Reviews by debliek

Met name door de 'zang' heb ik direct een punk-beleving. Het is een wat eenzijdig beeld. Want dit album is eens niet opgenomen in een schuur. En de piano en gitaar worden met aandacht bespeeld. Het heeft soms zelfs iets speels en is vrij dansbaar. Ergens pakt die muzikale tegenstelling wel. Maar ik had toch liever een fijne zanger hierbij gehoord.

Ik heb Queen net afgezet en we krijgen alweer het volgende album. Dan zet je dat automatisch meer tegen elkaar afzetten.

Dit album is net iets ouder. Dat hoor je toch. Ook hier is Queen al theatraal en weet haar eigen geluid vrij toegankelijk neer te zetten. En de grote hit is ook nu niet voor niets de grote hit. (Ergens is de subtiele digitalisering van de stem als ze 'laser beam' zingen. Eigenlijk te fout voor woorden. Maar Queen komt altijd prima weg met dit soort grapjes.)

Maar Queen had hem hier nog net niet. Eigenlijk houdt het concept het nog geen heel album vol. Ik heb het tweede deel van het albums nog eens moeten luisteren omdat het niet meer pakte.

Het is ook wel leuk om die ontwikkeling te horen. Maar eigenlijk hoort dit album nog niet in de 1001. Althans, niet met zoveel ander geluid van deze band.

Ik ergerde me ook vaak aan de luie uitspraak van Born. 'Bòòòò' in the USA'. Er wordt niet eens een r of n uitgesproken. Ik heb nu pas door dat dat eigenlijk alleen op het einde is.

Ik had altijd wat moeite met de typische jaren '80 klanken van de hits van dit album. Toch heeft Bruce iets bijzonders gedaan met deze klanken, vooral in Born in the USA. Met zijn volle rauwe keelgeluid ertegenaan, heeft hij gezorgd voor een continue muzikale strijdigheid, die toch duidelijk een geheel wordt.

Die strijdigheid is wel nodig om het interessant te houden. Als de zang van overgaat in Shalalala (derde nummer), verdwijnt direct alle magie. Dit zijn de uitersten. Soms kom je een vergeetbare 3 tegen, maar onmiskenbaar heeft bijna elk nummer grote kwaliteit.

Ik heb nog wat cd's liggen van Miles. Uit de jaren '50 en de jaren '90. De Miles uit deze periodes luistert fijn weg. Ook de twee jaren '50 albums uit deze lijst mochten mijn sterren ontvangen. Maar het album uit 1969 kreeg maar voor één helft echt sterren. De andere helft vond ik te 'vaag' lees ik terug. En nu krijgen we een album uit 1970. En weer doet het mij niet veel. Het is vrij 'vrije jazz'. Ik weet dat het veel gekker kan, maar veel te vaak ervaar ik het als los zand, als gepingel wellicht.

Wiki noemt de periode van deze twee albums zijn meest (muzikaal) controversiële tijd. Ik hecht blijkbaar wat meer aan de muzikale mal als het om jazz gaat. Tegelijk ziet wiki juist dit album als (her)startvonk voor de commerciële jazz. Ergens heeft de man blijkbaar de juiste middenweg gevonden.

De inspiratie voor het album kwam van de films Enter the Dragon en The 36th Chamber of Shaolin, wat we vooral merken aan de veelvoorkomende zwaard-geluiden. Beide films staan in de 1001 movies. Ik dacht nog even eerst die films eens te pakken, want het album is mij al wel bekend en wellicht doen die films iets aan de beleving. Ik vond echter zo snel geen legale versie van de films in een taal die ik versta. Dat haal ik dan later maar in.

Dus hop, naar het album. Hier twijfel ik nogal over het aantal sterren. Er zijn elementen die ik verschrikkelijk vind en er zijn elementen die ik waardeer. Het laat zich natuurlijk wel raden wat ik dan verschrikkelijk vind. Het meest exemplarisch zijn puberale tips over onder andere een praktische manier om noten te kraken.

