Reviews by debliek

Ik ben niet zo van de singer-songwriters en daar hebben we toch overduidelijk mee te maken. Toch voelt het als meer dan dan. Maar wat zorgt dan daarvoor? Ik vind het moeilijk dat te ervaren. In elk geval kiest ze voor soms vollere muziek, soms catchy muziek en soms zingt ze heel krachtig. Misschien biedt het net die variatie op de standaard singer-songwritersfeer, die ik nodig heb. Of is het gewoon het moment? Het is in elk geval lekkere muziek om bij te werken.

Dit album begeleidt het administratieve werk van vandaag prima. Het begint wat rustig. Wat ouderwets zelfs, wellicht door het blaaswerk. Het bouwt op naar meer power. Vanaf Listen begint het voor mij echt interessant te worden. De opbouw gaat verder, zelfs richting neurotisch werk aan het eind.

Naast het blaaswerk komen ook de andere instrumenten komen goed tot hun recht en als er gezongen wordt, is da zang vaak een aanvullend instrument. Mooi als alles samenvalt.

Maar waarom zit er nu halverwege bijna 7 minuten amuzikaal gitaargeluid tussen? Het haalt je zo uit het album. Zonde.

De B-52s. Bekende naam. Maar waar zijn ze ook alweer van? Opzetten maar.

O, dat nummer. Dat is super fijn. Zo'n oud nummer dat fijn in veel moderne elektronische mixen een prima plek heeft weten te bemachtigen. Nou, nu heb ik wel zin in de rest.

Maar dan komt vanaf het volgende nummer een dame door de vrij relaxte muziek heen blèren. Zonde.

Af en toe wordt de muziek ook redelijk vervormd. Soms werkt het ook nog wel, het lijkt soms wel een soort vrolijk makende punk. Toch bijzonder. Het is een eigen geluid, kan ik ook niet omheen. Maar luisterplezier beleef ik er niet aan.

Het eerste nummer tilt het album naar een krappe voldoende.

Even het boek erbij. Volgens mijn 2006 editie meldt Kan West dat als hij met een beatje eronder de oude soul naar het nieuwe millenium brengt, het net is alsof God dat doet. De man was blijkbaar toen de weg al goed kwijt...

Dat zijn wel meer goede artiesten. Dus laten we maar eens luisteren. Het verrast me. Het latere album dat we kregen voelde zo afgeraffeld. Maar dat is nu helemaal niet. Misschien het voordeel van een debut plaat. Alle energie en creativiteit zit dan nog in een artiest. Leve de debutjes!

Dit plaatje wordt gekenmerkt door rustige rap. Niet zwoel, maar vooral ongeforceerd. Zonder naar de teksten te luisteren voelt het daardoor 'echt'. Binnen die stijl wordt aardig afgewisseld. En dan luister het plaatje makkelijk weg. Je mist wel een mooie uitschieter of iets onderscheidends. Waardoor het maar een hele krappe 4 wordt.

Man, wat heb ik een hekel aan valse zang en zang die helemaal niet samenvalt met de muziek.

En toch: ergens past hier die rare zang juist wel perfect. Soms weet hij het zelfs catchy te maken, zoals bij Nightclubbing. Nightclubbing toont ook gelijk dat hij niet alleen zijn stem laat vervormen, maar ook de instrumenten.

Ik lees mijn eerdere tekst over Iggy en herken dat ook nu weer. Het is een soort Praga Khan uit de tijd met minder morderne mogelijkheden. En ook dit album is flink gevarieerd, zonder zijn kernkleur te laten verbleken.

Ik vond Lust for Live fijner, maar ook hier wil ik afgerond wel vier sterren aan geven.

Costello houdt er van om op te vallen. de 1001 heeft ons al geleerd hoe dat verschillend uit kan pakken op de verschillende albums. Het is een geval 'hate it or love it'. Ik heb inmiddels twee maal een love-it en één maal een hate-it genoteerd. Benieuwd wat dit wordt, het zal in elk geval geen vergeetbare 3 worden.

