Reviews by debliek

Af en toe toegankelijk. Vooral door het ritme. Af en toe creatieve pop. Maar veel te vaak slechte zang en vage geluiden.

Een te dominante, te rauwe, te vertellende stem. De intro's van de laatste intro's zeggen genoeg.
- I'l tell you a story
- It's storytime again

Aan het eind van dit album wil ik dat echt niet meer horen. Het heeft lang genoeg geduurd.

Wiki meldt dat de waardering voor dit album met name een waardering is voor het creëren van de sfeer van een Jazzclub. Eerlijk is eerlijk. Dat is heel knap gedaan. En daarmee is het interessant om eens te horen. Maar ik zet het geen tweede keer meer op.

De eerste helft gaat wat ongemerkt voorbij. Na afloop van het album zet ik het nog maar eens op. Geen slechte muziek. Maar twee keer blijkt teveel en na een paar nummers moet het echt uit.

Het tweede deel is meer elektronische filmmuziek en minder Bowie-zang. Het heeft vast een basis gelegd voor veel ambient-artiesten.

Hier komen we wederom op het trilemma. Raten we kwaliteit, historische waarde of smaak? Mijn smaak is het niet, maar een krappe voldoende kan ik hiervoor nog wel toedelen.

Het is vakantie. Dus even wat minder 1001 luisteren. Wat als het gezin meeluistert, is er altijd wel iemand met flink commentaar. Maar deze keer geen enkele wanklank uit het gezin. Er wordt zelfs wat mee geneuried met de soms catchy meloodietjes. Als je iedereen blij kan maken in dit gezin, heb je iets moois gemaakt.

Meeblèren met de hits. Terwijl het muzikaal dik in orde is. Ik wil het 4,5 sterren geven. Maar dat vertroebelt wel het '80's cijfer. Nou vooruit.

Ook deze plaat lijkt wat betreft de zang expres verkloot. Die punk-"zang" staat al veel te vaak in deze lijst. Als iedereen dat doet, dan zijn die punk-bands toch maar een stel meelopers allemaal.

Toch biedt deze plaat wel iets interessants. Muzikaal is het vrij creatief. Ik had hem bijna naar een voldoende kunnen tillen. Maar dan komt het laatste nummer. Waarom toch? Dat gaan we niet belonen.

Het eerste nummer is veel te vaag. Het doet me daardoor niet veel. 1 ster.

In het tweede nummer is de repeterende basis catchy. Bijna triphop, met daaromheen geen zang maar getoeter. 3,5 ster.

Gemiddeld: een 2 plus

Met wat elektronische hulp ontstaan aanstekelijke ritmes, soms versterkt dat staccato zang. Wat bijgeluiden her en der, die wat geforceerd lijken, maar toch passen. Dat geldt wellicht ook voor de zang. Het geheel maakt dat ik de band de af en toe klinkende punk-uitspattingen vergeef.

Hier was ik even aan toe. Een kwaliteitsplaat in de lijst. Het toont de luisteraar alle mogelijkheden van de instrumenten, zowel het individuele spel als het samenspel. Het maakt deze band niet uit of het latin, jazzy of stevige rock is. Ze weten er wel raad mee. De zang is ongeforceerd. De zang komt alleen terug waar het versterkt. Mooi. Laat de instrumenten maar spreken. Ik ga hem nu lekker voor de derde keer opzetten.

Volop variatie! Van naar zeurende muziek als “Got A Feeling” naar gedateerde muziek als “Do you wanna dance” naar ‘Lalala Yeah’ in “Somebody Groovy” naar zoetsappige muziek als “You Baby”.

En dan komt er op het einde ineens een geinig nummer. Doet mij wat aan Amy Winehouse denken. Dat helpt het album naar de 1,5 ster.

Klaar met luisteren en al bijna de drie sterren aangetikt. Maar werd mij net op tijd bewust dat de laatste twee nummers iets te sterk mijn oordeel bepaalde. We kunnen wel zonder dat onderwatergeluid. Die nummers lijken sterk op wat gepingel wat Moby soms deed.

