Reviews by debliek

Zo te horen een definiërend album voor de '90's. Ik kende van deze band met name de radio hits. Maar nu kom ik erachter dat deze band zich daar niet perse op focust. Er staat een hoop kwalitatieve muziek op dit album. Maar: het is wel lang zeg. Te lang eigenlijk. De band lijkt dat ook gedacht te hebben en brengt af en toe wat variatie. En hoewel ik normaal variatie waardeer, merk ik dat dit in dit geval juist afbreuk doet. Wat moet ik met het zeurende eind van cd 1? Dat kan nog smaak zijn. Maar wat moet ik met die punkachtige geluiden (bv Tales of a scorched earth of, helemaal belachelijk, de ontwikkeling van X.Y.U.)?

Dit soort dingen halen me helemaal uit het album. Pumpkins, blijf gewoon bij je leest en lever één uur '90's-rock.

3,5 ster.

Volle jaren '80 geluiden. Dus met enige terughoudendheid het album beluisterd. Maar eerlijk is eerlijk. Simply Red biedt wel meer dan. Het geheel is helemaal niet zo simpel. Het tweede nummer verrast me al flink. En dan, op de een of andere manier, is zo'n echt jaren '80 nummer als Money's too tight helemaal niet zo erg meer. Zelfs wel fijn. Hoe flikken ze dat toch?

Deze verzameling covers klinkt alleen al gedateerd door de opname-kwaliteit. Covers zijn met name van klassieke 'zwarte' muziek, die ver-rockt en ver-'60-t wordt. Ze kiezen er voor om de swingende basis en de zangstijl redelijk intact te laten. Dat zorgt ervoor dat het best makkelijk luistert. Tegelijk voegt het daardoor niet perse iets toe. De nummers die wel van henzelf zijn. zijn meestal best vergelijkbaar met het oudere materiaal (vooral het eerste nummer is een negatieve uitzondering). In die zin, kunnen ze het dus wel.

Na een gemiddelde van een 2 voor de punk van de jaren '70, kom je te boek te staan als zure broeder. Maar nu krijgen we uit dezelfde jaren '70 Aerosmith. Direct na de luie punk-zang van The Saints. Dan kan je er toch niet om heen?

Dit is in alle opzichten veel beter en fijner. Deze plaat heeft echt energie. Het rockt, maar het swingt ook. Het is een totaal, maar de individuele instrumenten staan net als de zang veelvuldig in de spotlight. Terwijl ze soms best staan op die basis van punk. Rats in the cellar bijvoorbeeld, en niet alleen door de naam van dat nummer. Het verschil is met name dat zo'n Rats in the cellar wel een opbouw heeft. Na een minuut gaat de zang meer richting rock en na nog een halve minuut gunt de zanger de instrumenten hun eigen waarde. En daarmee maakt een album als dit zo ongeveer 100 albums in deze lijst volledig overbodig. En omdat dit heel erg goed is, maar nog niet eens het allerbeste in zijn soort, mag die punk-meuk blij zijn met die gemiddelde 2 die het van mij krijgt.

Na de eerste klanken verwacht ik een schijf met jaren '90 radiorock. Dan volgt al snel die punk-zang. Yep, toch jaren '70. Met dat eerste nummer waren ze hun tijd wellicht wat vooruit. Maar er volgt verder geen enkel nummer waaruit dat blijkt.

Ze krijgen het voor elkaar dat ik wen aan de punkzang. Maar ik heb door die zang wel te vaak het idee dat ik naar een high-school-bandje aan het luisteren ben.

Ik zat wat te mopperen op kleurloze platen. Dus schotelt het algoritme mij Iron Maiden voor. Nee, dat is verre van kleurloos. En dan doelt ik niet eens op Eddie en de rest van het 'artwork' (waar de kamer van het eerdergenoemde vriendje vol mee hing'). Ik doel vooral op de muziek zelf. Want ook die is toch vrij creatief. Met een lekker tempo wordt je door de attractie geslingerd. Waarbij ik net als bij het eerdere album merk, dat juist de stukken zonder zang het prettigst voelen, bijvoorbeeld bij 'The number of the beast'.

We krijgen punk, lees ik. Nou, wel een heel laf kleurloos schijfje voor punk. Daar doet een orgeltje weinig aan. Misschien komt dat label 'punk' vooral vanuit de matige zang en moet ik het meer scharen onder post-punk. Maar zelfs dan, er zijn zoveel concurrenten in deze lijst die meer indruk achter laten. Eigenlijk is dit nog te min voor een vergeetbare 3...

