szkieletbym

Mam dużo przemyśleń na temat obecności tej płyty w zestawieniu. Z jednej strony doceniam, że pokazaliśmy różne oblicza punk'u, a z drugiej strony już tyle tych oblicz punk'u, że ze spokojem mogliśmy to pominąć. Autorzy tych książek jednak są dla mnie wielką enigmą. A ta płyta, cóż. Mignęła niczym mrugnięcie. Czy dobra? Zdecydowanie nie. Czy buja? Zdecydowanie tak.

Wobec wszystkich płyt, które należą do klasyki rocka lub w ogóle "klasyki" zdążyłam się już niepochlebnie wypowiedzieć. Ale to...To jest coś innego. Ten album wynalazł muzykę. To jest alfa i omega koncept albumów. Może rzeczywiście, jedna z lepszych płyt jakie powstała w tym półwieczu.

Chciałam wyłączyć ten album mniej więcej po trzeciej piosence, ale dzielnie wytrzymałam do końca i za to należy mi się gwiazdka. Bardzo smutno tutaj było, ale nie w takim stylu w jakim lubię, po prostu smutno. Nie spotkamy się juz nigdy.

Jedna z moich ulubionych płyt. Trochę tu jest niepoważnie, trochę wesoło, trochę smutno, trochę niegrzecznie. Wszystkiego tylko trochę, ale w ogóle ta niekonsekwencja nie jest dla mnie problemem. Ważny jest dla mnie tutaj punkowy duch i temat tej płyty. No dobrze tu jest, po prostu.

Skala tej płyty jest trochę nieproporcjonalna do jej jakości. W czasach nastoletnich, kiedy indie rock miał swoją ogromną rolę w moim życiu, ta płyta w moim środowisku była na równi z biblią, i nie do końca się z tym wtedy zgadzałam. I dzisiaj, po szerszych doświadczeniach z tym gatunkiem i w ogóle z muzyką, to dalej się z tym nie zgadzam! Bardzo nierówna, bo ma trzy, góra cztery mocne single i resztę zapełniaczy. Ale i tak, nie odbieram im, bo dobry vibe, a przecież to najważniejsze.