Reviews by debliek

Poeh, het toetsenwerk werkt wel behoorlijk op de zenuwen zeg. Je bent toch blij als de zanger even in de spotlight mag staan. Ev3n rust...

Dit album draait om één nummer. De hele b-kant is of herhaling of opvulling. Maar dat ene nummer, zogenaamd opgebouwd, duurt 20 minuten. Dat je het durft uit te brengen joh. Het lijkt mij een gevalletje zelfoverschatting van de toetsenist...

En weer kan ik een recente rating van mijzelf kopiëren en plakken. Weer moet een plaat van mijn reisgenote afgezet worden wegens tergende saaiheid. En weer ben ik het wel met haar eens. De zeurstem heeft daarbij een flinke rol. Maar ook in dit geval is dit puur een kwestie van smaak. Het is gewoon niet mijn ding. Tegelijk is het ook wel relatief. Ten opzichte van andere Britse zeurende lui valt dit wat in het niet.

O ja, een bonusnummer na een lange stilte. Het moet eigenlijk een strafpunt opleveren. Super irritant in de auto. Valt nog mee dat het er niet ineens in knalt.

2,5 ster

Hier was ik wel nieuwsgierig naar, want Khaled liet in een aantal eerdere hits horen dat hij muziekwerelden goed met elkaar kon verbinden. Hierdoor viel het eerste nummer me tegen. Want die arabische klanken vinden niet die mooie middenweg. Gelukkig staat dat nummer niet symbool voor de rest van het album. Khaled mengt verschillende westerse muzieksoorten met arabische klanken. Er is geen nummer dat me doet opveren, maar om dit eens een keer te horen, is best leuk. Voor zo'n drie kwartier. Want uiteindelijk duurt het me toch te lang.

Ik denk dat Kraftwerk hier hun volle glorie heeft bereikt. Het is nog steeds minimaal natuurlijk. En het klinkt nog wel als een gimmick. Maar nummers als Die Roboter en Das Model zijn ergens vrij catchy. En aan Das Model ook waarom Kraftwerk als een grondlegger gezien wordt. Denk de tekst weg en je hebt de basis onder heel veel jaren '80 platen.

Je moet waarschijnlijk gewoon de film gezien hebben...O, nee! Wat lees ik nu voor ongeloofwaardig verhaal? Muziek zoekt film? Net de docu 'Music by John Williams' gezien. Vanuit dat perspectief, kan ik met deze uitleg helemaal niets.

De zogenaamde filmstukken zijn dan ook verschrikkelijk. Maar af en toe komt er een 4 of zelfs 5 sterrennummer doorheen. De muziek gaat van jazz naar triphop. Ik zou de algemene term 'relaxed' gebruiken. Had het daarbij gebleven, had ik de 5de ster wellicht wel aangeklikt. Nu middel ik het maar uit...

Wat is dat eerste nummer een bijzonder samenspel. Deze lijst presenteerde al een jaren '60 Leonard. Nu krijgen we full frontal jaren '80. En dan doel ik niet alleen op de madonna-stijl zangeres die met wat geplingel begeleid wordt. Ik doel ook op de Kraftwerkachtige begeleiding van zijn eigen stem. Als ik dan toch in Duitsland zit met mijn associaties. Die theatrale stem kenden we al. Maar dit nummer lijkt wat betreft het stemgebruik wel een grondlegger voor Rammstein. Het lijkt mij dat Berlijn inderdaad veroverd is.

Dit is helaas wel het enig nummer dat mij pakt. De rest is maar saai en/of theatraal. Gelukkig is er een aardige variatie tussen de nummers. Uiteindelijk zal ik alleen First we take Manhattan vaker aanzetten ben ik bang.

En weer speelt de vraag of we smaak of kwaliteit raten. Ook dit album zet ik zelf niet graag een tweede keer op. Maar het zit wel prima in elkaar. Deze keer laat ik mijn smaak zwaarder meespelen. Ik ben het album op een gegeven moment echt wel zat. Het is me teveel van hetzelfde, er zitten teveel lege pop-klanken in. Rond ik deze maar naar beneden af. Zie je ook gelijk het verschil met het vorige album. Alles is relatief.

