Reviews by debliek

Het eerste nummer belooft ons wat. Met een klank of ze voor een volkslied in een stadium staat, laat de zangeres ons weten dat ze geen muzikale begeleiding nodig heeft. Waarbij ik het altijd waardeer dat de zangkracht en variatie binnen het eigen bereik worden gevonden en niets wordt geforceerd.

Het is maar goed ook dat ze dame weinig begeleiding nodig heeft. Want het volgende nummer voegt slaapverwekkende country-klanken toe. De dame moet zich hiertoe verhouden en is totaal niet interessant meer. Het derde nummer is een eerbetoon aan Elvis en biedt de zangeres weer wat meer mogelijkheden. Waarna we een soort Wende Snijders moeten doorwerken.

Gek genoeg is de variatie daarna op en volgt er vooral een rustige country-achtige sfeer. Zeker niet slecht uitgevoerd, maar wel veel te saai.

Ja joh! Jij hebt iets geweldigs gemaakt, iets wat nog nooit eerder is gemaakt en nooit meer gemaakt zal worden!

Aldus de zanger van van het album dat net als 'I Monster' een elektronische cover van Daydream maakte. Maar hij heeft gelijk. Het was niet in eerdere of latere jaren. Het was allebei in 2001...

Ik ben al klaar met het album als ik dit soort egotrip-uitspraken op wiki lees. Maar ik ben natuurlijk ook afhankelijk van wat de wiki-editors mij aan info bieden. Wellicht valt het mee.

Het blijkt allemaal licht verteerbaar / rustgevend elektronisch. De zang past hier best bij. Soms wordt er wat gespeeld. Maar laten we eerlijk zijn. Dit is niet uniek, dit is de meest vergeetbare plaat uit de hele lijst.

Na een vroege rock and roll plaat, een vroege country plaat, krijgen we nu een vroege britpop plaat. Deel van de leut bij de 1001 is het gesprek over de selectie. Na het 1001-gesprek van gisteren over deze plaat, moest ik even wiki-en over mijn eerste zin. Want wat is vroeg bij Britpop?

Daarvoor biedt wiki een mooie tijdslijn met gerenommeerde bands. (En nogal off-topic, daartussen een 'hoogtepunt rivaliteit' tussen de twee bekende bands, dus wellicht moet ik het als bron ook met een korreltje zout nemen). Los van de paar bands die al dit soort muziek maakten, voordat de term was uitgevonden. Knalt het genre er vanaf 1990 in. Dus ja: dit album uit 1991 was vroeg. Maar tegelijk staan er in het overzicht al in 1990 bewezen namen als Radiohead en Blur genoteerd. En wat is dan de waarde van dit vrij vergeetbare plaatje ten opzichte van de concurrenten?

Ik schreef bij ons vorige album dat we kregen, van Buddy Holly, dat ik het erg saai en gedateerd vond, maar dat het vroege rock and roll geluid in de lijst niet mocht ontbreken. Dat geldt eigenlijk ook voor deze vroege country. Natuurlijk, het genre bestond al. Dit was zelfs zijn 6e album lees ik. Maar het feit dat de eerdere 5 niet in Billboard's top Country Album lijst zijn beland, omdat deze lijst pas gelanceerd werd na het album Night Life zegt genoeg.

Voor de liefhebber van toen zat het allemaal prima in elkaar en meneer verstaat zijn vak als zanger natuurlijk goed. Genoeg reden dus om in de lijst opgenomen te staan.

Dat hoeft niet te betekenen dat ik ervan kan genieten. Country is een energietrekkend genre. Als het dan ook nog hopeloos ouderwets is, zit ik me toch te verbijten. Het spijt me, muziekgeschiedenis: ik kan hier slechts 1 ster aan toekennen.

In een overzicht van albums kan het rock & roll geluid van de jaren '50 niet ontbreken. En net als met moderne amerikaanse muziek gericht op de jeugd hoeft dat niet perse gepaard te gaan met morele bedreiging. (Interessant verwoord, google AI.) Deze brave muziek kon er blijkbaar voor de ouders van die tijd nog wel mee door. Maar goed, als het toen al braaf was, is het nu helemaal saai natuurlijk.

Ik maak hieronder maar weinig woorden vuil aan Steely Dan. En dat ben ik nu ook niet van plan. Het is wederom kwalitatief prima, maar ontzettend saai. Ten opzichte van de andere albums van Steely Dan focust dit zich nog meer op harmonie. Dat is knap, maar maakt dit album zeer vergeetbaar.

Spiritualized kreeg eerder een 5 van mij en werd twee albums terug nog door mij aangehaald als een fijne mix tussen de psychedelische zestiger jaren en de chemische negentiger jaren. Wiki noemt het bij onderliggend album 'space rock' of zelfs 'dream pop'. Die combinatie geeft prima weer wat je van dit album kan verwachten. Dit album is net iets minder chemisch en net iets dromeriger dan het eerdere album dat we kregen. Maar heeft op andere momenten juist weer iets meer radio-klanken in zich. Bij nummers als Run knik ik toch automatisch mee met met het ritme. Als ik zou moeten kiezen ga ik toch voor het meer moderne Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space. Maar ik hoef niet te kiezen en geef dit album ook lekker 5 sterren.

