Reviews by debliek

Dit genre is nogal oververtegenwoordigd. En dan kan een in het genre weinig vernieuwend album uit 2016 wat mij betreft wel wegblijven. Dat zing-praten, het is gewoon naar om aan te horen.

Even teruglezen naar mijn eerdere opmerkingen over Steely Dan. Nauwelijks samengevat waren dat: saai en kwalitatief sterk. Ja, dat herken ik nu ook wel. Het is maar net de jaren '60 ontsnapt. Als we het over saai hebben, dan is dit zeker nog niet vergelijkbaar met hun album Aja. Ik heb ook weer geen wegzakkers gehad. Maar of ik dit nu nog eens opzet? Ik laat het denk ik bij een los nummer af en toe.

3,5 sterren.

We worden door Mia de wereld over genomen. Ze haalt uit allerlei muziekculturen haar inspiratie. Tot en met het gebruik van de didgeridoo. Terwijl ze dat doet blijft ze stevig verankerd in de zeroes. Met interesse heb ik de bruggen die zij heeft aangelegd bewandeld. Aan het eind van die bruggen kwam ik zelden een bijzondere bestemming tegen. We moeten het echt hebben van de reis, met uitzichten op.

Die reisjes maken het album zeker een toevoeging aan de lijst. Ik ben wel nieuwsgierig of mevrouw zich nog iets verder heeft ontwikkeld. Dus ik klik nog even door naar wat recenter werk. Het blijft vrij vergelijkbaar met dit album.

Wat doen die jaartallen in de albumtitel? Ze worden in elk geval direct bevestigd door de eerste tonen van het album. Was de band van mening dat ze met dit album het theatrale geluid van de begin '80's gingen neerzetten? Dan hebben ze wel aardig gelijk gekregen. Het moet je smaak zijn, maar de uitvoering is netjes. Zet ik het nog eens op? Nee dat niet.

Nou, ik ben er doorheen hoor. Het heeft mij 5 dagen gekost. Maar ach, dan heb je ook je grapje met 69 nummers gemaakt. Die 69 nummers bekijken de liefde met nogal wat ironie. Er is blijkbaar iemand bij het boek die dat heel grappig vindt. Of zal er ook nog een muzikale reden zijn? Op zich is er muzikale variatie en creativiteit. Maar dat lijkt mij toch niet de reden om dit op te nemen in de lijst. Even lezen maar. En ja: nadat het boek vrolijk meegaat in de humor van het album, lees ik warempel muzikale motivatie. In mijn eigen woorden: niet alleen de tekst is ironisch, de muziek is dat ook. Telkens bieden de nummers jouw de aansluiting bij de standaard liefdesliedjes klanken, maar telkens wordt je daar weer vandaan getrokken. Nou vooruit...
Het is allemaal origineel, en elk element is het concept in getrokken. Zeker. Maar uiteindelijk zal ik me dit herinneren als één langdradige grap.

Inmiddels heb ik wel door, dat ik het bij de Stones moet laten bij een best off. Ook dit helpen biedt een opvallende krachtige, maar toegankelijke hit. En valt dan een tijdje weg. En als je de plaat omdraait, herhaalt dit zich. Nou vooruit, doe ik een nummer als Prodigal Son tekort.

De band degradeert de Notenkraker tot een 8-bits Super Mario versie. En dan hopen dat het toevoegen van een paar instrumenten het geheel laat rocken....Nope...

De zang in het eerste nummer heeft iets raar. Alanis vanuit het linker oordopje begint op net een ander moment dan de Alanis vanuit het rechter oordopje. Het is op zich knap, want je verwacht daarvan een Double Date effect, maar dat heeft Alanis blijkbaar opgelost. Het effect is via oordopjes het grootst natuurlijk, net te groot zelfs. Dus ik besluit het thuis via de laptop verder te luisteren. Daar pakt het beter uit.