Als we intro's en de samples uit de films weglaten blijft een vrij kale begeleiding van de raps over. Toch komt het veelal vrij creatief over. Dat geldt ook voor de verschillende eigenzinnige rap-stijlen. Eigenlijk is de stijl van een Ol' Dirty Bastard vaak niet om aan te horen. Maar de afwisseling die zoiets brengt doet wonderen. Als eigenzinnige rapper komt Method Man het sterkst naar voren. Ik zou zelf zeggen dat hij op dit album meer tot zijn recht komt, dan op zijn eigen album Tical. Dat laatste album heeft weinig in deze lijst te zoeken, evenals de albums van solo-leden Ghostface Killah en Raekwon. Door deze albums wel op te nemen komt het album van vandaag minder tot zijn recht.

Inmiddels ben ik bij het einde beland en stuit ik op de conclusie. Ik pik hem er even uit, omdat de dubstep-achtige beat wel heel fijn en modern klinkt. Het steekt wat af tegen de rest van het album, en tegelijk is het weldegelijk een soort samenvatting van het album, met én de verschillende rapstijlen én de verbinding in woord van de andere titels.

Al met al heeft Wu-Tang op een toegankelijke manier een geheel eigen geluid weten te brengen. Iets wat altijd mijn extra waardering krijgt.

Een gesproken opening-gimmick met vertraagde en versnelde tekst en bij de grol passende spacey geluiden. Je waant je een paar decennia verder op een zolderkamertjes hiphopplaat. Ach...het is enkel de opening, en het opvolgende muzikaal begin swingt. Dat is wel fijn, want door de ritmes wordt het typische jaren '60 geluid mooi gebroken.

De gitaar springt er natuurlijk uit. Het woord 'virtuoos ' lees ik geregeld. Dat virtuoze hoor je natuurlijk op de momenten dat alles uit de kast wordt gehaald en Jimi flink los gaat. Maar als alles uit de kast wordt gehaald, zit je ook dicht bij een rommeltje. Niet door het instrument zelf. Maar doordat het instrument al voldoende aandacht uit zichzelf trekt. Daar hoeft dan gewoon niet veel meer bij. Af en toe ervaar dat het zover is. Iets teveel van het goede. Misschien komt dat rommel-gevoel ook wel door de opbouw van het album. Want dat voelt niet altijd even logisch.

Zoals geschreven ontstaat dit commentaar vanuit een
bijzonder talent. En uiteindelijk voert dat talent echt wel de boventoon op dit album. We krijgen nog twee platen van Jimi. Ik kijk er naar uit.

Bij het eerdere album van Run DMC heb ik ongeveer alles al gezegd. Dit album toont dat alles er al vanaf het begin in zat.

Ik noemde onder andere de opvallend sterke samenwerkingsstijl. Het eerste nummer van dit album toont exemplarisch dat het bij Run DMC NIET erg is dat ze elkaars zinnen afmaken. Het nummer is ook exemplarisch voor de minimale begeleidende muziek. Het had een samenwerking met Kraftwerk kunnen zijn. Het heeft overigens nogal wat muzikale overeenkomsten met de grote hit op dit album: It's Like That.

Nu we bij dat nummer zijn beland. Run DMC kreeg zoals eerder geschreven het label grondlegger van de hardcore rap. Maar deze hit klinkt niet alleen veel te toegankelijk om nu nog dat label op hen te plakken. Ook de tekst druist in tegen dit label. Het ging eigenlijk al tegen de hardcore rap in, terwijl het amper bestond.

Als ik deze twee nummers eruit pik, lijkt het album eenzijdig. Daarmee doe ik het al snel te kort. De overkoepelende factor is wel het minimalisme, waardoor de aandacht flink naar de raps wordt getrokken. Maar het maakt nogal verschil of het minimale uit de Kraftwerk-achtige hoek komt, of vanuit een draaitafel, of vanuit een gitarist. Ook die crossover haalde ik al aan. De heren toonden op dit eerste album al aan dat rock en rap uitstekend samen kunnen gaan. Rock Box is één van mijn favoriete nummers op dit album.