Nu heb ik zelf ook weinig met snelle auto's. Dat kan ik inspreken en AI er een simpel muziekje onder laten zetten. Maar dat maakt mij nog geen muzikant. We mogen blij zijn dat deze lui die AI nog niet ter beschikking hadden. Want de muziek heeft nu al zo weinig aandacht gekregen dat ik in het verlengde van het album eigenlijk maar één zin wilde typen. Soms is zo'n standaard simpel repeterend gitaartje wel uit te zitten, zoals bij Fiction Romance. En een nummer als Autonomy heeft zelf een extra lijntje en opbouw. Dus vooruit, dan maak ik er ook iets meer van. Maar ik zal in lijn van het album niet naar een voldoende streven.

Het is even zoeken en aannemen welke nummers bij de originele plaat horen. Ik vaar maar op de opmerking op wili dat de twee bonus nummers bij de originele cd horen en dat de rest later is toegevoegd.

Van vage buitenaardse jaren '60 geluiden wordt over het album heen langzaam opgebouwd naar een soort Chemical Brothers zonder dikke beats, zodat een opzwepend geheel ontstaat. Halverwege zit de eerste climax met I Believe It en Revolution. Suicide sluit de tweede helft af. En komt nog eens terug in een live-versie, die warempel nog fijner is. Twee maal dit nummer achter elkaar is niet logisch. Ik had alleen de live-versie als afsluiter gebruikt. Maar buiten dat is dit een echt opgebouwd album in onze lijst. Toch een pluspunt in een album-lijst.

Af en toe hoor ik in mijn hoofd I Think I'am in Love van Spiritualized door de muziek heen. Hun album gaf ik ook een 5. Lees ik terug, dan schrijf ik daar dat ik geen fan ben van jaren '60 muziek, maar de mix met jaren '90 klanken toch heel fijn vind. Dat geldt hier ook en dat kreeg deze band al voor die jaren '90 voor elkaar. Vet!

Ik moet toch even nagaan wanneer dit album is gemaakt, om zeker te weten hoe de titel is bedoeld. Voor de jaren '60 gelukkig.

Zijn album van een jaar eerder noemde ik aanstellerig. Ik erger me daar ditmaal niet zo aan. Het is vooral hopeloos ouderwets. Om een beeld te geven. Dit album lijkt wel een eigen genre te hebben gecreëerd. Kerstmuziek. Bah.

Ik schreef bij Paul's Boutique al dat de heren hielden van een rommeltje en waarschuwde al dat dat gekker werd als de heren later andere genres ontdekten. Er zullen hierdoor heel wat verschillende ervaringen zijn bij het luisteren van dir album, maar 'saai' zal daar niet tussen zitten. We beginnen met Sure Shot, een fijn nummer dat een vrij typisch rap-nummer van hen is. Daarna schieten we door de grenzen van het acceptabele heen met een punk-nummer en een nummer met geblaat/gemekker en dubieuze samples. Om vervolgens weer op te bouwen met een instrumentaal nummer, waar op gerapt had kunnen worden, een klassiek Beastie geluid, het geniale Sabotage én een samenwerking met Q-Tip die beide rapstijlen prima samenbrengt. Later volgen bijvoorbeeld jazzy, old school rap en filmmuziek klanken.

Ik ken deze achtbaan al lang en vond het eerst helemaal niets, door met name de twee punk-nummers. Maar ik ben daar door de hoogtepunten ook weer doorheen gekomen. Dit heeft zoveel meer dan die nummers.

Zo'n nummer als Lazy Sunday, dat is toch wel een typisch brits jaren '60 geluid. Met bijpassende zang en rare fratsen als feesttoetertjes. Zo bont maken ze het verder niet op het album (al blijft het een sprookje). Enerzijds maar goed ook, anderzijds weten ze zich hierdoor verder nauwelijks te onderscheiden.

Ik lees eerst maar eens terug wat ik eerder over Bowie heb geschreven. Ik ga er even goed voor zitten en trek een mooie fles open, want dat zijn al 8 eerdere albums.

Ondanks dat Bowie veelzijdig is, zit er wel een lijn in die teksten. Ik kom maar moeilijk door de zang heen, maar moet telkens erkennen dat er vaak muzikaal iets interessants wordt geleverd. Bowie houdt de muzikale ontwikkelingen om zich heen goed in de gaten, maar kopieert ze niet. Hij gebruikt het op zijn eigen manier. Elk album ontving van mij dus ook een voldoende.

Maar 9 albums in de 1001, daarvoor moet je naam wel in de sterren geschreven staan. Waarschijnlijk vandaar dat we zijn reeks mogen afsluiten met dit album.