Verder is mevrouw al wel bekend. Ik zou haar op een onbewaakt ogenblik zo kunnen noemen als een typische '90s radio-plaat. Toch doe ik Alanis dan tekort. Ja, deels is het typisch. Maar het is toch ook echt een eigen geluid. Dat zit met name in haar stemgeluid, waarbij ze steeds een beetje varieert met het gebruik daarvan. De inzet van een lichte trilling heeft wel haar voorkeur. Mooi is dat ze duidelijk een flinke stemkracht heeft, maar eigenlijk nooit over the top gaat. Ze sluit vooral aan bij wat muzikaal nodig is. Dat is een kracht op zichzelf.

Veel te veel langsgekomen al, zowel hijzelf als de wannabees. Kan er niets meer aan toevoegen. Verschrikkelijke amuzikale verdraaiende spreek-zang. Bij de ene muziek past het beter dan de andere. Op dit album pakt het veelal niet al te best uit.

Ik heb een regel voor mijzelf. Ik luister de albums gewoon helemaal uit. Hoe belachelijk ze soms ook voorgeschoteld worden door de lijst.

Maar....

Als het het derde album van een band is die al twee maal 1 ster scoorde, én dat voor de derde maal komt door een belachelijk geluid, dan maak ik na meer dan 1000 albums toch één uitzondering.

Niet alleen dat. Ik heb na de paar nummers die ik nog wel kon luisteren, zelfs een paar dagen helemaal geen zin meer gehad in ook meer iets in deze lijst.

Waarmee het duidelijk is dat dat My Bloody Valentine wat mij betreft een loden grammy ontvangt voor de allerslechtste band.

Deze een tijdje geleden geluisterd, maar daarna kwam My Bloody Valentine en daarna was ik zo klaar met deze lijst, dat ik zelfs niets meer opgeschreven heb.

Dus wat is er blijven hangen? Een beetje een saai album van Bowie, iets minder eigen. Een toetertje, een beatje. Laten we het maar een standaard pop-album noemen voor de eind '70's / begin '80s. Maar als mijn hitster skills enigszins op orde zijn, is mijn idee dat het niets eigens heeft, niet terecht. Dan is meneer wel een trendsetter geweest. Want dit album is al een paar jaar ouder.

Ik kijk eens terug. Bijna alles van Bowie krijgt 3 sterren van mij (Uitzondering: 4 sterren voor Station To Station). Uiteindelijk doet Bowie mij blijkbaar niet heel veel.

Girls & Boys leek mij vooraf de vreemde eend in de bijt. Maar nu ik luister, zit deze bijt vol met vreemde eenden. Zelfs een eend in een Hollands carnavalspakje en een eend uit het spookhuis.

Het is wat los zand, maar zeker een luisterervaring die iets toevoegt aan de lijst. De creativiteit doet me wat aan de jaren '60 denken.

Tegelijk heb ik geen enkel nummer een like gegeven op Spotify en kan ik niet zeggen dat ik echt genoten heb. Laat ik 3 sterren noteren.

Het eerste nummer heeft een punk-klank, althans meer dan ik me van deze band herinner. Daarna een vrij makkelijke opzet met een telefoongesprek. Het volgende nummer heeft wat rust ingebouwd. Daarna een keten van muzikale schakelingen. De band doet iets en het varieert wat. Maar het is steeds even zoeken of er nou iets is wat de band echt bijzonder maakt. De zing-pratende zangeres is waarschijnlijk dat waarvan ze het moeten hebben. Tja, wat moet ik hier nou mee? Het is vooral best aardig.

Dit album draait om het titelnummer. Een nummer dat voor een instrumentaal nummer een verrassend grote hit is. Goed, het is dan ook een pakkend thema. Het album huppelt hierna vrolijk door. In de basis als een verzameling covers met het orgel. Soms is het net wat te makkelijk (Rinky Dink), soms pakt het beter uit (I got a Woman). Als album uiteindelijk vrij vergeetbaar. 3- sterren.

