Reviews by debliek

Het internet en het boek vergelijken The Vines met Nirvana. Daarmee wordt deze band wel wat overschat. Het niveau van Nevermind wordt bij lange na niet gehaald. Tegelijk is het een onderschatting. The Vines laten horen dat zij van meerdere markten thuis zijn. Niet dat Nirvana maar één soort muziek maakt. Maar de nummers naast hun meest bekende hokje zijn een stuk minder goed. In Utero ontving van mij zelfs 1 ster. The Vines zijn duidelijk meer all-round. Ergens is dat wel prettig. Een grunge nummer kan ik best pruimen, maar een heel album is vaak wel veel van het goede. De afwisseling van The Vines help mij makkelijk door het album te komen.

3,5 ster

Na twee ontoegankelijke albums van Pink Floyd, lees ik dat Pink Floyd met dit album tegen de muziekindustrie in wil gaan. O jee, wordt het nog minder muzikaal?

Ik wordt gelijk gerustgesteld. Het eerste nummer is rustig, wat donker, maar toch ook toegankelijk. Ze hebben het wel gedaan lees ik. Om tegen de industrie in te gaan namen ze een album op, zonder instrumenten, maar met keukengerei. Blij dat dat niet is uitgebracht. In plaats daarvan uit de ergernis zich in een nummer als Have a cigar. Daarmee geven ze hun beeld van de industrie vrij duidelijk weer. Een veel fijner protest.

Daarnaast blijken de aanvankelijk rustige en donkere klanken die ik noemde de basis voor het hele album (25 van de 45 minuten). Het schijnt een eerbetoon te zijn aan hun oprichter. Een eerbetoon klinkt toch een stuk positiever dan een plaat tégen de industrie. Ik kies er dan ook voor om dat als de echte basis voor de plaat te ervaren.

4,5 ster.

Ondanks dat Justin ruim voldoende muzikale creativiteit in zich heeft, had Pharell een grote rol bij dit album. Zeker iemand die iets heeft toegevoegd aan de muziek. Maar zoals eerder geschreven ook iemand die mij zelden weet te bereiken. De hits van dit album dragen ook zijn klanken. De (duidelijk) opvullers zijn heel wat saaier. Is dat dan de echte Justin?

Ik kan mij goed voorstellen dat de pop-liefhebber dit album sterk waardeert. Zelf heb ik hier helemaal niets mee.

The beach boys ontvingen van mij drie maal een 1. En dit album was blijkbaar door Brian bedoeld als Beach Boys album. Nou, ik verheug me al...

Wel een nieuwe band en nieuwe technologie, want we zitten inmiddels in de zero's. En ondanks dat het begin van het album mij nog veel te veel Beach Boys is, helpt dat wel. Het heeft een andere klankkleur, die mij meer aanstaat. Na een tijd, krijgen we een ander geluid. Song for children, Child is Father of Man voelen wat meer gecomposeerd, maar houden een jaren '60 gevoel. Het echte speelse van die jaren '60 komt daarna het meeste terug, waarbij we ook nog Good Vibrations krijgen.

Eerlijk is eerlijk. Dit heeft veel meer kwaliteit dan die Beach Boys. En dit mag zeker een plek in de lijst krijgen. Maar ik ben blij dat ik me er doorheen heb geworsteld.

Lange-baarden rock. Er is niet eens een rand om het genre-hokje nodig . Ze blijven keurig in het midden van het hokje. Met uitzondering van één wat rustiger nummer. Dat gesteld hebbende is er weinig op dit album af te dingen. Alles heeft kwaliteit. Er zijn niet echt uitschieters, maar ook zeker geen opvullers. Het luistert als geheel makkelijk weg. Maar het verleidt tegelijk ook om je op één element te concentreren, bijvoorbeeld de gitaar.

Ik noemde Protection eerder al als de minste van de drie grote albums van Massive Attack. Dat ontving alsnog afgerond 5 sterren. De 5 sterren voor Blue Lines zijn daarom niet verrassend.

Blue Lines is het debut en iets minder gebalanceerd als Protection. In dit geval zorgt dat voor net iets meer kleur. Naast de vaste waarden Tricky en Horace Andy wordt samengewerkt met Shara Nelson. Een combinatie die geweldig uitpakt. Dat hoor je gelijk bij het eerste nummer Safe from Harm en natuurlijk bij het beste nummer, Unfinished Sympathy.