Na een tijdje luisteren komt die andere herinnering boven. Costello kan soms flink zeuren. Dat hoor je nu ook zeker weer, maar het kan een stuk gekker.

Het album biedt kwaliteit, er is weinig op af te dingen. Maar er springt weinig boven het maaiveld uit. Ik ben het meeste al weer kwijt terwijl ik dit typ. Ik geloof, nee toch, jawel echt, ik geloof dat ik Costello toch een vergeetbare 3 moet toekennen. Goed, dat had ie nog niet eerder laten horen, dus we kunnen in elk geval blijven stellen dat hij elke keer wat anders levert.

Dit album begint met een rustig nummer met het bekenden Amerikaanse accent. Dat is niet mijn smaak, dus ik bereid mij voor.

Het volgende nummer biedt een hele andere, maar ook rustige zang. Fijn dat er variatie is. Er wordt wat blaaswerk bij gehaald en het versnelde ritme breekt wel fijn met de rustige zang.

Maar dan komt de klapper van het album. Black heart is een triphopnummer met een wat minder dominante beat.

Het album heeft op zich het beste al wel gehad. Los van elkaar gezien, zijn de volgende nummers prima, maar vergeetbaar.

In zijn totaal biedt het album een continue kwaliteit met veel afwisselingen. Met name door Black heart, zou ik het met een vergeetbare 3 te kort doen.

Weer een zanger die met verdraaiende of eigenlijk gewoon valse zang de muziek weet te verpesten. Voor de instrumenten zou ik een tweede sterretje kunnen geven. Maar als zure broeder word ik geregeld gecompenseerd bij alles wat maar lijkt op punk. Dus ik compenseer op voorhand die compensatie.

Ik was nooit zo onder de indruk van GZA. Het is een prima rapper, maar hij heeft een doorsnee rap-stijl. In het collectief met meer opvallende collega's is dat ook wel weer een meerwaarde. Maar nu dus een solo-album.

Het blijkt ergens tussen de rauwere en de meer flowende rap te liggen. De muziek stuurt het meer naar de relaxte kant. Van de muziek is hetzelfde te zeggen als van de rapper. Het werkt, maar het is weinig hoogdravend. In de basis vindt GZA ergens een catchy melodielijntje en laat dat wat varieren in toonhoogte.

Als het album afgelopen is, laat Spotify nog wat GZA horen. Ik kan het nog prima hebben. Het luistert allemaal gewoon makkelijk weg.

3,5 ster.

Het eerste nummer, de titeltrack, heeft voor John grote waarde. Ik gun het hem. Maar bij mij krijgt hij de boodschap niet binnen. Waarschijnlijk door het gevoel (dat hij wil overbrengen) articuleert hij bijzonder. Het kost mij moeite om het te verstaan, waardoor de boodschap verloren gaat. Ik merk dat ik geen zin meer heb in de rest. Het wordt gevolgd door twee erg saaie nummers. Dus ik heb wat te overwinnen om door te zetten.

Dat lukt mij uiteindelijk, al kost me dat het vierde nummer. Maar die komt aan het eind in de live-uitvoering terug, dus dat is in te halen. Daarna volgt eigenlijk een heel aardig album. Dreams bij the sea heeft een lijntje van bas uit de filmmuziek. Het biedt precies de juiste sfeer en is mooi door te pakken als het nummer nog meer naar de jazz schiet. Easy Blues heet waarschijnlijk Easy omdat dit wel vaker gedaan is. Maar zo doe je jezelf tekort John. Er zijn maar weinig mensen die hun stem zo kunnen gebruiken.

Ik middel alles uit naar 3 sterren.

Muzikaal is dit oosterse album vrij toegankelijk. Het draait meer om de zang. Voor mijn ongetrainde westerse gehoor is het weer die bekende trillende oosterse zangvorm. Maar dit is blijkbaar een heel specifieke vorm: Qawwali. Ik kan dat onderscheid helemaal niet maken en een tekst of oordeel over dit album van mij is dus waardeloos. Maar we willen wel de 1001 doorwerken, dus we luisteren en we schrijven gewoon.

