Reviews by debliek

Heel soms pakt dit wel, vooral als er meer sprake is van praten dan zingen. Maar voor het grootste gedeelte van dit album geldt: stel dat het wel goed uitgevoerd was, dan was er een vergeetbare 3 geleverd.

Het album biedt van alles. De ene minuut is het ronduit belachelijk, de andere minuut is vrij interessant en smaakt naar meer. Maar we krijgen niet meer. Het zijn met name flarden van nummers. Ik kijk vooruit en zie gelukkig ook een nummer van 10 minuten. O nee...Dat is een medley...

En als er dan uiteindelijk toch wat nummers afgemaakt zijn, zijn dat weer de saaiste delen van het album. Todd, maak je nummers eerst maar eens af, voordat je ze bij elkaar raapt...

Natuurlijk is dit nauwelijks muziek, maar vooral een verzameling van geluid. Maar toch...het zet iets van een sfeer. En het heeft al wat elementen van latere digitale muziek. Het is allemaal geen reden om dit te luisteren; houd dit soort experimenten maar buiten het boek. Maar het is wel voldoende voor een extra sterretje.

Tja, deze hadden we al gehad toch? Ruwe pratende stem met wat rare geluiden. Toch wel sfeermakend. Hoe vaak moet ik dat nog opschrijven?

2,5 ster

De eerste 10 zinnen van dit album bevatten de woorden: back to town, porch, parlor, cowboy angels en saloon. Yep, dit is full frontal country. Inclusief het bijbehorende accent. Om het te breken wordt er af en toe nog wat gegrold. Met bijvoorbeeld een jodel tussendoor. Daarbuiten voegt het weinig toe aan het country oeuvre wat we al door moesten worstelen.

De definitie van een vergeetbare 3.

Het is een mooie zondagmiddag, midden in de jaren '80. We gaan stappen vandaag. Maar eens rustig beginnen. In dit café wordt vrolijk op de piano gespeeld. De muziek is vrij jazzy en luistert, zoals het hoort in de kroeg, vrij makkelijk weg. Er komt af en toe een zanger of zangeres naast staan om de beleving compleet te maken. Een prima begin van de avond.

Maar vanavond willen we meer. Er zijn zoveel cafés te verkennen in de stad. We zullen dansen op de synthesiser-disco klanken van deze tijd. We zullen de lokale rappers bezoeken. De avond wordt van ons! En af en toe komen we weer terug in dit prachtige kleine cafeetje om begeleid door de piano weer even met elkaar het goede gesprek te voeren.

Op het leven!

Proost!

Wat een chaos zeg! In die zin snap ik het label punk wel. Ook wel vanwege de zang. Tegelijk staat dit veraf van aandachtsloze herrie in een schuur. Soms krijgen elementen / instrumenten erg veel aandacht.
De bouwstenen scoren een 'ok' tot een 'prima'. Er lijkt daarmee ook best een prima album te creëren. Maar het was fijn geweest als iemand had gezorgd voor het cement tussen die brokstukken.

2,5 ster

Typisch jaren '60 geluid. Het is speels en wisselt af. Helaas geldt die afwisseling ook voor het kwaliteitsniveau. Het is zeker niet altijd raak. Minpunten voor de overtreffende trap van de lange lettergrepen soms. She eee eee eee eee says good morning. Is dit nu serieus bedoeld? Of nemen ze de Beatles op de hak?

2,5 ster

De wat ruige en snelle muziek is niet vervelend, maar kennen we op zich wel. De band onderscheidt zich meer met de zang. Soms huppelt het met de muziek mee. Soms wordt er los van de muziek wat geschreeuwd. En dan weer wordt de zang het dominante element, die door de muziek begeleid wordt. Deze afwisseling is het grote voordeel. Ik heb zelfs even gekeken of er meerdere leidende zangers waren. Nee dus.

Giant brengt absoluut een eigen geluid en sfeer en verdient wat mij betreft zeker een plekje op de lijst. Maar wat luistert dit lastig zeg. Instrumenten en stem lijken soms eerder bestreken te worden dan aangeslagen. De volgende keer worden ze weggedraaid. Of overstemt door een raar geluid. Terwijl er volop tijd is waarin Giant de elementen tot hun recht laat komen. Uiteindelijk zijn de uitschieters, met name als de zang à la Dylan verdraaid, voor mij bepalend.

Ik word gelijk gelukkig als ik Public Enemy in mijn luisterlijst zie verschijnen. Ik heb hen al opgehemeld bij het album Fear of a black planet. Ik zou bij dit album hetzelfde kunnen schrijven. Het is ook rond dezelfde tijd gemaakt.

Bij uitzondering vind ik dat eens prima. Zeker na een flink aantal opnames van rap-schijven in de lijst die puberaal 'stoer' en/of geforceerd hard zijn, denk ik dat iedereen moet horen dat het ook met balans kan. Public Enemy heeft een boodschap, en laten hun boosheid, zowel met klank als met tekst duidelijk overkomen. Maar de stevige geluiden zijn creatief en de teksten zijn functioneel. En vele malen stoerder dan de kleuters die hun problemen compenseren met teksten over geweld en libido.