Deze plaat moest ik afzetten van mijn reisgenote. Veel te saai. Tja. Je bent inderdaad wel blij als Eternal Life een wake up call biedt. Want het is wel een echte luisterplaat. Ook niet mijn smaak. Maar wel erg goed gedaan. Normaal geef ik een plaat die ik zelf niet nog een keer aan zou zetten, niet hoger dan een 3. Maar dat voelt niet goed in dit geval. Laat ik kwaliteit maar eens boven smaak zetten.

Country zal nooit mijn genre worden. Het prikkelt nooit. Zeker met een Amerikaanse knauw, klinkt het maar gemaakt. Binnen het genre ervaar ik vaak weinig verschil. Ik erger me telkens groen en geel aan die platen.

En daar is dit album wel een uitzondering op. Ik zal ook dit nooit met plezier aanzetten. Maar echt geërgerd heb ik mij hier ook weer niet aan. Laat ik het het maximum aantal sterren toekennen die een countryplaat van mij kan krijgen.

Man, wat hadden wij behoefte aan een kwaliteitsplaat! De eerste klanken maken het gelijk duidelijk. De komende 40 minuten krijgen we klassieke powerrock. Ik hoef niet uit te leggen dat dat zeker niet ten koste van de muzikale kwaliteit gaat. Wat een start!

En toch raak ik even in een dipje. Nummers 2 en 3 doen mij niet zoveel. Gewone 4+ sterren kwaliteit.
Never Before prikkelt het minste. Waarom is dit ooit een single geworden?

En dan, mooi halverwege de simpele, maar geniale eerste klanken van Smoke on the Water. Een hoogtepunt? Welnee. Dat komt er direct na. Met de snelle jazzy klanken van Lazy.

Het volgende nummer Space Truckin' heeft de pech dat het op zijn album vergezeld is door drie stevige concurrenten, waarin het zijn meerderen moet erkennen. De eveneens simpel klinkende maar zo fijne basis van het refrein zou zomaar voldoende geweest kunnen zijn om ook een single te dragen.

Deze gaat binnenkort in de herhaling in de auto. Pedal to the metal!

Dit moet iedereen volgens mij horen vanwege de therapeutische werking. Zit er iets tegen: het kan altijd erger.

Dit album voert dat concept tot in de puntjes uit. In het geheel is het een dieptepunt. Maar binnen het album wordt ook elke keer gedemonstreerd dat het erger kan. Van een mislukte Dylan-poging naar een nummer waarvan de uitvoering mij doet denken aan nummers in Monthy Python, naar een pijnigende snaar, naar mislukte Aziatische klanken en zang, naar....naar....naar....Tot een nummer ergens aan het einde dat nog valser is dan alle voorgangers. Dieptepunt in de lijst? Nee dus. Het kan altijd erger!

Met frisse tegenzin dit album gestart. Want ik werd er even op gewezen dat dit een Beach Boy was. En die hebben bij mij een gemiddelde van 1 ster behaald. Daar zit ik niet op te wachten.

Het eerste nummer laat gelijk horen dat ik niet te bevooroordeeld moet zijn. We krijgen een uitgedachte compositie, waarin elke muzikant en zanger tot hun recht komen en elkaar versterken. De klank van het nummer blijft terugkomen gedurende het hele album. Dat zegt zeker niet dat het eentonig is. Er worden nogal wat verschillende muziekstijlen gebruikt. Niet alles is mijn smaak, dat moet ik toegeven. Maar het is alleen al fijn om een album te horen, waarvan elk nummer alle aandacht heeft gekregen. Dennis doet niet aan opvulling.

Het aantal sterren is voor mij een duidelijke 4. Maar in de conclusie is dat bijzaak. Het gevoel waar ik mee blijf zitten is wat een zonde het is, dat hij zijn energie aan de Beach Boys heeft verspild.

