Reviews by bonnetjesaffaire

Van de bizzarre run van de eerste 5 Queen albums (in 4 jaar uitgebracht!), worden Queen I en Queen II wat mij betreft compleet omver gewalst door de drie opvolgers.

Queen II is een soort voorbode voor wat A Night At The Opera zal zijn over iets meer dan een jaar later, maar de sauce ontbreekt net op de meeste nummers. Highlights vinden we later op de plaat, met The March Of The Black Queen en Seven Seas Of Rhye bewijst Queen voor het eerst dat ze iets speciaals hebben.

Vrij vlakke Britse punk. Voelde dubbel zo lang als het daadwerkelijk duurde.

Het op 2 na beste Fleet Foxes album. Pracht van een album.

Psychedelische rock uit '67, maar deze keer wel interessant (looking at you, Country Joe).

Wel een lekker plaatje. I Want You To Want Me is een gigantische banger.

Soms heb je van die platen die een tijdsgeest en muziekstijl op zichzelf zijn. The Downward Spiral is zo'n plaat.

Zo oppressive en maar ook zo cool.

Fijn dat formulaic kopiegedrag van alle tijden is. Dit klinkt als elke psychedelische rockband ooit, maar dan iets saaier.

Beetje irritante plaat.

Zie vorige Bob Marley album (dit klinkt immers in veel opzichten exact hetzelfde).

70s folky Neil Young is iets meer m'n ding, maar dit is helemaal prima garage rock. Wel -1 voor Farmer John en de laatste track, wat een zeiknummers.

Hallo, het is ik met wat ongevraagde Simon & Garfunkel slander.

Van tevoren was ik bang voor 30 minuten aan gezapige Sound of Silence-achtige jankplaten. Het was... minder gezapig dan ik vreesde, maar vrolijk heeft het me niet gemaakt.

De groot redder in nood komt pas helemaal achter in de tracklist: Mrs. Robinson is een absolute all-timer. Daarna is het gelukkig snel voorbij.

Voorafgaand aan deze review voel ik me verplicht om het volgende te benoemen: Een van mijn grootste pet peeves in muziek is de nostalgia-bait big band/doo wop revival trend van de afgelopen 20 jaar. Ik haat deze muziektrend met een passie (zie Christina Aguilera - Back to Basics). Daarnaast heb ik over het algemeen niet de hoogste pet op van reggae.

Dan komen we nu aan bij de bizzare situatie die Back to Black veroorzaakt (Back to Basics/Back to Black > toeval? kinda sus). De productie is geweldig, vooral de tracks waar Mark Ronson aan het roer staat (specifiek You Know I'm No Good, wat een briljant geknutselde plaat). De stilistische keuzes zijn alleen om te janken. De hiervoor genoemde muziekstijlen liggen als een dikke, muffige kaassaus over de heerlijke lasagna die eronder verstopt ligt.

Toch krijgt Amy Winehouse het voor elkaar, ondanks dit alles, om me toch onder de indruk te krijgen elke keer als ik Back to Black hoor. Vooral de eerste helft van het album kent echt hit na hit. En over de vocals kan ik uiteraard weinig zeggen wat nog niet eerder gezegd is, Amy was een hele grote.

Een soort mix van Led Zep en Pink Floyd, alleen lang niet zo goed als beide. De lange rock opera aan het begin is wel cool. Hardop gelachen om het stereotypische Aziatische deuntje op de tweede track.

Wat een bizarre plaat. Het is een soort uitloper van Britse punk maar dan met allemaal toeters en bellen en de meest uiteenlopende stijlen. In ieder geval boeiend.

Spacey-fusion Miles is mijn favoriete Miles. Deze is een stuk toegankelijker dan Bitches Brew maar je hoort al heel goed welke kant het de jaren erna op zal gaan. Misschien wel de perfecte balans zo.

Àls dit liftmuziek was ging ik een extra keertje op en neer.

Jammer dat het niet ieeetsje avontuurlijker is. Verder wel een heerlijke jazzplaat met mooie arrangements.

Dit mag van mij de hele dag op repeat.

Dit is wel heel bluesy en straightforward. De Doors nummers die ik vet vind zijn echt het andere uiterste: van die lange, uitgebouwde piano-led tracks. Al met al een prima rockplaat, niet m'n favoriet.