Reviews by debliek

Vrij digitale muziek voor een rock band. Een combinatie waar ik best van houd. En zelfs de zeurende stem past hier best wel bij. Wel fijn dat die gedoseerd wordt gebruikt.

Toch moet ik zeggen dat me niet veel doet. Op de één of andere manier weten bands die vanuit de digitale hoek meer rock invloeden zijn gaan gebruiken mij beter te pakken. Ik noem Hybrid maar weer eens met nummers als True to Form.

Komt bij dat het ontzettend irritant is als je je eigen muziek opzettelijk verpest, wat Radiohead het meest extreem doet bij het volkslied. Dat laatste zorgt voor een punt aftrek en wederom de mening dat dit niet in deze lijst thuishoort.

Ok. Ik snap het. Vrij commercieel klinkende punk. Dat lijkt een contradictio in terminis. Maar toch zijn ze rond de eeuwwisseling niet de enige die hiermee komen. Spotify laat mij bijvoorbeeld wat rauwer werk van Queens of the Stone Age horen als dit plaatje voorbij is.

En dan krijg ik toch last van principes. Want niet alleen is dit gewoon een compilatie, wiki meldt ook nog even dat de compilatie er emkel is om zoveel mogelijk 'mainstream' succes te vergaren. De titel verklapt dat ook al natuurlijk. Misschien een mislukt grapje van de band, misschien echt bedoelt zoals wiki beschrijft. In beide gevallen totaal geen reden om het in deze lijst op te nemen. Komt bij dat als je met een compiltatie nog niet eens een half uur met fatsoenlijke muziek kan vullen, je echt niet door iedereen gehoord hoeft te worden.

Een wat ruwer klinkende Genesis. Althans die delen die ik oppik. Het is allemaal prima, maar het vervliegt naar de achtergrond. Ik zet het halverwege opnieuw aan, met hetzelfde effect. Voor de vorm laat ik hem nu doorspelen, maar tja....dit wordt een 3.

We melden het maar weer. Live-albums = valsspelen. Dat naast me neergelegd:

Dit is een kwalitatief hoogwaardig optreden. We hoorden op de studio albums al dat de man kan zingen (als hij wil). Dat blijkt niet afhankelijk van een studio waar je makkelijk een stukje over kan doen. Live houdt hij anderhalf uur stand. (Wat voor mij wel weer iets te lang is.) Ik heb het bij de studio albums ook al opgemerkt. Van Morrison weet dat hij een goede stem heeft, maar hij is niet egoïstisch en gaat voor het geheel. Hij trekt de aandacht zeker niet weg van de instrumenten en zorgt ervoor dat alles sterk samengaat. Reden om de sterren naar boven af te ronden.

Dit is weer een schijf waar ik moeilijk doorheen kom. Man wat duren de minuten lang zo... typisch Amerikaans geknauw van deze dame. Dit is halverwege de jaren '80 toch niet vernieuwend?

Om mezelf maar te herhalen: een live-album = valsspelen. Dat schept wel wat tegenzin voordat ik het opzet. Het voelt als een optreden waar je bij geweest moest zijn, en tja..dat was ik niet.

In het begin haak ik dus een beetje af, ook omdat de ruimte-geluiden niet gewoon de intro zijn, maar continue aanwezig zijn en er naar een paar nummers een tekst wordt opgewaust.

Toch kom ik er langzaam in. De basis van het album is de voor die tijd vrij standaard schurende rock. Prima uitgevoerd. Maar wellicht zou het zonder het bijgeluid wel erg snel saai worden. Na een tijdje gaat het in mijn beleving in elkaar op, en lijkt het elkaar toch te versterken. Het vormt warempel een geheel. Nu duurt het album ruim 2 uur. Dus dat ik er wat later in kom, is niet zo erg. Ik kan nog heel wat meepikken.

Ik drijf steeds verder met het geheel mee, en kan me bijna voorstellen dat ik er toch bij was. Eerlijk is eerlijk, dit is toch een bijzondere muzikale beleving. Eigenlijk ben ik het er wel mee eens dat dit in de lijst staat. Dit is een optreden dat iedereen mag horen.

Het is wel leuk om een wat bredere blik op pop-muziek voorgeschoteld te krijgen. Ahoewel, pop muziek. Een aantal nummers maken gebruik van een voorzanger, waarna de groep alles herhaalt. Dat is meer een dorpsfeestje rond het kampvuur. Erg gezellig, maar om dat via Spotify binnen te halen, voelt wel erg strijdig met de beleving. Het matcht ook niet helemaal met de internet/wiki uitstraling van een gerenommeerde band. De wiki-term 'octet' zal technisch kloppen, maar wekte bij wel verkeerde verwachtingen. De officiële naam van de artiest, dekt meer de lading. Dit draait vooral om één man (Sabu), de man van de handdrums. Om het achtergrondkoortje nu te gebruiken om een octet te vullen....

