Reviews by debliek

De grote hit Daft Punk van LCD Soundsystem stond op het eerste album. Dat selecteert het boek dus niet. En dat is natuurlijk...helemaal terecht. Natuurlijk, de hit is een echte earcatcher. En er stonden verder wat geinige dingen op. Maar het zou uiteindelijk als geheel een vergeetbare 3 krijgen. Het volgende album was al wat sterker, iets meer volwassen. Dat kreeg hier van mij een 3. Wellicht net iets te zuur, maar het was het eerste album dat ik kreeg, dus mijn meetmethode moest nog geijkt worden. Daarna ben ik de band uit het oor verloren. Dus ik word wat verrast door een album van deze band dat ik niet ken. Dan blijkt dat de volwassenheid zich heeft doorgezet. We luisteren ineens, ondanks de rariteiten, naar een samenhangend en gebalanceerd geheel. Voor de andere genoemde albums leken ze hun inspiratie uit allerlei verschillende hoeken vandaan te halen. De ene keer komt een digitale punk-plaat voorbij, dan weer een nummer met een hiphop-beat. Hierdoor werden de albums als geheel soms wat los zand.

De inspiraties uit het verleden lijken nu aangevuld te worden met inspiratie van mede-dance-/elektronica artiesten. Dat zijn artiesten die meer gewend zijn te zoeken naar verbinding in de muziek. Zo hoor je bijvoorbeeld in 'other voices' een doorgaande Groove Armada beat, die het soms flink schurende geluid flink besuikerd. De combinaties maken het regelmatig erg intrigerende muziek. Maar voor de inmiddels geijkte meetmethode: kan ik het ook twee keer luisteren? Anders krijgt het in principe geen 4 sterren.

Ja hoor, met extra luisterplezier zelfs. Hoezo eigenlijk 3 of 4 sterren? Bam! 5 sterren!

Wat een sadistische gedachte dat iedereen deze stem moet horen. Die was al irritant op de radio. Maar dat blijkt nog de aangezoete versie te zijn. Op de album tracks is het nog veel doordringender. Migraine-alarm. En dat dus een heel album lang. Heb het in drieën moeten splitsen. Bands met een handicap komen soms naar voren door het uitventen van die handicap. Dat gebeurt hier veel te weinig. Al is Milk daar wel een voorbeeld van.

We kregen hun volgende album al eerder en toen viel het onterecht (post) punk label mij al op. Het was geen geniaal album, maar men leek er echt wat van te willen maken. Nu dus het debut. Heeft dat dan gezorgd voor een onlosweekbaar punk-stickertje? Nou, dat valt erg mee. Toegegeven, de rock-kant klinkt iets meer basaal. Maar wat vooral naar voren komt is een typisch jaren '80 geluid. Al bij het eerste nummer leven ze zich wat dat betreft al helemaal uit. Soms maken ze het zo bont dat we eigenlijk naar een draaiorgel luisteren.

Toch maken ze er telkens een geheel mee. Zelfs met het bovengenoemde meegewogen, voelt het wel gebalanceerd. Ik kan er wel een keertje naar luisteren. Meer dan een 3 kan ik er niet van maken. En dat zegt wat over mijn vorige album van fIREHOSE. Dat kreeg een afgeronde 3. Maar dat haalt het niet bij de 3 van vandaag. Heb ik toch een sterretje teveel uitgedeeld.

Krijg dit album direct na Tina Turner. Dan hoor je wel een kwaliteitsverschil. Ik kom van een doordacht, tot op de puntjes uitgewerkt album, dat zijn respect ruimschoots verdiend heeft en beland nu op een album dat vooral een band met potentie laat horen. En het is niet eens een debut. Het is best aardig af en toe. Maar dat is het dan ook. Waarom moet iedereen dit nou weer horen? Ga gewoon eens naar je lokale poppodium voor een streekbandje. En je hebt waarschijnlijk dezelfde kwaliteit en meer plezier.

2,5 ster.

Ik heb het album nooit eerder gehoord, maar bijna elk nummer op dit album ken ik al wel vrij goed. Dan heb je toch iets neergezet.

