Reviews by debliek

The Cure stond al drie keer in de lijst met hun albums uit de jaren '80. Als je vervolgens een nieuwe notering toevoegt uit 2024, dan zou die nieuwe notering logischerwijs het volwassen geluid van zo'n band moeten laten horen. Eén probleem in het geval van The Cure: zij hadden in die jaren '80 al dat volwassen geluid. Goed, het kan iets gelikter met de techniek van de huidige tijd en daarvoor heeft de band niet de kop in het zand gestoken. Maar daar heb je de vernieuwing wel mee te pakken. Als ik het nieuwe album kort moet beschrijven, dan kom ik dus ook eigenlijk op dezelfde teksten als ik bij de oude albums schreef. Ik heb veel moeite met de saaie zang, maar het valt perfect samen met de muziek en het zorgt voor een eigen sfeer. 3,5 ster

We kregen eerder Ingenue van K.D. Mijn bemerkingen hoef ik niet samen te vatten. Die waren erg kort: goede zang, goede muzikale begeleiding, enorm saai.

Die zang blijft ook nu overeind en daarmee is de eerste ster zo gepakt. Maar muzikaal is dit vrij gedateerd. De nummers met country-achtige klanken zijn het meeste enerverend. Dat zegt genoeg, lijkt me.

Dit album kan ik nog korter omschrijven: goede zang, enorm saai.

De discografie van Lauryn heeft een eigen pagina. Hoe groot is het solo-werk van mevrouw dan? Nou, welgeteld één studioalbum. Dit lijkt mij de symbolische samenvatting van Lauryn Hill: extreem overschat.

Dit album laat wat nummers horen die passen in de mal die we kennen van de radio. De bekende rap-stijl wordt aangevuld met soul-zang. Nou ja, soul? De zang trekt vooral energie weg. Buiten dat is het zeker niet onderscheidend.

Hoe ouder je wordt, hoe makkelijker je concessies doet. Dat maakt het leven makkelijker wellicht, maar de muziek niet interessanter. Op een enkel nummer na, is de blues dan ook uit de bluesrock verdwenen. Het nummer "(I-I-I-I-I-I wanna) Get close (to you)" wordt vrij standaard 60's gezongen; het nummer "Bite my head off" als een standaard punk-nummer. En een nummer als Whole Wide World had uit de keuken van een willekeurige radio-britpop-band kunnen komen. Komt er nog wat country en pop (bedoel ik niet eens dat nummer met mevrouw Gaga) voorbij. Het is allemaal niet slecht, maar het heeft de eigenheid wel verloren. Geef mij de ongepolijste stem van meneer Jagger maar. Al neem ik aan dat deze inmiddels nog een heel stuk ruwer is dan we kenden.

Ergens waardeer ik het ook wel. De band lijkt 100% kwaliteit te willen bieden. Geen album met een paar hitjes en veel opvullers, zoals vroeger. En de hobbels om die kwaliteit te krijgen, kan je tegenwoordig vrij makkelijk digitaal glad strijken. Maar ja, dan is het ook echt glad. Zouden ze die concessie vroeger ook gedaan hebben?

Helaas een vergeetbare 3 voor de Stones.

Het derde album van de nieuwe editie van het boek. En wederom met een stevige digitale basis. Dat past in mijn straatje, maar ik zie een luistermaatje al door de grond zakken. Eerdere digitale albums met meer variatie kregen van hem al het label eentonig. Dus dit album zal vast een hele korte review van hem krijgen.

Maar ondanks dat ik naar het grootste deel van dit album prima naar kan luisteren, vraag ook ik mij af wat de toegevoegde waarde is van dit album. Vernieuwend is dit niet en de oudere albums van de Chemical Brothers in deze lijst zijn veel interessanter.

Dit album biedt af en toe een fijne bijna doorlopende bassdrum die niet eens dominant is. Bijvoorbeeld in het nummer met Beck. Maar dit album biedt af en toe ook trommelvlies beschadigende blikken geluiden zoals in Feels like I am Dreaming. Het is dan of ze nog eens moeten laten zien dat ze ook nu nog grenzen doorbreken. Nee, dat hoeft echt niet.

Tussen de 13 nieuwkomers zit naast dit album ook het nieuwe werk van The Cure en zelfs van The Rolling Stones. Toegegeven, het eerder toegevoegde album van Leonard Cohen uit 2016 is weer gewipt. Zit er ergens een diepe wens bij de samenstellers om nieuwer werk van bewezen artiesten ook boven water te halen? Of is het gewoon luiheid? Ik ben bang het laatste. Maar op deze manier krijgen we maar weinig mee uit de huidige tijd. Iets waar ik wel een beetje naar uitkeek. Ik laat dat gevoel maar niet het aantal sterren bepalen...

