Reviews by debliek

's Ochtends vroeg was dit echt teveel. Wilde gelijk terug naar bed. Heb het tijdens het eerste nummer maar uitgezet. Poging 2 tijdens het werk. Niet goed voor de werkgever. Ik zak helemaal weg. Ik kijk nog even terug naar mijn cijfers voor de andere 2 Beach Boys albums. Beide ook een 1. Blijkbaar is er een band erger dan de Beatles. Als ik deze lijst heb doorgewerkt zet ik nooit meer iets op met deze jaren '60 klanken.

Erg gevarieerd plaatje. Van (toch nog) speelsheid uit de jaren '60, tot standaard rock, tot saaie wegtrekker. Alles prima uitgevoerd. Zelfs de gimmicks hebben aandacht gekregen. Soms een cover, maar inmiddels ben ik daar blij mee. Beter een kwalitatief bewezen nummer dan een eigen opvuller. Mijn smaak is het niet. Maar ik kan mjj voorstellen dat anderen dit goed kunnen waarderen

Schattig schijfje. Ze vonden het zelf matig geproduceerd, lees ik. Het voordeel daarvan is, dat het uitstraalt dat de band dit echt wil maken. Ik heb me er ook geen moment aan gestoord.

Ik zal dit album niet zomaar nog eens opzetten. Maar als het aanstaat, zal ik het ook niet uitzetten. Toch wil ik deze 3 geen vergeetbare 3 noemen. Daarvoor is het te sympathiek.

Wat een zit. Die zanger zingt echt te naar / vals. Het zal best een voorganger van velen zijn en het zal best met een andere zanger prima muziek opleveren. Maar dit is er weer één voor het lijstje 11 albums die niemand ooit hoeft te horen...

Ik heb geen idee welke versie de bedoeling is om te luisteren. Internet biedt twee dominante versies. De Iggy mix en de Bowie mix. We krijgen in elk geval een plaat met kleur dus. Ik besluit ze beide te luisteren en begin met de Iggy Mix. Het eerste nummer Search and Destroy is bekend, maar klinkt anders. Het nummer heeft iets pakkends, maar het geluid klinkt zo belabberd. Ik zou hier wel graag een versie met vol geluid van horen. De rest van het album pakt me niet zo, maar dat kan komen, omdat ik mij blijf ergeren aan het geluid.

Dan de Bowie mix. Ja, zo ken ik het eerste nummer. Klinkt toch iets minder belabberd. Ik merk wel dat ik dit album eigenlijk helemaal niet twee keer wil horen. Was een leuk plan. Maar na nummer 2 gaat het toch echt uit...

Ik haalde dit toevallig kort geleden al aan. Omdat dit mij heel erg vrolijk maakt. De elektrogeluiden achter de raps zijn ontzettend gedateerd natuurlijk. Jaren '80 full frontal. Maar ook dat kan je prima uitvoeren. Het maakt de raps ontzettend catchy, dansbaar en speels. Bij Run DMC noemde ik het onmerkbaar afwisselen van rappers. Deze rappers laten het duidelijker merken, maar dat werkt bij een nummer als Planet rock toch goed. Eentonig worden de raps het daardoor niet. Looking for the perfect beat heeft een melodielijntje dat nooit meer uit je hoofd gaat. Normaal is dat mega irritant. Maar deze keer kan ik dat prima hebben.

Heb album start met twee mega-hits en een klein hitje als nummer 3. Daarmee zitten we al bijna op de helft en eigenlijk is dan het oordeel al geveld. Wellicht heeft de rest iets minder waarde, maar het haalt mij zeker niet uit de vrolijke bui die de eerste helft mij heeft geleverd.

Het moet blijkbaar een film beleving zijn. Die beleving heb ik niet.

Ik kijk eens terug naar mijn eerdere bemerkingen en stuit op Ghostface Killer. Het Wu-Tang-lid dat Raekwon het meeste meeneemt op dit album:

"...eentonig kunnen we dit niet noemen. Als Wu-Tang-lid ben je wel in het voordeel natuurlijk. Hulptroepen zat. ... Uiteindelijk zijn de losse nummers niet bijzonder goed. Maar is het die afwisseling die het interessant houdt om een keertje te horen...."

