (buiten het laatste nummer om) ook niet aan geërgerd. Er is prima bij te werken. Dus laten we het maar een 3 geven. Idee voor een boek: 201 Albums You Must Hear Before You Die?

Blieb, blieb, blieb, kraak, kraak, 3 uur wachten op de 56k modem en hoppa medio jaren '90 hebben we Primal Scream binnen. Een paar jaar na release, maar tja...downloaden kon eerder nog niet en het was niet echt een 'must have' voor de cd-collectie.

'Select all' en openen in Winamp maar.

Het oordeel van toen:
Zeer origineel en lekker spannend door een mooie mix van stijlen. (Maar niet goed genoeg, dus hop weer 'select all' en nu 'delete', want op de schaarse ruimte van de harde schijf was alleen ruimte voor 5*-platen.)

Het oordeel van nu:
Zeer kenmerkend voor die tijd. Vooral een (soms wat saaie) sample-collectie. (En niet goed genoeg, dus nul 'likes' op Spotify. Dus deze komt niet meer terug (Tenzij de het ondoorgrondelijke family-blend-logaritme het oppikt; dan kom ik er nooit meer vanaf).

Ben ik inmiddels muzikaal meer opgevoed? Of is er gewoon veel meer interessante digitale muziek? Wellicht allebei. Maar aan die uitbreiding van interessante digitale muziek hebben albums als dit dan wel weer als grondslag gelegen. Want ik kan mij niet voorstellen dat een Moby niet heeft geluisterd naar dit album.

Je kan natuurlijk niet om Neil heen. Toch wist ik niet gelijk hoeveel sterren het nu verdiende. Eerst hoor je een 5 sterren powernummer als F****ng Up. En dan is het volgende nummer gewoon vals. Worden het er nu drie of 4. Gewoon nog maar eens luisteren dan. Maar ik blijf er tussenin hangen. Tot ik Love and Only Love nog eens hoor. De doorslaggevende factor van dit album is Neil helemaal niet. Die Maffe Viervoeters maken het echte verschil. Vier sterren dus.

Dit is een Prachtige Punk-Parodie. Alles op deze plaat lijkt een grap. Of zou deze band toch serieus zijn? Ik vond het voor één keer wel grappig.

Lekker jaren '80. Het luistert allemaal wel prima weg, maar er is niets wat er uitspringt.

Als Kate normaal doet, doet ze al gek genoeg. Op de bekende nummers horen we al een uniek geluid, zonder dat het al te gek wordt. Dat zijn de hoogtepunten op het album. Daarnaast een bak experimenten. Altijd leuk experimenten. Maar waarom publiceer je ook de mislukte experimenten? Zoals Watching You Without Me en Waking the Witch. Die laatste wellicht alleen voor de titel. Want een betere beschrijving van de experimenten kan ik zelf niet bedenken,

New Order maakt vrij cleane muziek, die altijd wat van de tijdgeest in zich heeft. Lukt je dat een paar decennia lang, dan ben je een grote band.

Het geldt ook voor dit album. De (eind) jaren '80 sound komt duidelijk naar voren, maar afgezien hiervan is ook dit album vrij clean. Hierdoor een prima plaat om mee te werken.

Ook dit is weer een verzameling geluiden. Een ander album op de lijst liet al walvissen met de band mee spelen. Hier zijn het onder andere wolven. Wat moet ik daarmee? En moet ik nu echt uitleggen dat gerochel niet het mooiste geluid is?

Natuurlijk. Je kan er niet om heen. Er staan iconische fragmenten op dit album. Die rechtvaardigen een plek op de lijst en die moet je waarderen. Ik overwoog zelfs nog een 3 (2,5 is ook een 3). Maar dan sluit het af met een nummer waar doorheen gekoekwausd wordt. Hou toch op.

Dit ken ik van een grijsgedraaid tapeje van een oud vriendje van me. En dan ook nog uit zijn kinder-stereotoren. Vond het toen verschrikkelijk. Maar dat lag natuurlijk aan dat doffe geluid. Nu via een geremasterde link van Spotify klinkt het ineens vol en zijn de instrumenten duidelijk te onderscheiden. En dan blijkt het toch wel erg lekker. Lekker tempo, behoorlijk gevarieerd binnen het genre en een heerlijk stevig geluid. Maar niet te stevig. Want Spotify laat het opvolgen door wat andere grote metal-platen met vooral veel onverstaanbaar geschreeuw. Nee, dan speel ik liever deze plaat opnieuw.