Bohemian rhapsodie is een meesterwerk. Nee, ook ik kan het inmiddels niet meer horen. Maar het toont de kwaliteit van zang, instrumenten en compositie én de creativiteit. Het is het nummer dat je laat horen waarom Queen Queen is. Het is de samenvatting van het album.

Queen is één van die bands die een volstrekt eigen geluid hebben, zonder dat het een vervelend geluid is. Het album schiet nogal wat kanten op, maar de elementen staan toch met elkaar in verbinding. Het album is enorm theatraal, maar toch toegankelijk.

Er staan best delen op waar ik me aan erger (ooeewouw, ooeewouw, ooeewouw, lalala in The Prophet Song), maar vaak worden die elementen wel weer gebruikt om iets bijzonders van te maken.

Ga ik puur op mijn luisterbeleving af, zou ik 4 sterren uitdelen. Maar het bovenstaande laat toch al wel doorschemeren, dat ik naast mijn eigen beleving flinke bewondering heb voor deze plaat.

Oei, daar is Emmylou weer. Die hadden we net nog gehad en ik had wat spijt van een ster te veel. Want man, wat was dat saai.

Dit album is een kwart eeuw eerder opgenomen. Maar dat maakt bij Emmylou eigenlijk niet uit. Het is eveneens gewoon saai (al doet het eerste nummer anders beloven). Goed, er zijn lichte verschillen. Emmylou vaarde in 1975 nog iets meer op beproefde muziekconcepten. Wat het geheel tegelijk net iets toegankelijker en net iets saaier maakt en waardoor dit album eigenlijk niets te zoeken heeft in deze lijst.

Na dit geluisterd te hebben, bedenk ik wat ik hierover wil schrijven. Ik kijk nog even terug. En bij het album Bayou Country staat eigenlijk al hoe ik ook dit album beleef. Beide albums komen uit hetzelfde jaar zie ik. Hier had de 1001 best een keuze mogen maken.

Wederom levert CCR vrij klassiek klinkende rock. Vaak met een duidelijke basis gelegd door meer klassieke stijlen. Van het bekende bluessrock tot countyrock. Ten opzichte van het debutalbum en Cosmo's factory springt er minder echt uit. Maar een vergeetbare 3 wil ik het niet noemen. Gewoon een sterretje minder dan de genoemde albums. Nog steeds een mooie 4.

Nu eens de wiki erbij gepakt. Ze hebben in drie jaar tijd 6 albums afgeleverd. Waarvan we nu in deze lijst 3 kwaliteitsalbums voorbij hebben horen komen. Het debut zou van mij ook 5 sterren gekregen hebben als het in deze lijst stond. Zodra de lijst mij de tijd gunt, luister ik ook graag de rest. Maar op basis van deze 4. Wat een bijzonder goed oeuvre!

Dit album wilde ik al eerder eens luisteren en een paar dagen geleden werd ik er door Spotify op getipt. Tja, of The Beatles uitluisteren in opdracht van de 1001 of iets anders luisteren. Die keuze is snel gemaakt.

Dus vandaag luister ik het album voor de tweede maal in korte tijd. En dat gaat eigenlijk prima. Het album toont soms duidelijk de tijd waarin het gemaakt is, soms kiest het voor meer sfeer, en soms voor een soort duitse synthpop klank. Om Björk kan je niet heen. Maar eerlijk gezegd heeft haar excentrieke zang nooit meer zo goed bij de rest gepakt. Al met al is het een unieke beleving, maar op de een of andere manier toch erg toegankelijk.