Met de eerste twee nieuwe platen uit de 2026 editie lijken de snobs de digitale versterking van stevige gitaarmuziek gevonden te hebben. Goed dat de geesten open zijn gezet voor deze klanken. Ze moeten nog wel even aan de bak om het referentiekader op te bouwen. Want de snobs lijken mij nog niet het beste uit deze categorie gevonden te hebben. Ze hebben een voldoende groot aanbod. Want dit soort muziek is verre van nieuw. Ze hebben of de boot gemist, of ze hoopten dat het wel over zal gaan. Overigens wederom een reden om dit de punk van onze tijd te noemen. Ik had het al eerder genoemd, maar snobs: begin eens met Path of Totality van Korn. Een populaire grote naam, dus wellicht laagdrempelig genoeg om in te stappen.

3,5 ster.

Eerder gaf ik de Yeah, yeah, yeahs, ondanks de naam, 5 sterren. Toegegeven, met een overdreven bonuspunt. Maar het was een leuke ontdekking. Ik waardeerde dat het toch duidelijke kunstzinnige element niet ten koste was gegaan van de toegankelijkheid. Precies daar gaat het op dit album mis. De punky elementen verstoren het luisterplezier nog al. Terwijl de basis wat minder elektronisch gladgestreken is. Het is heus wel te luisteren, maar heeft vrij weinig in deze lijst te zoeken. Zelfs met deze muziek hebben ze een vergeetbare 3 gemaakt.

Sinead houdt van het uitsmeren van lettergrepen. Normaal noem ik dat direct zeurend. Maar Sinead smeert het nog wat verder uit dan gebruikelijk, en dan is zeurend niet meer het gevoel wat bij mij wordt opgeroepen. Het lijkt vooral een manier om haar zang te etaleren. Want uiteindelijk draait dit album om de bekende zangstem van mevrouw. Het heeft haar in elk geval de dikke hit Nothing Compares 2 U gebracht. (Waarbij ik mij enigszins verwonder dat iemand met het imago van deze dame een 2 en een U gebruikt.)

Het is onmiskenbaar een eigen geluid. Maar een heel album van dat geluid vind ik wel veel. En niet op elk nummer pakt het even goed uit.

Als het album begint, denk ik even aan De Staat. Maar al snel komen er dubstep-achtige geluiden en horen we een een dame het geheel begeleiden. Dat zal Poppy dan wel zijn. Dit eerste nummer doet me wat denken aan een Noisia productie van Korn en door de dame ook een beetje aan Krewella. Dat laatste ook, omdat het, mede door de stembewerking, wat pretentieloos voelt, als de punk van deze tijd. De associatie met Korn wordt aan het begin van het tweede nummer sterker door het gitaargeweld. Dan volgt een stuk geschreeuw, waar ik maar moeilijk doorheen luister, waarna met het derde nummer de associatie met Krewella weer sterker wordt. Langzaam merk ik wel dat dat pretentieloze, maar schijn is. Zoals sommige punkplaten uit deze lijst je ook wat op het verkeerde been willen zetten. Het zit allemaal verrassend goed in elkaar en er wordt zowel voor eenheid als voor variatie gezorgd. Uiteindelijk komt het geschreeuw mij te vaak terug voor 5 sterren, maar heeft de nieuwe editie van het boek mij toch weer een leuke artiest laten ontdekken.

Folk punk noemt wiki dit. Dan denk ik aan bands als Flogging Molly. Maar, al hebben nummers als 'There is power in the union' daar heus wel wat van, dat is niet de kern van wat we voorgeschoteld krijgen.

Want, al is het door het volle geluid soms nauwelijks voor te stellen, dit is slechts één man met zijn gitaar. Blijkbaar kunnen de producers toveren met geluid. Ondanks het volle geluid zijn dit vaak echte folk-liedjes, waarin de man met zijn gitaar zijn verhaal vertelt, zijn emotie overbrengt of een boodschap brengt. Als je dit album luistert, wordt het andere album met de band Wilco helemaal overbodig.

Nee, ik ga dit niet nog eens aanzetten. Dit is mijn genre niet. Maar ik laat dit voorbeeld voor al die saaie folkartiesten ook niet zitten met een vergeetbare 3.

Het eerste nummer is slechts een intro, maar is verreweg het beste nummer van het album. We horen een soort St. Germain jazzhouse. En St. Germain had best in de lijst gemogen. Daarna horen we een niet onverdienstelijke impressie van Michael Jackson (in zijn zeik-nummers-periode). Maar daarna wordt het album glad. Gadverdamme, wat wordt het glad. Bah. Bah. Bah.

Als er post-punk is, dan zal er ook wel pre-punk zijn. En ja hoor, hier is het. Nog niet zo ver doorgeschoten ongeïnteresseerd als de hardcore-punk. Maar we gaan toch al wel die kant op, lijkt het. De eerste twee nummers springen er uit. Typische punk-zang en schurende muziek lijken losse elementen. En toch past het bij elkaar. Wellicht toch niet zo ongeïnteresseerd in elkaar gezet? Nummer 3 schiet een ander kant op en biedt (veel te lang) een soort duistere sfeer. Hierna heeft het album echt niets meer te bieden.

Het hitje Step On biedt een een typisch eind '80s / 'begin '90s geluid. Hier komt waarschijnlijk het wiki-bakje 'alternative dance' vandaan. Want de basis van de rest van het album ligt voor mijn gevoel wat meer in de brit-pop of soms punk-light (Grandbag's funeral...) hoek met in elk geval een typische zang. Niet dat de beatjes en loopjes ontbreken. Sterker nog, die helpen om het album toch nog goed verteerbaar (en dus vergeetbaar) te maken. Ik gaf aan een luistermaatje Paul Oakenfold die credits. Maar die geeft ze vrolijk door aan Steve Osborne lees ik.

