Reviews by debliek

Ik snap wel dat het er in staat hoor. Er staan best interessante creaties tussen. Je moet wel van de speelsheid van jaren '60 houden. Om bij de jaren '60 te blijven. Femme Fatale zoekt de Beatles op, Heroin vindt Dylan. Dat slik ik allemaal al moeilijk. Maar het ergste zijn de piepende/krassende geluiden. Het is een studio-album. Het lijkt allemaal opzet. Maar dan ben je toch als een een voorloper van de punk jouw eigen muziek aan het vernachelen.

Ook dit album zat in de erfenis. De cd's waarvan ik alle fijne nummers heb geript naar de laptop. Eens even kijken. Hoeveel fijne nummers waren dat op dit album? Ehhmmm...nul...

En nu moet ik ze toch nog een keer luisteren. De ergernissen komen gelijk terug. De zang is dan niet eens het ergste deze keer. Het is niet mijn smaak. Maar ik ervaar het nu toch minder dreinend. Het is vooral het experimentele waar ik mij aan erger. Het is leuk dat er gevarieerd wordt. Maar de uitvoering is soms verschrikkelijk. Als ze bijvoorbeeld eens een breakbeat-plaat maken, is het alsof ze Seda van de Osdorp Posse hebben ingehuurd.

Tergend....trage....gedateerde...covers.....

We hadden al eerder een album van Neil op zijn maffe viervoeter. Toen maakte voor mij niet de zang van Neil het verschil, maar het totaalplaatje cq. de uitvoering van de muziek. Kant A geeft mij een vergelijkbaar gevoel, al is het wat minder interessant door wat suffigheid als Sail away. Na de korte autorit was kant A klaar en stond de sterrenteller op een duidelijke 3.

Thuis kant B aangezet. Dat bleek verrassend. Er komt ineens een bak vol gitaar op mij af, die 20 jaar later ook in de hitparades zou passen. Neil is natuurlijk een goede zanger, maar liet ons zonder zijn viervoeter ook al eens horen dat hij ook een irritant of vals stemgeluid kan gebruiken in zijn muziek. Dat doet hij nu in vooral Sedan Delivery weer. Het is niet te vaak, dus ik kom er wel overheen. Maar als hij dat nou eens niet deed...

Aan het eind van de rit (te paard) is het een album, dat ik zomaar nog eens zou kunnen aanzetten. Er zijn wellicht nog sterkere albums in zijn soort, maar Neil was er (heel) vroeg bij.

O jee. Tim Buckley. Die heeft van mij al twee tweeën gehad. Voor goed gezongen aanstellerij en voor een belachelijk gezongen achtbaanrit.

Dit album houdt het midden. Hij brengt wat emotie over, maar het is niet aanstellerig. Het is niet te eentonig, maar schiet ook niet alle kanten op. Hij schiet wel eens uit met bijvoorbeeld een flink trillende stem, maar niet zo vaak dat het irritant wordt.

Tim moet blijkbaar niet te gek doen om een mooi product te leveren. Wellicht omdat die fratsen de aandacht van zijn talent wegnemen?

3,5 ster.

Zeg 'jazz' en mensen horen dit waarschijnlijk voor zich. Het voelt wat gedateerd. Maar ik erger me daar niet zo aan. De schijnbaar vrije instrumenten kunnen elkaar toch prima vinden. Het vrije schiet niet door in de complexe jazz voor de liefhebber. Er gebeurt genoeg, maar het blijft toegankelijk. Wat dat betreft is het wat Parker achtig.

3,5 ster

Elektronische muziek in de categorie 'vaag'. Al blijft het muzikaal. Ik had het volgens mij al eerder geschreven. Ik had jaren lang The Orb in mijn playlist en dat was ruim voldoende. Het had net zo goed ook dit kunnen zijn.

Heb je hem net wat harder gezet, om een interessant stukje beter te horen, klapt er keihard een gitaar doorheen. Een beetje zoals vroeger de reclame-uitzendingen ook altijd harder leken te zijn als de film. Dus dan zet je hem maar zachter. En dan weer harder en dan weer zachter. Man. Dit is mega-irritant.