De albumtitel geeft vrij secuur aan wat de band met hun schijf wil bereiken. Het nummer Fucking Hostile is een voorbeeld hoe dit muzikaal onderschreven wordt. De schreeuwer heeft wat minder kleur dan collega's. Het is gewoon niet heel interessant. Het album zit hierdoor dicht bij een vergeetbare 3. Het bijbehorende gitaargeweld is gemaakt om te headbangen. Dat gaat bijna vanzelf; mogen we het dan toegankelijk noemen?

Bij het eerdere album dat we kregen viel mij op dat het wat los zand was. En ook dit album is behoorlijk gevarieerd. Toch is het wat meer een geheel. Met de uitzondering van af en toe een nummer waarmee ze de boel moedwillig lijken te verpesten, zoals de tweestemmige afsluiter. Een beetje punk blijven ze wel houden.

3,5 ster

Wel mijn genre, maar nooit eerder gehoord. Of niet bewust gehoord. Want ook nu valt het vrij makkelijk naar de achtergrond. En dat met al die samples. Ook een kunst. Ook een tweede keer kan ik het vrij makkelijk luisteren. Meestal krijgt achtergrondmuziek een vergeetbare 3, maar ergens geeft deze schijf mij vanuit die achtergrond toch een prettig gevoel.

Natuurlijk ben ik mij bewust dat dit album op vele must-hear lijstjes staat. Maar tot nu toe had ik nooit aan die oproepen gehoor gegeven. Ik kende twee hits en dat was het. De 1001 krijgt het dan toch voor elkaar. En daar ben ik nu wel blij mee. Het album ligt heel makkelijk in het gehoor (op wat seconden na, die het gekreun op de gemiddelde rap-plaat nog eens overtoepen). Het album gaat veel verder dan de catchy pop-klanken van de mij bekende hits. Het toont een sterke en vrij brede rapper. De eventuele bruggen tussen oost en west en de trieste geschiedenis laat ik even aan het internet. Mij valt vooral de brug tussen oud en (toen) nieuw op. Het album staat met één voet in de basale, maar flowende decenniumwisseling '80's - '90's en met één voet al in de sterk geproduceerde mid-'90's. Dat klinkt alsof het nu hopeloos ouderwets is. Maar zelfs met deze handtekeningen, luistert het nu ook nog prima weg. De samenwerkingen helpen het album. En dan heb ik het niet over het, blijkbaar door Puff zelf erin geforceerde, losstaande Puff gedoe. Dat is vooral zoals de nutteloze shots van Trump in menig film. Maar bijvoorbeeld een Method Man geeft toch even een break. Nou ja, meneer pakt nogal het podium zelfs. Ik moest ook even het nummer terugluisteren hoe hij er nu inviel :D.

Eigenlijk een 5 sterrenalbum. Maar die aangehaalde paar seconden verdienen flinke minpunten.

De klassieke restaurant setting, waarbij de piano wat dominant is. Hierdoor zakt het wat naar de achtergrond. Als de bas wat meer naar voren komt, komt het geheel ook wat meer naar voren. Eigenlijk jammer dat het de aandacht niet altijd weet te behouden, want de muziek is zeer luisterwaardig.

Ik hoor in het begin heet even typisch engels jaren '60 geluid met wat verlengde lettergrepen, snel aangevuld met een amerikaanse country-klank. Slaat de band een intercontinentaal bruggetje? De lange lettergrepen worden de rest van het nummer benut om telkens op een andere manier uit te schieten. Het doet me wat denken aan de muziekles van Van der Laan en Woe. Het album schiet al snel naar bluesrock, wat een heel stuk prettiger is. Ik ga steeds meer interesse krijgen in de band. Wie zijn dit toch? Er komt zelfs nog iets heel bekends voorbij. En dan, bijna aan het eind, pling, valt het kwartje. Aahhh Layla. Tja, de albumtitel zei het eigenlijk al...