4,5 ster

Inmiddels kennen we Nick wel door deze lijst. Ook dit album is vrij rustig. Het is leuk om te zien hoe de man zich muzikaal ontwikkeld heeft. Zijn eerste album had niet in de lijst hoeven te staan, maar toonde al een prima muzikant. Het miste wat energie en daar zorgde hij dan op het volgende album voor. Waardoor zelfs ik, geen liefhebber van het genre, het vier sterren gaf. Het derde album neemt iets energie terug en geeft iets meer aan sfeer en gevoel terug.

Synth-pop lees ik. Inmiddels werk ik al zo lang aan de lijst dat ik bij die term nu zolder-beats met zang met een overdreven duits accent verwacht. Maar het hokje is natuurlijk veel ruimer. Dit is meer richting festival-rock. Waarbij de elektronica vooral de energie er inbrengen. De band lijkt lijkt vrij serieus. Het geheel komt uitgedacht over. Bijvoorbeeld....eehhhmmm....ik kan nu al niet meer ophalen wat ik gehoord heb. Tja, ondanks de waardering voor de inzet, kan ik hier weinig anders van maken dan een vergeetbare 3.

Eerder noemde ik de D&B van eind jaren ‘90’s uitwisselbaar. Ik word nu wat op mijn plaats gezet. De schijf van Goldie doet zijn best om het wat interessanter te maken. En het is zelfs wat ouder dan het eerder voorgeschotelde Roni Size of het door mij aangehaalde Aphrodity.

Het album start met het nummer Timeless wat een soort mix van nummers is gedreven op de hit Inner City Life. De D&B klanken van het begin worden versterkt door een zangeres. Het geeft het nummer mede door de lange lettergrepen een Eurodance-achtige klank. De lage langzame bassdrums op de achtergrond versterkt ook de snelle drums. Bij elkaar is het geheel sterker dan de optelsom van de losse delen. Hierna volgt een kaler (deel van het) nummer, waarin ook de korte stilte als muzikaal element wordt meegenomen. Dit eerste nummer van 20 nummer geeft een duidelijk beeld van de rest van het album. Het zoekt steeds wat voor die tijd vernieuwende elementen. Over het algemeen geldt dat op verschillende manieren rust en snelheid mooi samengebracht worden. Af en toe is er een uitstapje. Zo biedt het tweede nummer rave-achtige geluiden. En zijn de beatloze toeters met het ge-lalala van Adrift een belachelijk intermezzo op een rare plek op het album. Ik kom er wel overheen. Wel skip ik een paar van dit soort dingen als ik het een tweede keer opzet. Maar dat ik een dubbelalbum gelijk nog eens aanzet, geeft wel aan dat ik dit prima kan waarderen.

Gaan we weer. Die gezapige oude Beatles zijn ook altijd hetzelfde. Dus ik begin mijn schrijven ook maar weer met herhaling. De heren konden in deze fase alleen nog maar nummers maken met zeurende lange lettergrepen:

Eerste zin nr. 1: "It's been a haaaaaaard days night and I have been workiiiiiiiiing like a dog".
Eerste zin nr. 2: “IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII should have known better with a girl like you”
Eerste zin nr.3 “ If I fell in love with you, would you promise to be true (gaat nog goed) and help meeeeeeeeee (ahhh, toch weer) understand.