Ik noemde Stan eerder in deze lijst al 'heel gedateerd'. Op dit album wordt samengewerkt met Astrud. Die ik eerder in deze lijst al verweet dat zij al 'gedateerd was toen het uitkwam'. Goed, dan weet ik in welk hoekje ik het moet zoeken. Het zijn in elk geval bij elkaar passende types. Ik start ook weer niet met tegenzin. Zijn eerste album dat ik hier tegenkwam, kreeg ondanks de ouderwetse klanken nog gewoon een 3 van mij.

Ik zet dit aan, direct na Nick Cave. Fout. Ik moet toch eerst even acclimatiseren. Eerst even een stokbroodje om de smaak te neutraliseren, voordat je proeft.

Dertig minuten later een tweede poging. Het gaat inderdaad veel makkelijker. Stan en Astrud passen inderdaad prima bij elkaar. Het eerste nummer is warempel nog een bekend nummer ook. Het zet wel de toon voor de rest van het album. Het is inderdaad ouderwets te noemen. Het is muziek voor op de achtergrond. Het zal dan ook niet vaak voorkomen dat ik dit nog eens op zal zetten. Maar als er dan toch eens een moment voor achtergrondmuziek is, dan is dit album toch zeker een kandidaat. Het is toch redelijk gevarieerd, ook omdat er ook nog een zanger is meegenomen. En het is gewoon kwaliteit.

Inmiddels kennen we Nick als iemand die een sfeer neerzet op een album. Hij kiest per album een andere sfeer en andere muzieksoort. Maar toch je elke keer duidelijk wie het is en heeft hij een soort hokje om hem heen weten te trekken. Nick krijgt 4 albums in de lijst. Normaal denk ik: maak een keuze 1001! Maar bij bij deze artiest voelt het gerechtvaardigd.

Ik krijg steeds meer waardering voor de artiest. Maar het album zelf springt er wat mij betreft niet uit. Het eerste nummer zet de sfeer erg goed neer. Maar deze keer houdt hij het niet vol. Sommige nummers zijn wat minder krachtig uitgevoerd en dat gaat te koste van die sfeer. Een voldoende verdient het album zeker. Maar meer dan een 3 is dit ook weer niet.

Dit album én de nummers zijn mij gewoon veel en veel te lang. Als je twee keer in één minuut roept dat je behoefte hebt aan wat gewillige dames lijkt mij dat ruim voldoende. Komen ze niet, dan ligt dat ergens anders aan en helpt meer herhaling echt niet.

Zooooww....dit...is...suffff...pfff...

We wisten al dat we met Neil alle kanten op kunnen. Zelfs binnen één album. Dat maakt het zo lastig om iets over het geheel te schrijven. Want soms luister je 10 minuten naar een sterk gecomponeerd nummer, soms luistert het gewoon heel makkelijk weg. En soms komt er een veel en veel te saai nummer voorbij. Aan het einde blijven die saaie minuten mijn herbeleving aanvoeren. Terwijl ze in kwantiteit niet de boventoon hebben gevoerd. Ik besluit het na een tweede keer luisteren maar uit te middelen naar drie sterren.

Zelfs de grootste hit van dit album is vals gezongen, net of de stem overslaat. Dat moet dan het allerallerbeste zijn van het album. Kom op...

Lukt het me om de stem te negeren, dan is het nog wel ok. Maar met 2 sterren mag deze band heel blij zijn. En strafpunten voor de lijstenmakers. Dit is een album dat iedereen zo snel mogelijk weer moet vergeten.

Uitgedachte pingeljazz. Best prima. Wel de standaard geluiden, niet het neurotische. Eerder een repeterende basis waar volop op gevarieerd wordt. Het zit soms zelfs dicht bij de jazz-house uit de zeroes. Dat geldt al helemaal voor de fijne hit, waarvan ik nu eindelijk weet welk nummer dat is.

Vrij toegankelijk prima uitgevoerd blues-optreden. Niet zo heel veel over op te merken. Het mist wellicht iets extra's. Maar niets mis mee.