En nu ik toch die associatie heb. Die man had ook de andere nummers voor zijn rekening kunnen nemen. Zeker het eerste (en beste) nummer.

Een harde 4 wordt het ook weer niet. Maar het verschil tussen een zachte en harde 4, zie je toch niet terug in de statistieken.

Een lijstje snippets, met af en toe een nummer ertussen. Met de stereotype net niet passende punk-zang. Af en toe hebben de fragmenten best een aardige basis. maar het meest geluisterde nummer op Spotify is het Lalala-nummer Mannequin. Tja...als dat je klapper op je album is....

En daar hebben we Wilco weer. De samenstellers zouden een max per artiest moeten doorvoeren... Wederom: drie is teveel. Maar als ik moest kiezen tussen die drie, zou ik deze erin houden.

De samenwerking is sterk. Het levert wel een heeeeeel erg Amerikaans album op. Voor de country-liefhebber... Tegelijk is het én heel volks én heel degelijk. Totaal niet mijn smaak, maar toch drie sterren voor de kwaliteit.

Het bekende Welkom to the Working Week is het voorgerecht en lijkt het album muzikaal goed in te leiden. Het zit prima in elkaar. Niet per se een melodietje, maar juist de structuur met zang maken het catchy. En de overduidelijke knipoog naar de maatschappij zal ook wel helpen. Het lijkt mij een nummer dat ook nu nog de popmuziek inspireert.
Het merendeel van het album heeft dezelfde (zang)stijl als dit nummer. Al zijn er uitstapjes. Zo meet Elvis zich nog even met die andere Elvis (waar hij zichzelf vast naar genoemd heeft). En dat doet hij niet eens onverdienstelijk.

Het ruigere gitaarwerk. Soms geforceerd zoals bij Sickman. Maar meestal houdt alles elkaar wel in balans. Ergens op drie kwart had ik er wel genoeg wel. Zo'n herrie intermezzo zorgt wel dat je je daar bewust van bent.

Dit is wel gedateerd zeg. Kwalitatief is het goed hoor. Maar ik krijg iets te veel wegtrekkers. Af en toe komt er nog wel een krachtiger nummer voorbij. Die zouden het bijna naar een 3 trekken. Maar dan komt er een valse bonus-minuut. Waarom dat nu weer? Dat past toch helemaal niet.

Ook Joy Division levert geen kandidaat voor beste 'zanger'. Zeker bij de verlengde lettergrepen houdt de zanger het niet. Doe dat dan gewoon minder. Joy Division weet soms op de een of andere manier wel muziek naast die zang te zetten, waarmee het ineens toch wel aardig klopt.

Drie is teveel. Het derde album van deze lui. Pfff... Had in elk geval hun debut-album weggelaten. Ook nu wil ik alweer snel het geschreeuw uitzetten. Maar inmiddels weet ik dat het gevarieerd kan worden. En ja hoor, ook dit album biedt heus wel eens een leuke vondst. Maar veel te vaak een vals gezang of geschreeuw. Laat ik hem met twee sterren mooi tussen de andere 2 albums van hen plaatsen.

Een album dat niet kan missen in de lijst. Een enorme variatie op het album, maar alles heeft kwaliteit. Waarom het lege Dreams nou de hit van deze lui is geworden, snap ik niets van. Het is het slechtste van het album. Maar goed. Daar staat de andere hit The Chain weer tegenover. Uiteindelijk is het het totaal wat de plaat maakt. Ook de kleinere nummers zoals Gold Dust Woman dragen mooi bij.

Er staat veel te veel 80's in de lijst. Maar als je een selectie gaat maken, dan hoort deze plaat er zeker bij. Dit toont dat het kenmerkende '80's geluid ook prima muziek kan opleveren. Het helpt dat Peter gewoon als Peter zingt. Weinig rare bokkesprongen daarin. In totaal staan er teveel softe nummers op. Er zakt teveel weg naar de achtergrond. 3+ sterren.