Om dat stoere te onderstrepen sluiten ze af met een hele fijne mix van Anthrax. Twee stevige muzikale werelden vallen prachtig samen. En ondanks dat ik dat ook bij andere albums heb geconstateerd, dat was zeker niet gebruikelijk.

Dit was me even teveel na Liz; weer een vals zingende dame. Bij Liz leek het mij nog eens expres aangedikt. Nico lijkt wel haar best te doen. Dat levert iets meer sympathie, maar niet per se meer luisterplezier. De begeleidende muziek scoort wel meer punten. De opzet past in de jaren '60. Met name de viool brengt een geluid van verder vervlogen tijden. Het is nog nog wel een aardige combinatie. Dat wordt ons vooral gebracht door Velvet Underground. Dat lijkt dan het beste wat zij ons muzikaal hebben nagelaten.

Kortom, dit is echt twee keer zo goed als Liz. Kom ik, naar boven afgerond op 1 ster.

Beste Kenneth Burns,

Complimenten met de opname met jouw beschrijving van dit album. Ik heb met voorbeelden al vaker later weten hoe belabberd de samenstelling van dit boek vaak is. Maar jij vat in één entry alles samen. Bewonderingswaardig.

Ik begin aan dit album en wordt direct overvallen door de valse zang, die wat mij betreft niemand hoeft te horen. Het boek pak ik er bij in de hoop op rechtvaardiging. Jouw rechtvaardiging is dat eindelijk een vrouw zong op alternatieve muziek of zelfs grunge. Je verward hierbij alternatieve muziek met valse zang met een gitaar. En als we het vals zingen buiten beschouwing laten, heeft de opzet ook zeker iets van singer-songwriter muziek. Ik snap dat dit lastig voor jou is, vanuit jouw country-achtergrond. Het boek heeft jou geen logische match bezorgd. Vanuit dat perspectief begrijp ik ook wel dat je niet vaak een vrouw op alternatieve muziek hebt horen zingen. Dat zal inderdaad niet vaak gebeuren in Nashville.

Mag ik jou uitnodigen om jezelf te verbreden? Want zoals iemand op Reddit schrijft: “De jaren 90 zijn een schatkamer aan alternatieve muziek van vrouwen.” Je zou kunnen beginnen met het boek ‘1001 albums’. In dit boek vind je naast Amerikaanse muziek ook veel Britse muziek. In de jaren ’90 kom je vast meer alternatieve muziek tegen met vrouwen in de hoofdrol. Omdat jij nogal lijkt te waarderen dat de betreffende dame uit de toon schiet, raad ik je bijvoorbeeld Post orgasmic chill van Skunk Anansie aan. Kijk daarna ook vooral verder. Niet alles belandt in het boek. Zo kan je eens No need to argue van The cranberries proberen. Deze dame schiet minder uit de toon, maar lijkt zich sterk te conformeren aan jouw lading van de term alternatieve muziek. Het is een typisch jaren ’90 geluid, wat alternatieve rock en singer-singwriter klanken combineert. Het kon niet in het boek terecht komen, want het was geen debut album én het was met name door de hit Zombie veel te populair.

Die populariteit moet jou aanzetten, want het gaat jou er om dat Liz Phair een vrouw was die dóórbrak. Nou Kenneth, kijk eens even op https://bestsellingalbums.org/. Dan zie je dat Liz 500.000 schijfjes heeft verkocht en dat die Cranberries er 14.000.000 hebben verkocht. Iets zegt mij dat dit niet jouw ware argument is. Jouw volgende argument haal je warempel zelf onderuit, nog voordat je het uit. Je noemt dat het album carrièrebepalend is. Ik hoop dat je dat daarmee bedoelt dat je hoopt dat het schrijven hierover jouw eigen carrière verbreed. Want Liz heeft het niets geholpen. Na dit album kreeg ze, en ik quote jouzelf, ‘beperkte aandacht’.

Het laat zich raden wat wel jouw rechtvaardiging is om dit op te nemen. Ik zie één deel van jouw tekst, dat ik wel herken. Liz rept vrij expliciet over seks. Is dat dan jouw ware motivatie? Het past wel bij de andere entries in het boek. Muziek biedt over het algemeen wat vrijheid voor generende onderwerpen. Maar in dit boek lijken de stickers met ‘explicit lyrics’ toch wat oververtegenwoordigd. Mijd het vooral niet, maar denk niet dat het goede muziek is, vánwege de uitgesproken primaire gedachten.