Als je huid geprikkeld is en en strijkt wat overheen, dan komt dat veel harder binnen dan normaal. Dan heb ik nu ook. Ik ben al geprikkeld door het gepiel met volume. En juist dan volgt een of ander overstuurd geluid vol echo. Wie weet is dat normaal prima. Maar het komt nu veel harder binnen dan normaal.

Er schijnt een uur lang een verhaal verteld te worden. Met al die fratsen heb ik daar niets van meegekregen.

Eerlijk is eerlijk. Je kan niet echt om Cyndi heen. Ze heeft toch wat gemaakt dat ook nu nog iedereen mee kan zingen. Dus ok, het hoort hier in.

Maar dat maakt het voor mij niet gelijk fijn om te luisteren. Het is allemaal heel erg jaren '80. Met een stem die wat geforceerd en vervormd overkomt. Als ze zichzelf wat kinderlijker maakt.

Ik heb nooit heel veel naar dit soort muziek geluisterd, terwijl ik het genre wel fijn vind. De 1001 biedt mij daardoor voor dit genre meer inzicht. Leuk.

Ik merk nu wel dat ik Marvin ten opzichte van vergelijkbare muziek toch wat saaier vind. Deze muziek heeft wat power nodig wil ik erin komen. Het eerdere album Let's Get It On was meer zwoel dan krachtig. Dit album is ook niet zo krachtig. Het voelt zelfs net wat leger. Geen hoog cijfer, maar wel leuk om eens goed beluisterd te hebben.

Het eerste nummer van hun eerste album. Het is gelijk een top-nummer. Het album wisselt vervolgens wat af tussen licht gitaargeweld en rustigere nummers. Die laatste zijn soms wat energietrekkend, zoals het refrein van Your Time Is Gonna Come. Pfff....Het is ook nog net de jaren '60... Maar nog steeds scoort het album makkelijk 4 sterren en verheug ik mij al op de volgende plaat van Led.

Het eerste nummer doet mij gelijk sterk denken aan Where the Wild Roses Grow, wat we later op het album krijgen. Verder kan ik dit album moeilijk aan iets vergelijkbaars koppelen. Ik durf hier het woord uniek wel te gebruiken. Nu komen we wel vaker iets unieks tegen in deze lijst. Maar dit is uniek en voelt voor mij heel toegankelijk. En dat is wél bijzonder.

Maar waar ligt dat dan aan? Nick zingt en praat half om half en heeft een wat rauwe stem. Niet per se ingrediënten voor een toegankelijke plaat. De teksten zijn wat zwart, dus dat zal het ook niet zijn. Ik erger mij vaak suf aan platen met een hoop gelal. ("La-la-la...geld"). En deze plaat valt toch in die categorie. Ik erger mij vaak aan hele theatrale platen. En deze plaat valt toch ook in die categorie.

Dus hoe weet die Nick al mijn irritaties te prikkelen en toch een fijne nasmaak achter te laten?
Misschien is dit een plaat waarbij je die vraag helemaal niet moet willen beantwoorden.

Samen met Bad van Michael Jackson is dit album denk ik door mij het meest beluisterd. Liam maakt een kunst van het hergebruik van muziek van anderen. Met het gebruik van een Nirvana riff voor Voodoo People als hoogtepunt. Niet alles heeft zo'n metamorfose. 3 Kilos is wellicht juist weer zo fijn omdat het zo dicht bij het origineel blijft.

Naast deze nummers biedt het album ook nog de klassieker Poison met één van de beste manieren om de beat te droppen. Het is bijna alsof de tijd vertraagt. En het bevat de alleen op vol volume en bij voorkeur live te beluisteren energie-rammer Their Law.

Als we dat op een rijtje zetten, zit er nogal wat verschil tussen de nummers. Their Law en 3 Kilo's zijn zo ongeveer uitersten in het breakbeat-genre. Ook opvallend voor mij. Als ik zo de top 4 eruit licht, zit de andere klassieker No Good daar niet eens bij. Wow, dan is de rest vet.

10 sterren!

Dit zijn toch de albums waar ik nieuwsgierig naar ben. Wat valt er buiten het bekende terrein te ontdekken? Tegelijk merk ik dat ik best wel moet wennen aan de zang en de rommelige opzet. Leuk om eens mee te pakken, maar plezier beleef ik er niet aan.