Ook dit album is prachtig afwisselend en combineert heel mooi meer klassieke muziekstijlen met (toen) moderne digitale klanken. In 1991 was dit zeer vernieuwend. Voor die tijd heeft het album een vrij heldere klankkleur. Als je het niet weet zou je dit album waarschijnlijk iets recenter inschatten. Kortom: een tijdloos album.

De eerdere plaat van Mudhoney kregen we al voor ons kiezen. Dat was vooral veel vals geschreeuw en ontving van mij 1 ster en de vraag wat dit album nu toevoegde. Vandaag dus een plaat om tegen aan te hikken...

Ten opzichte van die eerdere ramp valt dit heel erg mee. Het is niet per se een schreeuwplaat meer, men probeert warempel muziek te maken. Wel met de nadruk op 'probeert', want man, dit is wel een erg matige kwaliteit. Dit presenteren als iets wat iedereen moet horen is een flinke middelvinger naar de muziek in het algemeen.

Ok, het is iets beter dan hun eerste plaat, maar daarmee haalt het bij lange na nog geen tweede ster...

Duitsers en digitale muziek...altijd bijzonder... In dit geval levert het dromerige onderwatermuziek. Ik kan de jaren '90 varianten hiervan, zoals van bijvoorbeeld Moby, vaak moeilijk verteren. Dit komt echter al uit het begin van de jaren '70 en lijkt mij een voorloper van velen. Dat is altijd eng. Want vaak moet muziek eerst wat evolueren, voordat het acceptabel wordt. Maar in dit geval gaat dat niet op. Ik vind dit veel prettiger luisteren dan latere artiesten die dit ook doen. De muzikale lijn is nog vrij makkelijk te volgen, waardoor het net iets minder vaag is dan bijvoorbeeld de aangehaalde Moby.

De speelse klanken, die alleen in de jaren '60 mogelijk waren, komen je tegemoet. Iets waar ik zelf niet van houd. Maar toch moet ik bekennen dat de plaat mij niet alleen irriteert en mij zelfs ergens wel pakt. Een genre-hater bereiken. Dat is knap! Maar John lijkt daar ook alle moeite voor te hebben gedaan. Het zeer psychedelische karakter is zeker niet ten kostte gegaan van de muzikale kwaliteit en hij heeft een bijzonder prettige balans gevonden met de irritante en toch pakkende (vaak hese) zang. John zet hiermee een unieke sfeer neer. Iets wat ik altijd waardeer. Ik heb zelfs nog even de proef op de som genomen of ik het twee maal kon luisteren. Maar nee, dat is teveel. Zeer terecht opname in de lijst, maar slechts 3 sterren van mij.

In het begin denk ik nog even. Ach, het is wat minimaal. Geef het een kans. Maar dan komt die overdreven lange schreeuw inclusief het naar adem happen. En dan ben ik eigenlijk al klaar met de plaat.

Toch nog maar proberen iets positiefs eruit te pikken. Maar ik kom bij het tweede nummer niet veel verder dan een vergelijking met Marilyn Manson, maar dan zonder muzikaal gevoel uitgevoerd. Ik geef het op. Ik zal het netjes uitluisteren. Maar verder zoeken naar iets van waarde gaat mij teveel energie kosten.

Typisch jaren '80 geluid. Al doet de zang-opzet (en een intro) me soms denken aan Michael Jackson, en dan juist niet zijn jaren '80 tijd. Meer de zeikerige jaren '90 Michael. En naast de basis-klank uit de jaren '80 komt ook alvast een R&B gevoel doorschemeren. Ook iets wat net iets later populair werd. Hij zette dan toch alvast voorzichtig een voetje richting de toekomst.

3.5 ster.

Weer een album om tegenaan te hikken. Ben al geen fan van die suikerzoete ABBA muziek. Is dit ook nog het album met dat verschrikkelijke One of Us...

Maar eerlijk is eerlijk; dit album is een stuk minder zoet, juist iets volwassener. Alles is relatief natuurlijk. Het blijft onmiskenbaar ABBA. Maar ik kan dit album warempel nog wel makkelijk uitluisteren. Niet dat dat een kwalificatie mag zijn om in deze lijst te komen. Maar we weten inmiddels dat de samenstellers het maar wat leuk vinden om ons te laten horen wat de bekendste band voor of na hun hoogtepunt ook nog gemaakt hebben. Maak daar dan een andere lijst van. 1001 B-platen van A-artiesten bijvoorbeeld.