Dat eerste nummer duurt wel heel lang zeg. Acht minuten! Eens kijken. O, wacht de rest duurt ook zo lang. En twee cd's vol. Pfff.... Wiki vertelt mij dat de meerwaarde van de zanger vooral zit in zijn vermogen om urenlang zo intensief te zingen. Laten we vaststellen dat die schrijver een andere maatstaf heeft dan ik heb voor het uitdrukken van muzikaal genot.

Als de nummers iets korter waren en het beperkt was tot één schijf, dan had ik het juist meer gewaardeerd. Dan had ik waarschijnlijk voor de toegankelijkheid drie sterren gegeven. Nu heb ik het luisteren in drie blokken geknipt en zag ik behoorlijk op tegen het derde blok. Te lange albums krijgen standaard een sterretje minder. Dit album verdient dezelfde behandeling.

Ik zat nog even in mijn ergernis over de vorige saaie plaat, hoorde de eerste klanken van deze en dacht: 'daar gaan we weer..." Helemaal onterecht. Want Neil zet hier wel wat neer. Misschien zit er af en toe wat minder interessants tussen. Een aantal nummers, vooral op de tweede helft, compenseert dat sterk. Old man behoeft eigenlijk geen toelichting. Meer opvallend is dat ik juist het minst ingekleurde nummer The needle and the damage done erg sterk waardeer. Hier past het minimale zo goed. De zangstijl past Neil ook bijzonder goed. Neil verdient hier weer een mooie 4. En, ondanks een eerdere 2 en valse nummers op andere albums, een oeuvre-waardering.

Zo, ik ben er doorheen gekomen, zonder in slaap te vallen. Niet dat het slecht album is. Muzikaal lijkt de basis soms bewust minimaal, en wordt daar met speelse geluiden en instrumenten op juiste momenten wat overheen gelegd. Het is gewoon weer een kwestie van smaak. En voor mij springt de wat suffige opzet en zang er teveel uit. De knipogen naar de jaren '60 (of waren ze gewoon toen al wat ouderwets) passen ook al niet bij mijn smaak. Dus ik klik zo het tweede sterretje aan, verken het volgende album en ga dit waarschijnlijk snel weer vergeten.

Vraag ik kort geleden om meer moderne elektronische muziek in de updates van de 1001. Krijg ik deze schijf voorgeschoteld. Volgens internet een elektronische productie. Dat is precies het probleem. Dit is niet meer elektronisch dat een gemiddeld plaatje uit de hitparade. Het is een staaltje hokjes denken. Goldfrapp heeft eerder elektronisch werk afgeleverd, dus dan is dit nú ook het belangrijkste element. Hadden ze het uitgebracht onder haar voornaam Alison, dan was die associatie er waarschijnlijk niet en was dit in het hokje pop-zangeressen beland. En zo straalt (ook) deze lijst uit dat ze met hun tijd mee blijven gaan, maar is dat niet terecht.

Als ik het dan vergelijk met andere rustige popzangeressen, dan vind ik het wel fijner om te luisteren. Het is muziek waar goed bij te werken is. Het totaalplaatje biedt een duidelijke sfeer waarbij vooral de combinatie zang en muziek versterkend zijn. Zet ik het nog eens op? Dan verdient het 4 sterren. Ik weet het eigenlijk nog niet. Maar een 3,5 is afgerond ook een 4.

Wat ergerde ik mij eind jaren '90 aan die britpop. Dus ook met Supergrass was ik snel klaar. Wellicht hadden de voorgangers in het genre het gewoon verpest. Als ik nu luister valt dit wel mee. Het is wat meer catchy en heeft wat minder geschreeuw. Deze artiesten stralen warempel uit dat ze plezier beleven aan het muziek maken. Mijn smaak blijft het niet. Maar ik wil het onderscheid toch wel laten terugkomen in het cijfer.