Het is een typisch jaren '80 geluid, met I can't stand the rain als extreme daarin. Toch valt het ook wel mee. De muziek begeleidt bij de meeste nummers vooral haar zang. Dat is dan ook haar troef.

Tiny laat dan ook wel voelen dat ze kan uithalen. Maar ze lijkt volwassen genoeg om het niet te overdrijven. Haar stem lijkt hierin niet beperkend, maar de lading die het nummer nodig heeft bepaalt de uithalen. Dat is wel te waarderen. De enorme hit "What's love got to do with it" was denk ik niet zo'n grote hit geweest als ze hier een schepje bovenop had gedaan.

Binnen de grenzen van het decennium is het album vrij gevarieerd. Natuurlijk door de gebruikelijke afwisseling met een powerplaat hier en een ingetogen nummer daar. Maar vooral door de klankkleur. Wat googlen leert dat dit bereikt is door de keuze voor meerdere producers en wisselende muzikanten. Wellicht een luxe om die mogelijkheid te hebben. Maar dat gun ik eigenlijk elke zanger wel.

Sly en de Stones geven mij nu meer het gevoel dat ze leuke muziek willen maken dan op het latere album dat we al gehad hebben. Ik ervaarde bij dat album de funk niet. Dat blijken ze een paar jaar eerder wel te hebben. Het swingt soms als of het nog voor de jaren '60 gemaakt is. Niet dat ze hun eigen decennium verborgen houden. Zoals misschien het beste te horen is bij Don't call me Nigger, Whitey. Dat nummer lijkt muzikaal wel de basis te zijn voor digitale groepen van een paar decennia later, zoals Lo Fidelity Allstars. Het nummer toont natuurlijk ook duidelijk dat ze graag een boodschap overbrengen. Maar dat had de albumtitel ook al wel verklapt.

Naast de funk, is de creativiteit ook niet te ontkennen. In die zin, zijn dit wel de albums die zich nog weten te onderscheiden van de 870 die we inmiddels voorgeschoteld hebben gekregen. Af en toe stoort het me ook wel weer. Zoals met de hit van dit album. zonde dat die boven is blijven drijven. "IIIIIIIIIII-IIIIIIII (zucht) am everyday people" biedt een vrij saaie basis, wat dan doorbroken moet worden de opzettelijk kinderlijk gebrachte coupletten. Misschien ook omdat ik het al veel te vaak heb moeten horen, maar dan wil ik het album toch even graag afzetten. Daarna volgt Sex Machine, waarin ze aan stukje scratchen. Fijn vind ik dat soort speelse elementen vaak niet, maar wederom kan ik niet ontkennen dat ze hier vooruitlopen. Een aantal sterren vind ik maar lastig. Laat ik er 3,5 noteren.

Ik kreeg al uitslag toen ik het decennium zag, maar dit album blijkt een leuke verrassing uit die jaren '60. Swingende jazzy klanken die je zomaar wat ouder kan inschatten gaan mooi samen met een pop/rock-achtige opzet. De verschillende elementen laten elkaar mooi in hun waarde. Het pakt wellicht niet op elk nummer even goed uit. Er komt af en toe wat saaiers voorbij. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de knallers. Smiling Faces als opwarmertje bijvoorbeeld en natuurlijk Spinning Wheel. Die laatste op het album helaas wel flink tekort gedaan door het einde met 'Oh du lieber Augustin'.

Tááááááááááááke on me. Wat een draak van een nummer. Die verlengde-lettergrepen-allergie van me, speelt hier flink op. De typische jaren '80 klanken zijn totaal niet interessant en de vrolijke toon maakt me alles behalve vrolijk. Nee, niet mijn smaak.

Dit nummer is een soort uitvergroting van de rest van het album. De rest valt me daardoor eigenlijk wel mee. Maar goed, dat is daardoor allemaal weer een stuk saaier. Ergens is het ook wel knap. Vrij bombastische muziek als in Hunting high and low toch slaapverwekkend kunnen maken. Maar voor die kunde deel ik geen sterren uit.