Een verhalend en ingetogen album. Ik wil hier helemaal niets van vinden, want ik luister nooit naar de teksten. Maar we moeten de 1001 afronden, dus ik deel toch maar sterretjes uit.

Eén man met zijn gitaar, zijn mondharmonica en vooral zijn stem. Dat is niet mijn genre. Was ik dit als één van de eerste albums tegengekomen in de lijst, had ik waarschijnlijk 2 sterren gegeven en snel doorgegaan. Inmiddels heb ik wat vergelijkingsmateriaal. Enerzijds van anderen en anderzijds van Bruce zelf. Als ik dan een keuze moet maken tussen die albums, dan komt deze toch boven drijven. Ja, het is verhalend, maar niet zo theatraal als vergelijkbaar werk. Bij Darkness on the Edge of Town schreef ik dat ik Bruce niet geloofde. Dat is nu wel het geval. Zonder dat het (wederom relatief) saai wordt. Het is een mooie middenweg. Zelf zal ik dit niet meer opzetten, maar laat ik dat deze keer terzijde schuiven en toch 3 sterren uitdelen.

Dit album is gemaakt om te bewijzen dat het gemaakt kan worden. Ik schrik altijd als ik dat lees. Krijgen we weer amuzikaal snob-geluid. Maar het valt me mee.

Dit album lijkt te draaien om het (lange) titelnummer. Het nummer met de minste funk nota bene. Het heeft juist een wat zwart gitaargeluid.

Er volgt een hele hoop vergeetbaarheid en een sample-extravagance. Met wel weer een koekoeksklok, speciaal voor een luistermaatje.

De eerdere muziek van Michael Jackson is vaak tergend saai. Thriller en Bad brachten de krachtige en creatieve nummers die echt een grote toevoeging waren aan de muziekgeschiedenis. Daarna werd het weer tergend saai.

Off the wall lijkt wat tussen die saaie Michael en die creatieve Michael in te zetten. Don't stop till you get enough had zo op Thriller kunnen staan. Het nummer luidt op een prettige manier de jaren '80 alvast in. Daar is de Michael die ik later zo ben gaan waarderen.

Deze kracht komt verder niet meer terug op het album. Michael zwakt bijna alles af met zijn opgerekte lettergrepen aan het einde van elke zin. Op de eerste helft wordt hier voldoende tegenover gezet. Op de tweede helft is het te gek. Te saai om te luisteren. Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik die helft in zijn geheel heb geluisterd. Uitmiddelen maar. Een 4 voor de eerste helft, mede door de openingstrack, en een 2 voor de tweede helft.

Daar is PJ weer. Het derde album dat we voor onze kiezen krijgen; nu al op voorhand veel te veel van het matige. Het is wel een andere klank dan de andere twee albums, met vooral een hoge stem als troef. En ten opzichte van de verwachting schiet ze minder, zogenaamd artistiek, uit de bocht (al ga ik door de grond bij de verdraaiende stem in bijvoorbeeld England). Wat hetzelfde blijft; ook dit is weer een gemaakt geheel. Gericht op de mensen die de kunst in muziek waarderen. Stap dan uit dit boek en maak een 1001 'kunstzinnige uitspattingen'...

Duidelijk geïnspireerd door Soul en Jazz, maar niet ontkennend in welke tijd ze leefden op het moment van opname.

We beginnen met de hit Smooth Operator. In het begin maakt dat enthousiast. Maar eigenlijk raak ik het nummer halverwege wel zat. En dan wordt het vervolgd met het tergend saaie Your Love is King en door een Long Version van een nummer dat echt te saai is voor een lange versie. De eerste klanken voor 30 seconden in een loop gooien voegt buiten extra seconden echt niets toe.

Ik word hier dus niet vrolijk van. Maar tegelijk ken zelf ik de eerste drie nummers al en is er weinig op de kwaliteit af te dingen. Ik snap dus best dat dit in de lijst staat.

Dit is weer een album waar ik op hoopte toen ik aan de 1001 begon. Een overbekende band, waar ik nooit iets van heb geluisterd. (Of wel, maar dan was het een vergeetbare 3.) De band is groot wat betreft de vermeende kwaliteit en expressie en wat betreft de kwantiteit (wiki toont mij zo'n 20 albums).

Het internet spreekt vooral over Heavy Metal. Het geeft de richting wel aardig weer. Maar het is niet overdreven Heavy (vanuit mijn perspectief vanaf het jaar 2025). Het is wat rauw, maar tegelijk best toegankelijk. Wellicht ook omdat het allemaal prima is elkaar zit. Ik moet wel moeite doen om de instrumenten te beluisteren. De zanger trekt mijn aandacht naar zich toe. En dan heb ik het over het geluid. Want het internet roemt vooral de visuele presentatie van de zanger.