En ook dit album biedt weer een eigen geluid. De geschetste rode draad wordt ook door dit album heen geregen. Ik kan tegelijk genieten van de muzikale opzet en mij ergeren aan de zang. Sue is daarbij het voorbeeld. Het is een sfeerzettend geheel met een verbindende triphopbeat, een britpopachtige zang en iets later een krachtig rockende bas. Om te benadrukken dat hij geen oogkleppen op heeft gezet, voegt hij volgens wiki naar eigen zeggen 'EDM kind of stuff' toe. En om het geheel / de chaos compleet te maken springen er meer klassieke instrumenten vrolijk tussendoor. Afhankelijk van hoe je wilt of kunt luisteren valt het wel of niet samen. Het is zo eigen, dat wiki het ondanks al deze ingrediënten nadrukkelijk als experimentele jazz labelt.

Als je al die complexiteit hoort, ben je natuurlijk wel een zure broeder als je je gaat zitten ergeren aan één element, de zang.

Yep, that's me.

Noemt de beste man zichzelf nu een genie? Dan heb je het eerste minpuntje eigenlijk al te pakken. Maar goed, het eerste nummer swingt, ondanks dat het vrij ouderwets voelt. Inmiddels laat wiki mij weten dat kant A volstaat met deze big band nummers. Dus laat maar komen.

Dat enthousiasme wordt direct getemperd als nummer 2 mij eraan herinnerd dat een big band ook veel ingetogener en dus saaier kan spelen. En dan moet kant B met de ballads nog komen.

Het boek laat ons terecht dit onderdeel van de muziekgeschiedenis beluisteren. Maar tegelijk is dit zo saai en ouderwets, dat het toch echt ook de laatste keer zal zijn.

Vanaf Motorhead was het even terugschakelen. Dus mijn eerste gevoel was: saai. Maar langzaam raakte ik het gewend en werd ik me bewust van de extreme balans van met name de eerste helft. Doordat alles elkaar in evenwicht houdt, moet je moeite doen om de instrumenten en toch bijzondere overgangen op te pakken. Als je die moeite doet, wordt je verrast door een pop-ontstijgend geheel. Al ben ik erg gevoelig voor pakkende uitschieters en mis ik die toch.

Stiekem vind de op het internet gehate Nintendo-family-game-muziek van Space Child dan wel een fijne break.

Na dit nummer, lijken ze bewust wat traditionelere composities neer te zetten. Met When I touch you gelijk als voorbeeld. Er wordt zelfs wat geschreeuwd. Dit zijn niet de beste nummers die we in deze lijst tegenkomen. Maar ook met deze keuze komen ze op albumniveau tot een balans.

Ik had het bij het volledig overbodige live-album al geschreven. Heb je het nummer Ace of Spades gehoord, dan heb je eigenlijk alles al gehoord.

Van de eerste tot de laatste tonen verkeer je onmiskenbaar in de wereld van de Stones. Dit is hun herkenbare bluesrock geluid. En dát is raar bij een Stones album. Want de andere albums boden een breder palet. Naast de soms geweldige bekende uitschieters, moesten we ons vaak ook door heel wat saaiheid heen werken. Helaas werkt het onderscheid twee kanten op. Ja, dit album biedt continue een heel prettig geluid. En is daarmee als geheel wellicht het beste Stones album. Maar dit album biedt geen uitschieters, waardoor het album mij na afloop ook wat teleurgesteld achterlaat.

Dit is toch een bijzondere plaat, met meerdere iconische nummers. Ook dit album werd mij vaak voorgeschoteld, alleen bij dit album werd vaak veel overgeslagen. Of eigenlijk werd hij steeds weer teruggezet naar Alive. Ik was blij als we als we Jeremy haalden, want dat vond ik zelf het fijnste nummer op het album. Het album bestond hierdoor voor ons dus uit zo'n 6 nummers. Met uitzondering van opvuller Why Go alleen maar knallen.

Nu luister ik natuurlijk wel ook het tweede gedeelte. En eerlijk gezegd geef ik de groep wel gelijk. Er staat absoluut niets slechts op, maar het haalt het niet bij het uitzonderlijke niveau van de eerste helft. Maar goed, die eerste helft had de vijf sterren al lang te pakken.

Bij de eerste zin was ik eigenlijk al klaar. Maar eigenlijk valt de klank van de zang na dit nummer ook wel mee. Of ik raakte er aan gewend. Waar ik niet aan gewend raak is de trilling in de stem. Bijvoorbeeld in het woke (avant la lettre) For today I am a boy en het opvolgende Man is the baby.

Uiteindelijk kan ik er niet omheen dat dit goed in elkaar zit. Maar poeh, wat is dit saai.

De wiki is iets te lang om door te akkeren. Ik pak er uit: De band wordt gehaat en gewaardeerd omdat ze punk klanken toegankelijk hebben gemaakt. Ik viel duidelijk onder haters. Wat had ik hier vroeger een hekel aan. Wat moest ik met die eentonige punk-klanken over mijn radio? En hoe vaak is dit album niet voor me? Doodgegooid werd ermee. Vond het allemaal maar één pot nat, met een nare zeurende zanger. En nu moet ik wéér... :D.

Dus zacht gezegd: helemaal neutraal sta ik hier niet in :D.

De één die ik vroeger had gegeven, zal ik niet aanklikken. Ik kan niet ontkennen dat het vrij toegankelijk is gemaakt en impact heeft gehad. Maar nog steeds doet dit mij helemaal niets.