Dat 'American' in de de album-titel herkennen we gelijk. Maar dat 'Beauty' iets minder. Het is ten opzichte van de vele concurrenten in deze lijst niet beter uitgevoerd en zeker niet origineler gekleurd. Dat maakt het nog saaier dan de rest...

Eerder keek ik wel uit na een album van Björk. Op de radio kwam af en toe best iets interessants voorbij. Na twee eerdere albums van haar, merk ik dat ik er nu juist tegenop kijk.

Het is teveel Kunst omdat het moet. Eerder schreef ik al dat één album Björk teveel Björk is. Dus drie albums is al helemaal teveel Björk.

Het kunstzinnige komt ook op dit album sterk naar voren. Deels door haar eigenzinnige wijze van zingen (soms nog eens versterkt door het weglaten van de begeleidende muziek), deels door de compositie. Soms past de muziek haar gewoon niet, zoals bij het naar dubstep ontwikkelende nummer Where is the line. Soms is het gewoon belachelijk, zoals de keelklanken bij o.a. Anchestors. Met name die onsmakelijke geluiden brengen het geheel naar een onvoldoende.

Maar het moet gezegd. Het is een unieke beleving, die ik wel in deze lijst thuis vind horen.

Als je de hoes ziet worden de jaren '60 geluiden dominant. En wellicht voelt dat voor de Braziliaan ook wel zo. Zo'n kek orgeltje af en toe. Het was daar vast interessant. Voor mij, aan de andere kant van de wereld, doen die jaren 60 klanken niet zoveel. Vaker gehoord, beter gehoord. De braziliaanse zang is voor mij dominant. Maar, mede door de 1001, geldt eigenlijk toch ook voor dat geluid: vaker gehoord, beter gehoord. We moeten het dus van de combinatie hebben. Nou vooruit. 3 sterren dan.

Even switchen na Elliott Smith, want er volgen swingende jazzy pianoklanken. En direct daarna weer switchen, want meneer begint te 'zingen'. Oww...zonde...

Toch raak ik er wel aangewend. En het gaat nog wat meer rocken, waardoor die zang beter matcht. Al schiet het redelijk wat kanten op. We krijgen bijvoorbeeld nog wat typisch Amerikaanse klanken en een letterlijk theatraal nummer.

Ik ga dit niet vaker opzetten, maar het is wel een beleving. En ach...het duurt ook maar 35 minuten.

en ach... het duurt ook maar 35 minuten.

Dit album kabbelt makkelijk voorbij. Er is weinig op aan aan te merken.

Ik zie dat ik een ander album Elliott het label 'lege pop' heb gegeven. Dit is juist wat voller. Problem solved. Dus dan zou het iets hoger horen moeten scoren. Maar blijkbaar was dat niet het echte punt. Want ik veer nog steeds niet op uit mijn stoel. Ook dit album scoort een 3+.

Schrijf ik net over Fever Ray, dat ik er onder andere Pink Floyd in hoor. Krijg ik die ter toetsing gelijk de volgende dag op mijn bord.

Eerder al wat albums van de band afgeserveerd wegens ontoegankelijkheid, maar ook een 5 aan hen uitgedeeld. Met name de meer toegankelijke rustige donkere klanken deden het voor me.

Dus wat krijgen we deze keer van hen? Het blijkt wat meer toegankelijk, met soms een onaangename onderbreking a la de afgeserveerde albums. De bijzondere kenmerkende sfeer hoor ik deze keer maar weinig terug. Zonder het stukjes ontoegankelijk geklooi, zou het vaak net zo goed een andere band kunnen zijn. De zang op bijvoorbeeld Lucifer Sam zou net zo goed van tijdgenoten kunnen zijn.

Dus tja, we hebben weer een overbodige 3 te pakken.

Het is even wennen, dit album. Het is ondanks, dat ik straks refereer aan oudjes, een echt eigen geluid. En als je door de rustige donkere sfeer van de zware bas heen bent, toch vrij toegankelijk.

Dit is verder wel een vrij elektronische beleving. Nummers als 'Now's the only time I know' doen mij bijvoorbeeld denken aan Kraftwerk. Wellicht door dat elektronische, maar nog meer door de manier van zingen denk ik later aan Björk, bijvoorbeeld bij 'Keep the streets empty for me', waarbij de muziek zo op een album van Massive Attack kon staan. Tot de panfluit erin komt dan. Dan ga ik langzaam denken aan bands als Enigma. Die wereldse geluiden komen wel vaker terug op dit album. Tot slot komt Pink Floyd boven drijven, vooral bij 'Concrete walls', dat wellicht niet voor niets die naam draagt.