De stem pakt mijn aandacht dus, maar dat bieden andere zangers uit het genre ook. En Judas Priest is niet de enige die kwalitatief goede Heavy Metal brengt. Vandaar waarschijnlijk dat ik het nooit gehoord heb of het niet meer weet. Het onderscheidt zich niet zo goed. In die zin klopt de vergeetbare 3 wel. Tegelijk tikt Wiki me op de vingers. Deze band was er vroeg bij en de inspiratie voor velen.

Eerder kregen we All directions met Papa was a rollin' stone. Hier veroorzaakte met name de hit een dikke 4. Nu een album zonder zo'n hit. (Of heeft Cloud 9, met ook zo'n aanstekelijke baslijn, hogere ogen gegooid dan in mijn beleving?) Ik merk al snel dat ik die hit nodig heb. Ook omdat Papa was a rollin' prachtig is opgebouwd. Het lijkt er op dat Runaway Child bedoeld was als de troef met de langere uitgewerkte compositie. Maar dat nummer doet mij weinig. En dat huilende kind helpt mij niet om er wel in te komen.

Dit album biedt verder weinig wat mij bij zou blijven. Het voelt soms zelfs saai en ouderwets. Maar dit album is ook een paar jaar eerder gemaakt dan All Directions. Dus wellicht waren ze, met dit negende album, gewoon nog niet zo ver? Of hebben ze gewoon te veel albums gemaakt? Want als je meer dan 40 albums aflevert, dan heb je waarschijnlijk geen selectie gemaakt...

Nick cave brengt telkens wat anders en weet telkens een album één sfeer mee te geven. Dat leidde al tot 4en van mij. Maar als een artiest steeds wat anders doet, komt er ook een moment dat het een keer niet mijn smaak is. En dat moment is nu. Dit is veel te saai voor mij. Naast smaak, valt me ook op dat dit zich iets minder onderscheidt dan het andere werk dat we voorgeschoteld krijgen. Het album had van mij weggelaten kunnen worden. Nick heeft voldoende geleverd dat meer toevoegt.

Ik ben inmiddels niet meer verbaasd dat Rod één van de uitzonderingen is waarvan ik de ongepolijste stem goed kan verdragen. En eigenlijk valt het op dit album wel mee.

Net als het eerdere album van Rod dat we kregen, kan ik het prima luisteren, maar zal ik het niet snel opzetten. Tegelijk is met name de titeltrack een positieve uitschieter. Maar die streep ik weg tegen het Amazing Grace waar mijn haren van overeind gaan staan. Gewoon 3 sterren dus.

"It's better to rise than fade away". Sorry Courtney. je bent inmiddels behoorlijk uitgedoofd. Dit was mode muziek in de jaren '90. Zelfs zo erg mode, dat nu geen DJ het in zijn hoofd haalt om dit af te spelen op een '90's party.

Ik lees dat dit 'cult-album' een paar jaar op de plank heeft gelegen omdat het niet commercieel klonk en de band ongeïnteresseerd leek. Ik begrijp hier weinig van. De band lijkt toch echt aandacht gegeven te hebben aan het componeren en spelen. Al zijn er wat minder geïnspireerde seconden als het begin van Thank You Friends. Maar dat draagt juist bij aan een vrij toegankelijk (commercieel klinkend) geheel. Zelfs dusdanig dat ik mij afvraag wat dit nog bijdraagt.

Zonde dat ze een paar jaar hebben gewacht, want na die tijd heeft het album bij de afronding nou niet bepaald de aandacht gekregen. Is dat geluid dan wat het een cult-album maakt?

Dit is het vooroordeel dat ik ooit had over jazz. Behoorlijk oubollig. Ik ben geen fan van deze jazz-soort, dus het kan aan mij liggen, maar ik hoor niets vernieuwends ten opzichte van de drie decennia voorafgaand aan deze plaat.

Rock staat er op wiki. Verder staat er eigenlijk helemaal niets. Dus wat kunnen we verwachten. Het begint elektronisch, maar al snel hoor je waarom er 'rock' staat. Halverwege de zeroes was dit soort festivalmuziek de trend. Dit album komt uit 2018 en hobbelt dus achter de feiten aan. Tijdens Ullswater zing ik bijna mee "Everyday I love you less and less". Zo erg ademt dit Kaiser Chiefs.

Er is weinig mis met dit album, maar waarom staat dit in de lijst? Het is niet zo toonaangevend, niet beter dan anderen in zijn soort en het heeft geen continue kwaliteit. (Na nummer 3 volgt een bak opvullers). Het was prima om eens te luisteren, maar volgende week ben ik het meeste wel weer kwijt.