Reviews by bonnetjesaffaire

Haha basgitaar gaat brrrt.

Herkende alleen de eerste track van een Kendrick Lamar plaat. Dat was ook gelijk het hardste nummer, hoewel de rest verre van slecht is. Lekker funky en groovy, erg van genoten.

Shoutout Boy George en shoutout Karma Chameleon, alleen daarvoor ga ik voor drie sterren. Een paar nummers op de tweede helft van deze plaat zijn wel echt schijt zeg (Mister Man, ik heb het over jou).

Heel gaaf maar ook heeel erg front loaded.

Music to watch midterms results roll in to.

Hou zo veel van Björk maar dit is misschien mijn minst favoriete Björk plaat na Volta. De a capella gimmick is leuk maar verveelt naar mijn mening sneller dan dat het album voorbij is. Een paar mooie melodietjes weten er toch doorheen te schitteren: vooral Where Is The Line is echt heel vet.

Matige Björk, maar nog steeds een prima 3 sterren.

De enige rede dat dit 4 sterren krijgt is omdat ik oprecht vind dat alle andere Cure albums op de lijst nog een stapje beter zijn. Pornography is schitterend duister, wat hou ik van deze band.

George mijn dude, rechtstreeks naar horny jail met jou. Plaatje begint heel sterk met banger na banger maar een paar nummers en de gehele plaat zelf kabbelen echt te lang door. Tekstueel is dit ook niet altijd een hoogstandje.

Soms worden we er weer eens aan herinnerd dat we allemaal wel wat meer breakbeat in ons leven kunnen gebruiken.

Kleine 4 sterren, vanwege nostalgie en een aantal enorme hits. Ik wil wel benoemen dat deze plaat enorme problemen heeft: het heeft ge-aged als een glas melk en klinkt veel ouder dan het is, de productie is schel en lelijk en het album is veel langer dan het zou moeten zijn. Toch: nummers als The Mother We Share, Gun, Lies en Recover zijn super catchy en warm. Ben ook altijd groot fan van vocals waar je een accent, in dit geval Schots, doorheen kan horen. Onder aan de streep dus toch een leuk, maar flawed, debuut.

Alleen maar goede vibes. Bij vlagen iets té soft, maar dat nemen we dan maar voor lief.

Leuke verrassing, echt nog nooit van dit album gehoord. Mooie stem en een paar aangename liedjes, helaas gebeurde er net iets te weinig wat me echt pakte.

Prima americana. Meestal helemaal mijn ding, maar sommige nummers zijn gewoon oersaai.

Dirty Projectors heeft een speciaal plekje in m'n hart, vooral het weirde anti-poppy self-titled album uit 2017. Ik waardeer dit soort bands die gewoon compleet in hun eigen genre lijken te leven.

Bitte Orca is een beetje het 'gemiddelde' Dirty Projectors album, als we het over de range in verschillende sounds van de platen hebben. Niet zo ruw als sommige eerdere albums en niet zo poppy als de latere. Toch zijn sommige hooks hier enorm catchy. De laatste track is geweldig, zoals op praktisch elk album van de band.

Ik ga al jaren goed op dad rock, al ruim voor het daadwerkelijk vader worden. Bruce is daarin uiteraard de basis. Born To Run is ongetwijfeld het beste Springsteen album. Niet mijn favoriet, die komt nog, maar wel de beste. Het album is gefocust en subtiel maar tegelijk groots en meeslepend. Thunder Road, Backstreets, Jungleland en uiteraard de title track zijn echt waanzinnige nummers en de rest is ook gewoon goed.

Geen idee hoe dit verhoudt tot het vorige album van deze gast, maar echt stomverbaasd dat hij nog een keer langs komt. Doe normaal zeg. Klinkt muzikaal niet verschrikkelijk, maar ik kan zo 10 artiesten noemen die erop lijken en een stuk meer te bieden hebben.

Luisterbare maar simplistische funktronica. Een soort Jungle, maar dan oud, minder disco en meer hiphop.

Leuke poppy grunge. Heb deze band live gezien op één van de eerste festivals waar ik was (denk Pinkpop?) en was toen al onder de indruk. Moet wel zeggen de de kwaliteit van de nummers wat wisselend is. Jammer, want deze band had in de jaren 90 de potentie om een klassieker te maken.

We zijn ruim 10 jaar verder en I Can't Give Everything Away veegt nog steeds de vloer met me aan. Alleen een artiest als Bowie dropt ruim 45 jaar in zijn carrière een plaat die door velen (zie RYM en AOTY) als top 3 Bowie album wordt gezien.

Wat kan ik verder over Blackstar zeggen... Ik weet nog precies waar ik was toen ik hoorde dat Bowie dood was, nadat ik de avond ervoor 3 of 4 keer achter elkaar dit album had zitten luisteren. Nog steeds te bizar voor woorden hoe hij dit heeft kunnen bekokstoven vanaf het sterfbed. Met alle context meegewogen: één van mijn favoriete platen ooit.

Goede plaat voor de oktobermaand. Opzich wel een coole sound. Jammer dat het vaak neerkomt op 'man brabbelt over kabbelende synth-patroontjes'.