Reviews by debliek

Eén grote amuzikale gimmick. Dacht dat dit een muzieklijstje was.

Indi-rock. Not my cup of tea. En met een bandnaam als Yeah, Yeah, Yeahs verwacht ik niet heel veel creativiteit.

Dus met frisse tegenzin start ik de plaat. Mmm...valt mee. Het start vrij elektronisch. Het heeft iets van een sfeer. Nou vooruit, wat hebben we nog meer. Hé, dat nummer ken ik. Dat is de laatste tijd zo vaak op de radio. Ik dacht dat het een recente hit was. Het past zo in de huidige tijd. Maar het komt blijkbaar uit 2009. Was deze band de tijd toch aardig vooruit. Als ik verder luister denk ik af en toe aan die zogenaamd kunstzinnige artiesten. Iets anders maken om anders te zijn. Toch mogen die kunstenaars even meeluisteren met dit plaatje. Je kan een prima middenweg bewandelen en én anders zijn én muzikaal.

Ik vind dit een fijne plaat. En omdat het zich positief onderscheid ten opzichte vergelijkbare albums, wil ik graag een bonuspunt uitdelen. Die heeft deze zure broeder toch nog voldoende over.

Ik lees dat dit voor geen meter verkocht. 2 jaar later probeerden ze een derde single van het album. En ja! dat scoorde. Welgeteld nr 62 gehaald in de VS. En dat is wel het niveau van dit album. Het beste nummer heeft op het moment van uitkomen ongeveer 60 betere nummers voor zich te laten gaan. Het is simpelweg niet goed. Ze hebben wat Beatles-achtige klanken met minder creativiteit en ontzettend storende matige zang. Schande voor de lijst.

O man. Die stem. Verschrikkelijk. Soms zelfs mompelend en zeurend tegelijk... Jammer want ik vind de rest van de muziek soms wel erg fijn. Dan weer heel filmisch, dan weer heel elektronisch, dan bijna huppelend. Soms ook wel weer tergend saai. Leuk album dus om een keer te luisteren. Maar door die zanger geen tweede keer.

Eerder schreef ik al dat een bevriende DJ altijd Kraftwerk draaide in zijn sets. Dit album kwam daar nooit in voor.

Want waar Kraftwerk op een album dat we eerder kregen het minimale groot maakte, creëren ze nu vooral met de titeltrack een hele beleving. Op een heel andere manier theatraal dan we anders in deze lijst tegenkomen. Natuurlijk, het nummer duurt veel te lang. En soms horen we overduidelijk een zolderkamersample. Maar het is toch een kunststuk. Je blijft ondanks dat deze digitale muziek nog weinig kracht heeft toch actief luisteren. Leuk!

De rest van het album creëert ook wel beleving, maar het is allemaal maar een schijntje van het nummer waar dit album eigenlijk om draait. En dat is jammer. Luisteren we het hele album, komen we echt niet boven een 3.

Ik kijk even terug naar mijn eerdere schrijfsels over The Doors. Bij beide albums viel mij op dat het eerste en het laatste nummer vooral heel sterk waren. En dat hebben ze ook op dit album voor elkaar gekregen. Is dat dat het recept om The Doors te luisteren? Gewoon alle eerste en laatste nummers van hun albums in één playlist. Daar lijkt het wel op. Want ook dit album maakt mij verder niet bijster enthousiast. Vooral niet als het wat neurotische klanken biedt, zoals bij die andere hit van het album. Het onderscheid tussen de albums van deze band, zit hem dus vooral in de opvulling, in het midden. Dit album schaal ik wat dat betreft tussen Morrison Hotel en L.A. Woman.

Ik ken deze lui van het wat creatievere radio-hitje. De radio-rock sfeer zit er bij zit album al behoorlijk in. Vooral de zang is niet zo opvallend of creatief als het hitje, maar de muziek voelt wel aardig geproduceerd. Het is een album dat me niet zo prikkelt. Niet negatief en niet positief.

Er staat veel te veel punk in deze lijst. Er kan heel wat uit. En dit lijkt mij een prima kandidaat. Wat voegt het toe ten opzichte van de rest? Ik ga het niet opzoeken, maar muzikaal in elk geval niets.

1,5 ster.

Al ken ik maar één nummer van de radio, dit album biedt vaak echte radio-muziek. Waarom dan toch niet grijs gedraaid door de DJ's? Ik denk omdat het veelal uitmondt in een muur van geluid. Het wordt een soort trucje. Op een gegeven moment ken je het wel. Na een paar nummers lukt het dan ook niet meer om echt te luisteren. Dit is zo'n album dat je in een grotere playlist moet zetten. Komt er af en toe een nummer voorbij, hartstikke leuk. Maar als geheel geen groot succes.

Al twee keer eerder keek ik uit naar een Stevie album. Twee maal viel het tegen. Vooral de softe nummers deden mij niets. Het was soms (vloeken in de kerk natuurlijk) wat zielloos. Waar ik eigenlijk op hoopte was dat hij zijn krachtige muzikale stijl en stem meer inzette. Ik kom er nu achter dat mijn Stevie verwachtingen wat meer op dit album waren gebaseerd. Dit is Stevie in volle glorie. Zeker, er staan ook wat minder interessante softere nummers op, waaronder enkele hits. Maar die worden goed afgewisseld met krachtigere of meer creatieve nummers. Op cd1 staat een rij heel gevarieerde nummers achter elkaar, allemaal van top-kwaliteit. Een aantal van die nummers zijn in een gecoverde versie ook een hit geworden. Als een nummer in een hele andere uitvoering overeind blijft, toont dat de basis top is.