Sodeju, dat is een hoop orginele klassieke geluiden bij elkaar. En dat weet ze toch haar eigen moderne geluid te geven en tot één sfeer te brengen. Heel nice!

Eerder al een 1 en een 3,5 uitgedeeld aan Beck. Die 1, dat kan smaak zijn. Ik ergerde mij aan de piepjes. Onder die 3,5 vermelde ik al dat de losse nummers vrij vergeetbaar zijn. Het album als totaal gaf het een plusje. Nou vooruit.

Maar nu hebben we toch wel weer een hele saaie en overbodige harde vergeetbare 3 te pakken. Best boek, had het dan bij die andere twee gelaten. Dit voegt totaal niets toe.

Weer een band die ik vrij vroeg in de collectie had, door de Chemical Brothers. Die mixte een en ander van deze band, waaronder 'Faster'. Dat nummer lijkt ergens weinig digitale versterking nodig te hebben. Net als het meeste op dit album heeft het al kracht genoeg van zichzelf. Ik snap het ook wel. Het is heerlijk gebruiken, die uitgespuugde harde medeklinkers: "I am an arKiteK-T". De zanger doet het erom, of hij moet Hollandse roots hebben. Maar in de delen met rustigere delen, is dit accent verdwenen. Dan heeft hij een zachtere radio-rock-klank. Het stomme is; op de een of andere manier werkt het. Het tilt het album boven de vergeetbare 3.

Typisch jaren '90 Britpop met zeurende zanger. Ik had het even geparkeerd, omdat ik het later eens goed wilde luisteren. Omdat ik bij de eerste luisterpoging niet erg geactiveerd raakte, maar wist dat het fijne How High op dit album staat. Lag het aan mijzelf, dat ik het allemaal even niet opnam, of is High High (ondanks dat juist dit nummer over de top zeurt) een uitzondering?

Nou, een beetje van beide. De Britpop is op zichzelf vrij vergeetbaar. Wat verschil maakt is de (eveneens jaren '90) Chemical Brothers klank die vaak wordt meegegeven. Het meest duidelijk is dat bij de andere uitschieter (One to Another). Maar in de meeste gevallen is dit juist vrij subtiel. Zelf hoor ik het het liefst iets steviger terug. Maar muzikaal valt het wel te waarderen. De techniek of het kunstje wordt hier echt ondersteunend gebruikt.

We krijgen een concept-album voorgeschoteld. Wat is dan het concept? Seks(surrogaten). Dan zijn er ineens wel een hoop meer concept-albums op te sommen. Het getuigt niet perse van creativiteit. Wat meer overtuigt is dat ze met dit onderwerp slechts twee explicit lyrics labels scoren op Spotify (al vraag ik mij bij een enkel nummer af, hoe ze dit label ontweken hebben). Letten de collega's even op? Al die krachttermen zijn vaak overbodig.

Ook de klank van deze rap is vrij ongeforceerd. Het is wat betreft de toon goed vergelijkbaar met A Tribe called Quest. De rap is relaxted, de muziek is funky. Ik kan hier daarom met plezier naar luisteren. Maar laten we eerlijk zijn. Dit hoort echt niet in ons lijstje thuis.

3,5 ster (Gelet op het concept, laat ik de aftrek voor gekreun deze keer achterwege.)

Mijn eerste gedachte was: punk met een dame in de lead. Toch doe ik de band daarmee te kort. Er is aandacht besteed aan de muziek. Het is vrij dansbaar (of waarschijnlijk springbaar) door het catchy ritme. En met name de sax doet wonderen. Het geheel maakt de punkzang acceptabel. Ik verander mijn oorspronkelijke gedachte daarom naar: punk met de sax aan de lead.

Ik had Eels eigenlijk in de vergaarbak van de '90's rock gestopt en daarmee wat genegeerd. En ja, het heeft typisch dat geluid. Maar nu ik het nog eens krijg voorgeschoteld, merk ik dat het wel een erg sterke vertegenwoordiger is. De opbouw van de nummers is prettig, het album gaat bijna ongemerkt verschillende kanten op en er is een balans tussen krachtige muziek en een rustige uitstraling. Ik had nooit op de teksten gelet, waarschijnlijk omdat ik er door hun tijdgenoten vanuit ging dat het toch niet te verstaan zal zijn. Maar ze hebben ook nog eens wat te vermelden. Af en toe staat er een wat saaier nummer tussen. Maar in het algemeen lijkt werkelijk alles de aandacht van de band gekregen te hebben.

4,5 ster