Het vorige album dat we kregen was vooral heel vergeetbaar (Celebrity Skin) was vooral heel vergeetbaar. Ik merkte al op dat het zelfs op een '90s party niet meer voorgeschoteld wordt.

Dat kunnen we van dit album toch niet zeggen. Wat een geschreeuw. Toch even terugluisteren. Was dat op Celebrity Skin ook al zo?

Nee, nou. Ook daar is het wat ongepolijst, maar zeker niet storend. Het is meer in balans.

Dit album is vier jaar ouder. Dus we horen de ontwikkeling van de band, en met name de zangeres. Maar waarom moet ik die ontwikkeling van een middelmatig bandje horen?

De hoes vertelt precies wat je kan verwachten. Ook wel fijn. Het album is in elk geval een aanvulling aan de lijst. Soms is het ook wel fijn, die blend tussen de sitar en 'moderne elektronica'. Eigenlijk komen vooral de covers naar voren. De andere nummers zijn vervallen vaak in wat gepingel. Wat lijkt te zeggen dat Ananda niet perse goed is in westers componeren. Maar als iemand anders de westerse basis levert, wel in de vertaling naar een oosterse uitvoering.

Als Stevie los gaat, gaat ie lós. Als hij niet los gaat, is hij ook echt heel saai. Dat laatste horen we vandaag. Dit is het minst interessante album dat we van hem voorgeschoteld kregen. Had achterwege mogen blijven.

Het eerdere album van de Undertones werd door mij vrolijkmakende punk genoemd. Dit album heeft dat ook wel in zich. Al voelt het iets volwassener. Ik begin mij te ergeren aan de trillende stem. Was dat op het vorige album ook al? Eens terugluisteren. Yep, best wel. Maar op het vorige album wint de vrolijkheid duidelijk, terwijl bij Hypnotised mijn vrolijkheid redelijk in balans is met mijn ergernis.

Ik word door het internet al snel gewaarschuwd voor een punk geluid. En tja, die zang mag dat labeltje wel dragen. En de muziek heeft wel weinig pretenties. Tegelijk heb ik wel het idee dat ze er iets leuks van willen maken. Deze punk huppelt vooral vrij gelaten door het muzieklandschap.

Daar hebben we hem hoor. Het niemandalletje van de lijst. Dat had ze zelf ook wel door. Dus alles wordt ingevlogen om het op te kloppen. Heeft dat geholpen? Nee. Het hoofdingrediënt blijft weinig voorstellen.

Dan maar een nummer over poesjes op het album. En omdat dat haar niet past (en het opgeklopt moet worden) vooral uitgevoerd door een bekende meneer. Ok, dat nummer valt wel op. Maar levert juist minpunten op.

Mijn boek is te oud. Wiki-en dan maar. Volgens wiki wordt vooral de vocale levering gewaardeerd. Aaahhh....Wait...wut? Dat heet autotune wiki....

We hebben het nog wel eens over vergeetbaar. Maar ik was bij deze plaat al vergeten dat ik hem überhaupt zou opzetten. Dat zegt vooral dat ik er op voorhand nou niet bepaald zin in had. Niet vanwege ervaring met de band. Want 'Very' kreeg een afgeronde 4 sterren-notitie. Maar vooral omdat ik behoefte had aan wat meer enerverende platen.

Door een verwijzing in een 1001-notitie van een luistermaatje, bedenk ik me, dat ik deze ook nog 'moet'. Inmiddels kan ik wat meer rust hebben. Dus kom maar op dan!

Maar dan beginnen ze met Being Boring. Hallo, je geeft de luisteraar alvast een waarschuwing zeg. Zoveel saaiheid is toch teveel voor mij. Ergens aan het einde wordt ik wakker als So Hard voorbij komt. Meer een dance-nummer, dus meer energie. Maar laten we eerlijk zijn. Niet een nummer waarvan je het echt moet hebben. En als je die dance klank waardeert, raad ik je toch echt Very aan.

Het album Cypress Hill is wat simpel en rommelig. Het gaat inhoudelijk niet heel veel verder dan het commentaar op de politie en de odes aan hun rookwaar. Muzikaal is het nog wat kaal. De liefde voor muziek straalt er nog niet van af. Tja, ik kan het de heren niet kwalijk nemen. Ze waren nog jong en ontdekkende.