Dat geldt nu ook wel weer. Meneer heeft wat mazzel met het collectief. Ik zou zelfs zeggen dat met zoveel medespelers achter de hand, dit wel iets interessanter had kunnen zijn.

2,5 ster en het het verzoek om dit in de lijst te vervangen door een schijf die iets toevoegt.

Weer een definitie van een vergeetbare 3. Het is allemaal prima hoor. Er wordt rustig gerapt in de stijl die we al een paar keer voorbij hoorden komen. En daar zit het eerste probleem. A Tribe Called Quest, De la Soul, Jungle Brothers en Afrika Bambataa bieden allen een vergelijkbare sfeer, maar voegen veel meer toe. De één biedt meer soul, de ander meer elektro. Maar Gang Star houdt het veel kaler. Het weet zich niet te onderscheiden.

Punk zegt wiki. Dus ik maak mijn borst weer nat. Gaan we weer. Maar...dit valt wel mee. Zou dit geen punk noemen. Het is vrij radiovriendelijk. Dit schrijf ik wel in 2025. En de schijf komt uit 1987. En eerlijk is eerlijk: nummers als Could you be the one, hoorde ik toen nog niet op de radio. Dat kwam pas in de jaren '90. Een voorloper wellicht.

Mijn smaak is het niet. En dan wordt een dubbel-lp toch snel te lang. Ben het wel zat halverwege, het wordt me te eentonig. Toch wil ik het geen onvoldoende geven. Kan me wel voorstellen dat dit andere vrolijker maakt.

Ik heb dit maar even in drieën geknipt. Even wat Italiaanse rap er tussendoor. Man, wat een energietrekkende saaiheid. Het is jammer dat de man prima kan zingen. Kan ik hem geen 1 geven.

Ik begon Creedence al te missen in de lijst. Even gespiekt, maar ja hoor. Dit is het eerste van hen, maar niet de laatste. Dan valt op dat het debut niet in de lijst staat. Maar tja, debutjes moeten zoveel mogelijk in deze lijst natuurlijk, tenzij er goede hits op staan...
Of hebben de samenstellers toch gewoon een keer een keuze gemaakt tussen verschillende sterke albums van één band? Ach...weet je wat? Ik luister ze gewoon allebei.

Eerst maar eens het echte huiswerk. Cosmo's Factory. Wat luistert dat makkelijk weg zeg! Wel veel covers / reizen in de tijd. Die oude platen kopiëren, het gaat ze gemakkelijk af. De uitvoeringen zijn prima, maar die covers kan je natuurlijk niet baanbrekend noemen. Het kan een argument zijn om dit niet op te nemen in de lijst. Daartegen valt op dat de kwaliteit het gehele album hoog is. Daar houden we van. Niet twee hits omringd door reut. Als je dat bij elkaar pakt, heb ik toch liever dat de opvullers opnieuw opgenomen versies van goede nummers van anderen zijn.

Even terug in de tijd naar het debut album. Ook dit luistert prima weg. De hits I put a spell on you en Suzie Q springen er nu zeker uit. Het geluid werkt nog niet altijd top mee. Zo lijkt de zang op Suzie Q weggedrukt. Het voelt daardoor wat minder volwassen.

Al met al zou ik zeggen dat ook het debut-album door iedereen beluisterd moet zijn, maar ik waardeer het dat er eens een keuze is gemaakt. En als je eerste en vijfde album zo fijn luisteren, biedt je toch een kwaliteit die we zelden zien. Ik geef de band graag een bonussterretje voor het oeuvre.

Man wat een drama. De man zingt niet. De mondharmonica schiet soms volledig uit de toon. Ok, af en toe werkt het. Die gelukstreffers zijn op single geknald...

1,5 ster, omdat ik inmiddels weet dat deze lijst nog erger te bieden heeft.

Vrolijk huppelende ska. Weinig mis mee, al raak ik het halverwege wel zat. Scoort net iets onder een vergeetbare 3.