Christina wil niet meer het popje zijn. Waarom straalt de hoes dan niets muzikaals uit en staat er dan niets anders op dan haarzelf als popje?

Goed, daar gaat het niet over. We moeten luisteren. En ik ben wel nieuwsgierig. Want dit album bevat wel de hits die iets meer van haar laten zien. Ik zou nummers als Fighter niet snel zelf spontaal opzetten. Maar zouden er meer van dat soort kracht-nummers langskomen?

Het eerste echte nummer stelt wat teleur. Maar goed dat komt ook wel door de 'bijdrage' van Kleine Kim. Het volgende nummer is wel een solo-optreden, maar pff...wat saai. Het belooft wat gevoel over te brengen, maar maakt die belofte niet echt waar. En dat wordt een beetje het thema van dit album. De nummers scheppen verwachting, maar vervullen die verwachting nauwelijks. Het album is wel goed gevarieerd, zodat het toch wel uit kon zitten. Maar kom op. Dit hoort toch niet in deze lijst...

Dit album moet breken met hun verleden. Het zou dus heel anders moeten zijn dan bijvoorbeeld War, wat we eerder geserveerd krijgen. Muzikaal merk je wel iets. Ik zou zeggen dat het soms wat meer richting Depeche Mode gaat. Iets elektronischer, iets vager, iets gevarieerder. Allemaal met de nadruk op 'iets'. Uiteindelijk zet U2 haar handtekening met de zang. Met af en toe een kleine uitzondering, is die zang nu niet heel anders. En als ze dan echt wilden breken met het verleden. Waarom zijn het dan juist de minder elektronische, minder vage nummers die tot single zijn verheven?

Postpunk lees ik. Dus de moed zakt weer in mijn schoenen. Moet ik ook helemaal niet lezen. Want ik ervaar weinig punk. De nummers lijken hun aandacht gekregen te hebben. De zang is natuurlijk niet het sterkste in deze lijst. Maar hij doet zijn best, lijkt het toch. Ik lees (luisterde niet echt naar de tekst) dat de zanger wil waarschuwen dat de interne economie niet zo sterk is als mensen willen geloven. Het lijkt mij niet echt een punk-boodschap.

Er is niet zo heel veel op aan te merken. Maar een dag later, als ik dit schrijf, moet ik toch behoorlijk graven in mijn kop. Dan moet ik concluderen dat het behoorlijk 'vergetelijk' is.

Ik had een ander beeld bij Tuinfluiters. Maar ach ja. Dit is best een geinig plaatje. Niet om regelmatig op te zetten. Meer iets dat je hoopt tegen te komen op een klein festival. Het voelt lekker ongedwongen. Dat zal met het decennium te maken hebben. Je hoort ook wel wat experimentjes, zoals ook in dat decennium hoort. Maar het schiet daar niet in door.

3,5 ster

* geluisterd naar de UK-versie.

Hoe vaak ik niet ben doodgegooid met Kraftwerk. Omdat ik van digitale muziek houd, wilden velen mij overtuigen van de basis. Je leuk, sluit maar achteraan in de rij. Je bent nummer 41 met die boodschap. (Een vriend van) een vriend van mij draaide het in elke set. Er bestaat geen goede set zonder Kraftwerk, aldus hem. Er ik moet hem nageven. Het werkte vaak bijzonder goed voor muziek van 30 jaar oud (toen).

Maar goed; de aanhouder wint; en zeker als die aanhouder uit een grote groep mensen bestaat. Na vaak luisteren ben ik het toch wel gaan waarderen. Het is ook wel knap hoe ze het minimale groot maken.

American Pie heeft iets bijzonders. Het nummer wordt gepresenteerd als een klein liedje, maar het is eigenlijk een heel catchy-poppy nummer. Het mag duidelijk zijn dat ik niet de eerste ben die dat was opgevallen. Maar het illustreert zo leuk de dunne muzikale lijntjes waarop Don balanceerd.

Ook het raten gebeurt vaak met dunne lijntjes. Tussen de vraag of het kwalitatief goed is en de vraag of ik het met plezier luister. Dat lijntje is in dit geval niet zo dun. De kwaliteit is alom aanwezig. Het bovenstaande is maar één voorbeeld van een perfecte balans. Maar het is tegelijk zo saai. Ik houd het gewoon niet vol.