Suzanne zingpraat zich door het album. Ze heeft wel een modus gevonden, waarmee dit goed samengaat met de muziek. Dat levert een vrij eigen geluid, maar de beperking van de noodzakelijke match zorgt er ook voor dat er weinig variatie is. Waardoor Suzanne op een vergeetbare 3 uitkomt.

Wiki meldt dat Dylan, Beatles en Byrds fan zijn van het album. Nou lekkere reclame...Die scoren bij mij gemiddeld 1,9 sterren per album...

Maar goed; dat ze fan zijn, betekent niet dat we het met hun muziek kunnen vergelijken. En los van wat Aziatische invloeden op een nummertje hier en daar staat dit natuurlijk ver van de Europese pop. Zo ver, dat het totaal niet in dit lijstje hoort. Het lijstje heet nou eenmaal geen "1001 favoriete albums van zeurende zangers".

Daarmee is een beschrijving of reactie van mij als leek op dit muziekvlak simpelweg waardeloos. Ik kan het er bij houden dat het voor mij vergelijkbaar is met eerder voorgeschotelde Indische klanken, die zogenaamd verwesterd zijn, omdat er een een westers instrument bij zit. Ik schat toch in dat het niet zo is dat het album van Cornershop in India in hun 1001 albums is beland, omdat er een dholal en een sitar zijn gebruikt...

Het aantal sterren is wel weer goed vergelijkbaar met het aantal sterren van de fans van dit album.

Full frontal country. Hopeloos gedateerd. Het is dat mevrouw wel kan zingen, maar de hele klank van dit album ben ik nu al veel te vaak tegengekomen in deze lijst.

Maak ik een opmerking over oude jungle/rave, krijg ik per direct 808 State. Toch bekend van het nummer Cübik, dat in Nederland op alle toonaangevende mixen stond. Van House Party tot Ben Liebrand. Met een simpele krachtige melodielijn die het snel het label house geeft, maar nog met een breakbeatje als basis.

Dat blijkt dan weer van een album later te komen. Hier staat die andere dance-hit op. Pacific 202 kwam (als 707) ook op menig mixalbum terecht. Dit nummer zoekt een veel rustiger sfeer, maar dat kon in die tijd nog prima samengaan.

Het album is wat vreemd opgebouwd. Net of ze het eerste nummer wat ze maakten op nummer 1 hebben gezet en hun volgende creatie op nummer 2. Want het album is in het begin eigenlijk niet zo interessant. Het bouwt op naar het genoemde Pacific. Wat dan toch niet zomaar naar boven is komen drijven. Daarna worden we toch nog naar wat rave geluid gebracht. Die energie is ook wel nodig.

Om naast Experience toch maar weer eens een krachtig rave-album te noemen (begrijpelijk buiten de lijst). Conquers Your Love van Praga Khan is in onze contreien een klassieker.

De zanger denkt soms nog in de jaren 60 te zitten en zeurt dan bijna al mijn energie en de eerste sterren weg (The Beast). Dan heeft hij door dat hij in de jaren 70 zit en punkt het laatste beetje energie en nog wat sterren weg (bij Language Problem lijkt taal mij nog het minste probleem). Het systeem heeft de laatste ster zo stevig verankerd, dat die niet weggeblazen kan worden.

Dit is toch opvallend. Ineens krijgen we een mixalbum met nummers van meerdere artiesten. Tot vandaag had ik het idee dat dit soort albums geen kans hadden op een plekje in de lijst. Niet dat ik het gelijk erg vind. De samenstellers konden sowieso niet de 1001 albums vinden die ze nodig hadden voor de lijst. Wellicht had het hen geholpen als ze meer van dit soort albums konden meenemen.

Maar nu is het dus een uitzondering. Dat maakt mij benieuwd. Ook het label 'jungle' maakt mij nieuwsgierig, want daar hebben we nog niets van gepresenteerd gekregen.

Het eerste nummer suggereert dat de jungle is van het begin van de jaren negentig, toen nog meestal rave genoemd. Dat mis ik wel in lijst. Experience van The Prodigy had ik er zeker in gezet. Ook als derde album van de band, omdat de drie albums volledig anders zijn.

Toch blijkt het merendeel van het album drum & bass te zijn. Dat label stond er ook netjes bij, maar het is net iets minder mijn smaak. We hebben ook in die hoek maar weinig referentie in de lijst. Ik kom zo snel op Roni Size en Goldie. Vooral die laatste vond ik veel fijner. Zelfs deze liefhebber van digitale muziek vindt het album van vandaag wat eentonig. Wellicht ook, omdat het een dubbelalbum is.

Toch knap dat je met alle kenmerken van synth-pop een vergeetbare plaat kan maken. Grappig dat het soms al bijna eurodance is. Bijvoorbeeld als de dame tijdens het titelnummer de microfoon krijgt.