Ik heb een paar maal genoemd dat het opnemen van live-albums valspelen is. Toch wil ik hiervoor een uitzondering maken. Ook dit album is een soort best-off. Zo dateert de aanleiding om de gevangenis te bezoeken volgens wiki uit 1955. Toch biedt het een meerwaarde. De man werd door een film geïnspireerd tot het nummer over deze gevangenis(bewoners). Onder de gevangenen wordt het een geliefd nummer en dan treedt de man op in dezelfde gevangenis. Je hoort dat het wat doet. Voor het optreden zijn wat minder brave nummers op een rij gezet. Het varieert wat, wat betreft de stijl. Ik kom nauwelijks door het sombere Dark as the Dungeon heen en val hierna bijna in slaap bij I still miss someone. Maar de catchy / bluesy nummers trekken me dan weer naar het album terug.

Als ik alles uitmiddel kom ik op een 3,5.

Laten we eerlijk zijn. De muziek van dit album draait vele rondjes rond de wereld. De hit vonden mensen al eentonig als het op de radio voorbij kwam. Nu blijft deze meer dan 7 minuten draaien.

En toch weet Daft Punk het voor mij leuk te houden. Soms kan je met kleine variaties ook veel bereiken. Het is vooral vrij pakkend.

Het album staat terecht in de lijst. Het zette met naast de hit ook nummers als Da Funk en Burnin' succesvol een eigen digitaal geluid in de wereld (en het is een debut natuurlijk). Tegelijk verbaast de keuze. Er staan ook een paar vrij rauwe eentonige nummers op, zoals het beukende en schurende Rollin' & Scratchin'. Aan de bassdrum waarmee dit nummer start, merk je wel, dat ze in deze categorie weer niet de voortrekker waren.

Ik denk dat ik zelf de keuze had gemaakt voor het album Human after all. Al zou ik in het geval van Daft Punk een best-off aanraden. In elke periode hebben ze wel nummers gemaakt die bijzonder fijn luisteren. Maar elk album heeft wel een paar afknappers erop.

Van 'Groovies' verwacht ik psychedelisch geluid. Het album is uit het begin van de '70's. Dus wellicht is het voorvoegsel 'Flamin' meer beschrijvend? Dan wellicht wat theatrale power rock?

En al houd ik bij het eerste nummer even die laatste gedachte. De bandnaam zet mij toch op het verkeerde pad. De band baseert hun rock wat meer op de oudere stijlen. Het tweede nummer heeft een country-klank. Het derde is volle rock-n-roll. Het album blijft wat variëren, maar de dansbare rock springt er wel uit. Wellicht ook omdat die volle klank maskeert dat het niet altijd even gelikt is.

Het album begroet ons met pakkende discoklanken. Na een minuutje start onverwachts een zonnig zuid-amerikaanse / caribische zang. (Het komt uit Puerto Rico, wiki ik). Het is een switch, maar geen vervelende switch. Gelukkig maar, want dit blijkt de basis voor het album. Het geeft een vakantie-gevoel, maar tegelijk staat het ver af van een bandje dat je zomaar op straat zou kunnen aantreffen. Het komt over een vrij geproduceerd en uitgedacht geheel. Enigszins richting de zuidelijke klanken die rond de eeuwwisseling ook wel eens onze hitlijsten versierden. Maar dan iets minder catchy, of wellicht beter geformuleerd: muzikaal wat interessanter. Waar de latere varianten toch vervlogen in lekkere achtergrondmuziek, verdient dit album het meer om aandachtig te luisteren.

Een ontdekking die ik graag beloon met 5 sterren!

Animal is één van de hits en vrij exemplarisch voor het album. Het is in de basis een vrij klassieke rock plaat, wat gekleurd door de jaren '80. Soms heeft het iets van power-rock. Meestal houden de heren zich enigszins in en gaat het meer richting radio-rock. Er is weinig op aan te merken, maar tegelijk springt deze plaat er ook niet uit. We zijn wat dat betreft ook wel wat gewend rond dit genre. De concurrentie is sterk.

Ik had de relatie met de dames Harvey en Amos al gelegd. Mevrouw Apple kan er ook prima bij. Het is, zoals ook al gezegd, vooral de kunst boven de muziek. Echter: de muziek van Kate is wellicht het minst gezocht binnen deze categorie. Wij kennen zelfs jaren '80 muziek van haar, waarbij ze de muzikale tijdgeest niet vermijdt.

Kate staat bekend om de flinke range van haar stemgebruik. Of wat negatiever gesteld: van haar irritante hoge uitspattingen. Dat valt me op dit album wel mee.

De titel van het album dekt de lading wel. Het is een vrij dromerig, soms zelfs kabbelend album. The Fog is een exemplarisch nummer.

Ik heb voor dit album 3,5 sterren over. Dat rond ik normaal naar boven af als ik denk dat ik het nog eens aan zal zetten. Daar twijfel ik wel aan. Tegelijk lijkt dit album helemaal niet bedoeld om vaak te luisteren. Het is meer een voorstelling waar je één keer goed naar luistert. Ergens valt dat ook wel te waarderen.