Ok, bij het oudere album dat we kregen leek het onmacht om de teksten in de maat te krijgen en nu lijkt het meer muzikaal gestuurd, dus de heren zijn vooruit gegaan. Maar het blijft niet aan te horen. Dus: album uit en moed verzamelen om een andere keer de rest te luisteren.
Intussen het boek er maar bij. Het weet in één zin te vermelden dat een 12-snarige gitaar de toon zet en dat het album uit ‘superieur simpele gitaarpop’ bestaat. Dat voelt nogal als een tegenstelling. Dus: vertel me meer. Maar het boek gaat direct erna verder in op de film.
Daar kom ik dus ook weinig mee verder. Dan krijg ik een tip. Kijk gewoon die film. Goed plan: Die moet ik toch nog voor de 1001 movies. Zo kan ik in één keer die gifbeker leegdrinken en twee vinkjes zetten.
En ja, de film maakt het wel makkelijker uithouden. Ook door het plezier dat de mannen in de delen zonder tekst lijken hebben. Als ze aan het woord komen, merk je wel dat het geen acteurs zijn en soms denk ik te zien dat ze dat zelf dan tijdens het spelen ook denken. Het ‘verhaal’ is nogal dun en gaat met name over gillende fans en pers etcetera. Waarbij de heren hun speelsheid graag naar voren brengen. Ik zou dit zelf nooit opnemen in de 1001. Dus ook dit (doorgaans veel betere) boek er maar even bij gepakt. Het geeft aan dat het de vorm van pop-muziekfilms heeft veranderd. Tja, had dan ook wat Michael Jackson materiaal opgenomen. Aan het eind wordt wel duidelijk waarom het er toch in moest. “The songs are great, too”….

Met Mr. Soul knalt de plaat er gelijk in. Vernieuwend is het niet (Rolling Stones - I can get no satisfaction), maar het rockt. Hierna volgt Amerikaans geknauw, een jazzy live nummer (dat steeds irritant onderbroken wordt door aan gitaaraanslag met een hele andere klankkleur). Dan schieten ze met langgerekte lettergrepen weer de jaren '60 in (wat wil je ook met een titel als Expecting to fly). Hierna weer wat bluesrock, dan... Nou ja, je krijgt een beeld. Het is lekker gevarieerd, soms zelf binnen één nummer. Heel erg boven het maaiveld komt dit nooit. Het stoort ook niet vaak (het orgeltje bij de overgang in het laatste nummer trouwens wel...). Conclusie: een vergeetbare 3.

Dit werd volgens wiki gezien als hun meest toegankelijke album. Dan weet je eigenlijk al wat je krijgt. Ja hoor, post-punk. Met heel de tijd diezelfde luie en valse 'zang'. Het verpest alles. Althans op het einde gaat de band ineens wel variëren. Dan wordt de beat nog eens wat aangedikt en past alles iets beter. Dat moet natuurlijk niet, dus na één zo'n nummer zorgen ze voor een extra doffe opname...

Jay Z is een stereotype rapper. Om het kort te houden. Elk nummer van dit album krijgt weer de annotatie 'explicit lyrics'...

Ik wil dit eigenlijk niet zo fijn vinden. Maar ik kan de manier van rappen heel goed aanhoren. Je kan het lui noemen, maar het luistert daardoor ook makkelijk.

En daarnaast wordt eigenlijk altijd wel een fijne match gevonden. Veel rappers schermen met een soulbasis. Dat maken ze zelden echt waar. Maar Jay kan dit wel met een gerust hart zeggen.

Niet dat ik het vervelend vind, maar die soul is vaak wel wat gemaakt. Goed, wiki meldt ook maar liefst 5 producers (neem ik die losstaande track van Eminem even niet mee). Twee van die producers zijn Timbaland en meneer West. Yep, dat hoor je. Het is de doorbraak van zowel West als Just Blaze als producer lees ik. Het is leuk ze op dit album naast elkaar te zetten. Voor het gemak hebben ze beide een versie van Girls, Girls, Girls erop staan. West is duidelijk wat meer helder en toegankelijk. Wellicht is hij gewoon wat slimmer. Een handig passend sampletje maakt al snel het verschil.

Volle country, maar toch zie je niet die man met die gitaar voor je. Het is namelijk ook erg geproduceerd. En dat is geen combinatie. Het wordt gelijk ongeloogwaardig. Luister het eerste nummer voor het sterkste voorbeeld.

Ik was bij het vorige album al klaar met het veel te degelijke R.E.M. Het eerste nummer van dit album, de hit Drive, is wel een lichtpuntje. Maar grotendeels zou ik mijn eerdere teksten hier gewoon weer kunnen herhalen.