Ik word wel vrolijk van dit getoeter. Het tweede nummer geeft me zelfs een beetje een Efteling gevoel. En natuurlijk, het is echt niet heel gelikt. Maar je vergeeft het heel makkelijk. De zang in nummer 3 zit me wat in de weg, maar het breekt wel even en ik lees dat ze nogal een boodschap hadden. Al met al een bovengemiddeld luisterplezier en iets wat ik zonder de 1001 nooit luister. 3.5 ster.

Dit album heeft lang in mijn playlist gestaan. Ik zag het altijd wat als een quilty pleasure. Met een euro-dance nummertje hier, een gesampelde telefoon daar en af en toe een heel kinderachtig melodietje. En toch…Ze weten het allemaal prima te laten klinken. En buiten die hele opvallende delen komt er een prima stukje Acid voorbij en dan weer een fijn stukje hiphop. Het zijn allemaal ‘Beats and Peaces’, maar het vormt toch een geheel. En als je daarmee zoveel kanten op kan en het allemaal en uniek en toegankelijk weet te maken, dan verdien je gewoon 5 sterren.

Raten we nu een nummer of een album? Want meer dan Street Life is dit toch niet? Zowel in kwantiteit als in kwaliteit. En dat Street Life...meer dan 11 minuten....Wel een beetje veel hoor.

Jeuk. Jeuk. Jeuk. Het begint gelijk met Wouldn't it be nice...Sta je al op -5 sterren.

Wat is dit album verder een lege huls zeg. De andere hit is het enige nummer met body.

Jaja. Op dit album bewoog de groep weg van de psychedelische klanken. Wat moet het daarvoor dan wel niet geweest zijn?

Okee, het volgende nummer is heel wat meer jazzy. Zouden er mensen nou zo'n studio nummer geluisterd hebben, gedacht hebben dat live te willen zien en dan vervolgens iets als het eerste nummer voor hun plaat hebben gekregen? Echt heel bijzonder wordt het tweede nummer in elk geval niet.

En dan komt nog een groot vraagteken. Iemand laat af en toe horen dat hij prima snapt wat de toetsen kunnen, maar meestal klinkt het of een kind wat willekeurig indrukt. En de zanger laat af en toe horen dat hij best een aardig stemgeluid heeft, maar het grootste deel van het nummer klinkt er een heel luie zang. Het is bij elkaar zo raar dat het wat intrigeert. Maar een positieve score kan dat echt niet opleveren.

Het andere album van Pere Ubu was in mijn herinnering één van de ergere uit de lijst. En nu moeten we er nog één. Lekker dan... En ja hoor...huilende snaren, een 'zanger' buiten adem, en vooral veel slecht passende bijgeluiden. Ten opzichte van de eerdere plaat, is dit wel wat muzikaler. (In mijn herinnering. Ik ga het natuurlijk niet checken.) Dus ik waardeer dit album iets hoger. Kom ik afgerond uit op...nog steeds één ster. Zegt wat over het andere album...

Hé. Het album met het nummer Michael Jackson. Met die fijne Junkie XL vibe. Hè, niet? Op mijn schijfje wel. Ow dat is een bonustrack die niet op het origineel zat? O, nou ja. Nummers als Give the Po'man a Break en Punk to Funk zijn ook wel ok. Een geinige breakbeat plaat. Maar het is nog wel een album zonder handtekening. Debuutje natuurlijk. Maar Fatboy Slim luister je vooral voor de creatieve combinaties die vaak de stevige beats relaxed maken. En dat kwam blijkbaar pas later.

Deze truckers pakken alles wat op pop-rock lijkt op. Elk nummer zou voorbij kunnen komen op de radio. Eigenlijk is het totaal dan ook knapper dan de individuele nummers. Ook omdat er binnen het genre vrij veel variatie is. Ondanks 0 likes van mij voor de nummers op Spotify, daarom toch een 4e ster.

De geschiedenis heeft bewezen dat de teksten geen aanstellerij waren. Toch vind ik het moeilijk naar de teksten te luisteren. Een compliment wellicht. Het is ondanks stevige klemtonen behoorlijk smooth. Het zakt makkelijk weg naar de achtergrond. In die zin heeft het wat weg van de relaxte rappers rond de wisseling van de decennia. De muzikale begeleiding is juist typisch voor de medio 90's. Of heeft hij daar juist voor dat stereotype gezorgd?

Lekker tempootje hoor. Dat is dan ook wel de onderscheidende factor. Standaard power rock, maar dan snel. De (repeterende) drums hebben dit vooral op hun geweten. Terwijl de 'zang' het tempo niet volgt. Daardoor komt die zang wat los van het geheel. Het stoort me wat. Maar blijkbaar ook weer niet zo erg, want na een paar nummers lukt het me eigenlijk niet meer om actief te luisteren. Het zakt maar weg naar de achtergrond. En dan weet je al wat de uitslag wordt: een vergeetbare 3 sterren.