Ik luister dit direct na Orchestral Manoeuvres In The Dark. En dan valt een enorm kwaliteitsverschil op. De Manoeuvres krijgen nu een lesje van een bijna 10 jaar ouder album. Ook nu volop digitale ondersteuning en (digitaal) gespeel met geluidjes. Echter op een veel sterkere muzikale basis en met veel meer balans. Ook nu geen Grammy voor de zang. Maar het is soms ook hoe je ermee omgaat. Misschien waardeer ik het nu net iets te hoog door de vergelijking met het vorige album, maar dat is goed tegen het zure broeder imago.

Ik ben inmiddels op mijn hoede als ik Orchestral lees. Dat is bijna altijd een manier om jezelf groter voor te doen dan je bent. Ook nu. Het 'orkest' bestaat vooral uit langgerekte synth-geluiden. Architecture lijkt mij ook een vorm van zelfoverschatting. Dit voelt niet als nauwkeurig ontworpen, maar als een meer willekeurig geluidenpakket dat soms wel aardig samenvalt.

Wiki noemt Joan of Arc (Maid of Orleans) als grootste hit. Ben je fan van dit soort keyboardgeluid. En wil je het live beleven? Dat kan:
https://jostiband.nl/concerten/concertagenda/

Af en toe komt er een element voorbij dat ik wel geinig vind klinken. Dat wordt dan oneindig herhaalt, net als de elementen die ik totaal niet vind klinken. Dit heeft iets van een terecht vergeten gabber soort weg. Begin jaren '90 waren er velen die met deze muziek en een meer stevige bassdrum het probeerde. Het kaf moest zich nog van het koren scheiden. Dus het belandde regelmatig nog op een cd-tje ook. Maar die nummers werden door iedereen geskipt en zijn gelukkig dus al lang vergeten.
Lightning Bolt heeft een drummer en gebruikt meer een breakbeat dan de recht-toe-recht-aan-beat van gabber. Kan je nagaan hoe eentonig die gabber-nummers waren. Er is geen enkele reden dat iedereen dit moet horen. Het is veelal meer een ritme dan een nummer. 1,5 ster

Het eerste nummer heet Dealer. Het is duidelijk wat John 'top of mind' had. En dat hoor je ook wel aan de stem. Maar John weet dat zwakke rokerige geluid bij dit nummer eigenlijk goed te gebruiken. Bij volgende nummers komen zang en muziek hierdoor wat los van elkaar te staan. Soms jammer, want er zitten muzikaal leuke vondsten tussen. Zo doet Big Muff mij iets denken aan het veel recentere Propellorheads. (Ik lees nu dat het een samenwerking met Lee Perry is.) Aan de andere kant draagt de stem bij aan een uniek geluid.

Al met al een leuk schijfje om eens te leren kennen. Ik heb het met plezier geluisterd. 3,5 ster

Perfect plaatje voor in de auto. Wederom levert CCR vrij klassiek klinkende rock en bluesrock met de dik aangehaalde zang die we van hen kennen. Ten opzichte van het debutalbum en Cosmo's factory springt er minder echt uit. Maar een vergeetbare 3 wil ik het niet noemen. Gewoon een sterretje minder dan de genoemde albums. Nog steeds een mooie 4..

Wat punk-zang, wat rare geluidjes, een cover om je eigenlijk voor te schamen en heel veel speelsheid. Allemaal ingrediënten die mijn gerecht goed voor me kunnen verpesten. Maar ergens heeft dit wel wat. Daarbij helpt de simpele catchy muziek me ook wel. Het zorgt voor wat balans met al die uitspattingen. Vrij uniek plaatje.

En compleet overzicht van verouderde stijlen. Niet mijn smaak dus. Maar het hoort natuurlijk bij een muzikaal overzicht. En kies dan deze plaat maar. Want Ray kan wel zingen.

Wiki benadrukt de muziek- en cultuurdoorbrekende opzet. Want Soul en Country waren (zijn) toch echt twee verschillende werelden. Ik beleef zelf weinig luisterplezier aan dit album. Maar al met al kan ik deze man niet met een onvoldoende laten zitten.

Dit album huppelt op de achtergrond vrolijk voorbij. Al wordt af en toe je aandacht gevraagd door bijvoorbeeld een digitaal klinkend melodielijntje. De Cars overdrijven niet met die geluidjes en vinden een mooie balans. Een vergeetbare 3 plus.