Ik lees over verdrietige en angstige gezichten toen Steward en Wood aanklopten. Daarbij vallen wij toch helemaal weg? De samenwerking is toch ontstaan. En misschien lullig om te schrijven. De heren kregen hun gelijk. Er draait een leuk rockend plaatje, niet mis mee, maar op veel vlakken ook niet opvallend. Het verschil wordt echt gemaakt door Steward. De aandacht wordt daadwerkelijk naar de ruwe zang getrokken. Toch ben ik blij dat ze de keuze hebben gemaakt. Ondanks dat de zang de boventoon voert, gaan zang en muziek heel fijn samen. Lane kan er als zanger niet aan tippen, maar als je bijvoorbeeld naar de mooi verdraaiende accenten van You're so rude luistert, hoor je dat dat ook slecht relatief is.

Dit is wel een ontdekking. Soms is het een zeer creatieve geluidenverzameling, die verrassend goed samengaat, soms trekken we diep Brazilië in en soms voeren de westerse break-beats de boventoon. Het zorgt voor een uniek en interessant geluid. Dit album zet ik zeker nog eens op, maar ik laat er wel wat tijd tussen zitten. Het heeft toch teveel muzikale impact om vaak achter elkaar te luisteren.

De dancebeats in de jaren '90. Veelal of heel rauw of juist heel relaxed. Eind jaren '90 werd het rauw rauwer, en werd het relaxte relaxter. Maar tegelijk kwam ook de gulden middenweg op. Uitgedachte beats die zowel relaxed als rauw niet schuwden, maar het er niet om deden. Het is geen wedstrijd. Dit album is een voorbeeld van die middenweg. De beats zijn niet vanzelfsprekend, waardoor het ondanks het repeterende karakter niet gaat vervelen. In de zeroes ontwikkelde dit zich door en werden dit geluid nog meer gecombineerd met andere stijlen, zoals eerder in de meer relaxte vorm als was gebeurd onder de noemer triphop. Dit album kende ik niet, maar lijkt mij een mooi markeringspunt naar een stijl die zich nog door moest ontwikkelen. Juist die stijl mis ik in dit mooie muziekoverzicht. I Choose Noise van Hybrid zou bijvoorbeeld een verrijking zijn. Maar tja, toen was de oorspronkelijke 1001 niet eens uitgebracht. Inmiddels zou een update wel eens de gemiste dance mogen aanvullen.

KISS. Enerzijds kijk ik er tegenop, want ik houd niet zo van theatraal. Anderzijds maakt dat theatrale me toch nieuwsgierig.

De instelling of verwachting vooraf bepaalt mede het luistergenot. Dat heb ik al vaker geconstateerd. Maar om dat nu bij jezelf weg te nemen, dat kan natuurlijk niet zo goed.

Dat merk ik ook nu weer. Door de verwachting valt me het theatrale best wel mee. Ondanks wat opsmuk tussendoor. Sommige nummers vallen zelfs zover weg, dat ik het album nog eens moet aanzetten om er iets over te kunnen schrijven. Hele delen zijn gewoon behoorlijk toegankelijk. Met lichte twijfel durf ik dit album zelfs in het potje 'vergeetbare drieën' te stoppen.

Whoohoo. Ik heb het boek gewonnen. Dus hop, voor de eerste keer sla ik het open tussen het luisteren en het schrijven. Staat XTC niet in mijn editie....

Dan moet ik het maar doen met de klanken. Het begint wat intrigerend. Het eerste nummer doet me niet gelijk opveren, maar het wekt zeker interesse. Dromerige klanken met een prima opbouw.

Deze kwaliteit komt helaas niet meer terug op het album. De kwaliteit zit hem dan ook niet in de losse nummers. Het album is vooral een goed totaalwerk. Waarbij er veel variatie zit tussen de nummers, maar dat prima samengaat. Het is een soort brede knipoog naar de jaren '60. Met wat psychedelisch of experimenteel werk, wat standaard Beatlesachtige klanken, wat klassieker strijk en tokkelwerk en dan weer duidelijke keyboard-klanken. Het is een album dat je smaak moet zijn, maar het is zeker een originele kwaliteitsplaat.