En dat ontdekken dat hebben ze gedaan. Na dit album leverde ze het 5 sterren album, dat de basis van de band definieert: Black Sunday. Met de hit Insane in the Brain.

Vanaf daar werd hun muzikale hokje steeds wat ruimer. Geen ander genre was te gek. Waarbij ze hun unieke geluid toch telkens overeind wisten te houden. Dat geluid is niet alleen de ijzersterke rapper B-real met zijn uniek stemgeluid en rapstijl, maar ook de muzikaal creativiteit die niet ten koste gaat van de toegankelijkheid.

Cypress Hill leverde bijvoorbeeld nog een 5 sterren-album Skulls & Bones. Met als tweede helft een combinatie met stevig gitaarwerk. En wederom een flinke hit met de combinatie Rap Superstar en Rock Superstar.

Even later werken ze samen met Rusko en leveren ze een paar stevige Dubstep nummers. En niet lang geleden stonden met een symfonie-orkest op de planken.

Cypress Hill zijn veelzijdige muziekliefhebbers die voor ieder wat wils bieden. En dit debut toont daar niets van. Ja, het had invloed en ja, het is best ok. Maar met enkel dit album in de lijst doe je de band heel erg te kort.

In elk onderwerp schuilt humor. Dus ook om een goede sexgrap kan ik wel lachen. Maar iets is niet grappig, omdát het over sex gaat, beste 'Divine comedy'. Maar goed; dat is slechts mijn mening. Er bestaan vele mensen die daar anders over denken. Pubers. Gelukkig klinkt het (vrij theatrale) album vaak wel fijn. Dus ik luister gewoon niet teveel naar die teksten. Wiki meldt me nog wel dat niet alles op dit album om sex draait. 'The dogs and the horses' gaat ergens anders over. Ben ik toch blij met die verduidelijking.

Na de eerste frustrerende soundbit klinkt kort een aardige basis voor de latere rave. Verder is dat nummer niet zo interessant. Later hoor je een vroege basis voor bijvoorbeels Praga Khan. Die begrijpelijk over het hoofd is gezien, maar wel een plekje in deze lijst verdient. En dat is dan ook de waarde van dit album. De meeste (duidelijke 80's) nummers stellen als geheel niet veel voor. Maar elementen springen eruit en hebben anderen flink geïnspireerd. 'Tainted love' is een positieve uitzondering en levert een dik bonuspunt.

Yep, daar zijn ze weer, die Byrds. Om er dan toch wat goeds over te zeggen. De albums hadden toch steeds hun eigen stijl. In dit geval vooral een nog wat meer Amerikaans geluid; zelf zo sterk dat het zich totaal niet onderscheidt.

Supertramp. Toch een naam waar ik vooraf nieuwsgierig naar ben. Ik ga er dus even voor zitten. Maar...muziekbarbaar die ik ben, verspringt mijn aandacht van de muziek die opstaat naar de rave-nummers die dit gesampeld hebben. Dat doet mij twee dingen beseffen.

Ten eerste is het vrij bijzonder dat zulke theatrale muziek zo makkelijk naar de achtergrond valt. Bij de Sparks had ik dit ook al. Daar kreeg ik het niet over mijn hart om het vergeetbaar te noemen. Dat is ook niet het juiste woord. Eigenlijk waardeer ik het dat die theatrale muziek zo toegankelijk wordt gemaakt.

Ten tweede zijn die meeste rave-nummers, die samples van dit album gebruikte, vrij matig. De elementen die gebruikt zijn lenen zich helemaal niet voor ander gebruik. Eerder schreef ik eens dat muziek zich kan bewijzen als het in volledig andere vorm tot zijn recht kan komen. En dat denk ik nog steeds. Maar een muzikant kan zich juist bewijzen door iets waar niemand anders muziek van kan maken, heel toegankelijk te maken.

Vanuit beide ideeën kom ik dus tot de conclusie dat het draait om de toegankelijkheid en dat Supertramp hiermee een klein doordacht kunstwerkje heeft neergezet.