Een heel toegankelijk album vol radio-muziek. Het zakt wat weg naar de achtergrond en lijkt daarmee op een vergeetbare 3 af te stormen. Tegelijk blijft de vrolijkheid wel hangen en verdient het op basis daarvan misschien net iets meer.

Moderne R&B van deze dame. Wij vinden het altijd fijn als een album niet te lang duurt. Met een half uur een groen vinkje op dit punt. Maar dit album leunt, zoals de hoes al uitstraalt, toch sterk op de hiphop-cultuur achter R&B. Het album staat dus ook vol skits. Dan blijft er ook wel weer weinig muziek over... Toch iets te weinig van het goede...

Maar goed. Wat vinden we van die twintig minuten muziek? Het is modern, maar vrij toegankelijk. Het biedt binnen de grenzen van het hokje best wel wat variatie. Er is muzikaal gewoon niet zoveel op aan te merken. En als je die zin schrijft, weet je eigenlijk al dat er ook niet zoveel plusjes te beschrijven zijn. Een harde vergeetbare 3.

Meegeluisterd bij een luistermaatje vanaf een laptop op een paar meter afstand. Ik ergerde me rot aan die stem. Maar tja...als het geluid niet op jou is afgesteld, kan het wel eens zijn dat er een element te prominent naar voren komt. Dus toch maar in de herhaling in de auto. En nope, het lag niet aan het geluidsinregeling. Dit is veel te dominant. Vaak weer die nep-trilling in de stem die dit soort muziek telkens een toneelstukje maakt. Soms nog eens een extra hoge uithaal. Op zich knap. Maar het maakt de stem waar ik mij al aan ergerde nog dominanter.

Folk zegt wiki. Het is niet ver van de opzet van Dylan. Muzikaal wat eenvoudiger en de zang wat minder wrikkend. Goed dat het in de lijst staat om te laten horen dat Dylan in zijn eigen genre met gemak wordt overtoept. Maar man wat ligt dit ver bij mij vandaan. Ik krijg dit niet in één keer weggeluisterd...

Ouderwetse synth-pop. Het zou niet in mijn opkomen om het in het boek op te nemen. Kraftwerk lijkt me al wel voldoende het genre vertegenwoordigen. Ik snap het wel. Het eindigt met een enorme hit. En vervelend is het niet. Het krijgt ook wel voldoende van me. Een vergeetbare 3.

Het geluid gaat in de volle aanval. Het is snel en hard. Gitaren en geschreeuw voeren de boventoon. De band lijkt enerzijds hier vol voor te gaan, maar zoekt anderzijds allerlei manieren om dit voldoende te breken.

De nummers duren vaak niet heel lang en binnen de nummers wordt snel overgesprongen op relatieve rust en dan weer op het volledige leger van geluid. Ze houden graag een tel stilte voor of na een schreeuw. En af en toe zoeken ze een echte muzikale variatie (Soms hoeft dat echt niet, zoals de smurfenschreeuwzang in Suggestions).

Eigenlijk weet de band heel goed wat ze doet. Het zou de band helpen als ze dit soort concepten net iets duidelijker doorvoeren. In de breaks nog veel meer rust en meer serieuze zang daarbij bijvoorbeeld.

Dan krijg je zoiets als Chop Suey of Toxicity. Eigenlijk horen we via deze schijf nog slechts de potentie van de band.

Dit voelt als punk, maar tegelijk is het vrij toegankelijk. Het stemgebruik is stereotype, maar we hebben wel gekker voor onze plaat gehad. De muziek is zelfs wat catchy (cq voelt soms wat simpel). Het is zeker niet doorgeproduceerd. Het plaatje schijnt in enkele weken de hele molen doorlopen te hebben. Maar het lijkt toch of ze binnen die tijd er wel iets van wilden maken. Dus wellicht is mijn punk-gevoel onterecht.

Dat geschreven hebbende, kan ik er ook niet meer van maken dan dat het makkelijk weg luistert. Ik mis wel iets zorgt voor het onderscheid.

2,5 ster