Reviews by debliek

Een punk-light album. Het verschil lijkt dat deze zanger niet lijkt te doen alsof álsof hij niet kan zingen. Hij lijkt het gewoon niet te kunnen zonder overslaande stem.

In het begin pruim ik het nog wel. Het begint zelfs wat pop-achtig, toegankelijk. Maar de punknummers zijn soms verschrikkelijk. We're Comin' Out bijvoorbeeld. Blijven jullie maar binnen...

Yes!! Kom maar op met die Block Rockin' Beats! Een album dat ik vaak heb afgespeeld. Met Block Rockin' Beats als start kan het eigenlijk niet meer mis. De andere hit (toch?) Setting Sun heb ik al eens eerder genoemd. Het is knap als je met zo'n zeurende zanger en zo'n bak geluid een top-plaat kan maken. Met deze twee nummers op het album heb je de 5 sterren eigenlijk al te pakken.

Toegegeven; de andere nummers hebben niet hetzelfde niveau. Maar dat maakt niet uit. Ik kan nog steeds met veel plezier luisteren naar het pompende It Doesn't Matter, ga goed op het schijnbare rommeltje op Get Up On It Like This en kan zelfs een brakke zondagochtend prima beginnen met Where Do I Begin. Zeker als ik dan ook nog even het laatste nummer laat staan.

Bij elkaar haalt dit niet het niveau van Exit Planet Dust. Dus de 10 sterren die ik daar aan uitreikte, zal ik nu niet nog eens uitreiken. Maar ik kom nog steeds met gemak over de 5 sterren heen.

Ha Joni! Ik word dan altijd enthousiast, omdat er een Joni-hater in ons luisterclubje zit. En dat kan nog wel eens een leuke rating-aantekening opleveren.

Of zal dat meevallen dat keer? Want zo gek maakt Joni het deze keer ook weer niet. Ze levert in zijn soort best een goed album. Je moet wel goed geslapen hebben, voordat je het aanzet. Anders red je het niet tot het eind. Daarom is 3 sterren ook wel weer ruim voldoende.

Als ik het eerste nummer hoor, ben ik snel geïnteresseerd. Dit kan wel eens wat worden. Een beetje vaag en repeterend, maar best relaxed. Bij nummer 2 wordt dat gevoel iets minder. Het gaat wat meer richting saai. Terwijl er best wat gebeurt. Hoe langer ik het album luister, hoe meer het naar een tweede richting verschuift. Niet, relaxed, niet saai, maar vooral neurotisch. Er ligt soms ook maar een dunne lijn tussen die begrippen. Ik besluit het later nog eens op te zetten. Die tweede keer overtuigt me. Het werkt me vooral op mijn zenuwen. Dit scoort voor mij 2+ sterren. Ik 'like' het eerste nummer. Dat is voldoende om over te houden in de playlist van dit album.

Als je de hoes, de albumtitel en zeker de bandnaam ziet, weet je al genoeg.

Als kleuter ging ik er al goed voor zitten als er op tv een nummer van MJ voorbij kwam. Ik kon die hits van Thriller achter elkaar zien. Toen ik 7 was, kwam Bad uit. Ook die nummers wilde elke keer weer horen en zien. Dus tipten mijn ouders mij dat ik ook een bandje ervan kon kopen. Wellicht ook, zodat ik het lekker op mijn kamer luisterde in plaats van in de huiskamer op de tv. Zo werd Bad het eerste album dat ik kocht. Ik heb het ontzettend vaak afgespeeld. Niet alleen omdat het eerst het enige bandje was dat ik had. Want ruim 35 jaar later kan ik het nog steeds met plezier opzetten.

Michael doet alles wat bij anderen de muziek zou verpesten. Met name de valse lucht en rare kreten zijn opvallend. Toch weet hij dit zo te doen dat het niet stoort, maar zelfs versterkt. Samen met zijn muzikale handtekeningen zorgt dit ervoor dat hij een volledig eigen geluid heeft. En dat weet hij dan nog op allerlei manieren te versterken eens te versterken. Muzikaal met bijvoorbeeld soms zijn krachtige intro’s. Maar hij versterkt de muziek ook door visueel spektakel. Want dat is bij hem nauwelijks los te knippen. Zijn dansen en clips zijn misschien nog wel creatiever dan zijn muziek.

Bad begint met de hit Bad. Een voorbeeld van een nummer met zo’n sterk begin. Dan kan het eigenlijk al niet meer mis. Een lekker MJ-ritme erbij, vol geluid, een sterk refrein, variatie in de zang en ergens nog een goed intermezzo. Zo zet hij gelijk zijn handtekening. En dan is Bad niet eens het fijnste nummer. Het volume ging pas omhoog bij Dirty Diana. Dit had muzikaal zo’n kracht dat dat gewoon niet anders kon. En dan volgt daarna nog eens Smooth Criminal. (Als kind zong ik altijd “Annie, Are you Walking”. Ik kan kan dat nog steeds niet meer on-horen). Dirty Diana en Smooth Crinimal hebben beide nog eens een sterker intro, een sterker ritme, een voller geluid, een sterkere afwisseling en een sterker intermezzo. Zo krijgt hij het voor elkaar dat hij de knaller Bad gewoon als opwarmertje voor zijn album kan gebruiken. En dan ben je gewoon terecht de King of Pop.

5 sterren, maar op afstand van vele andere platen met die score.

Wie is deze Chris nou weer? In elk geval iemand met een liefde voor MJ. Dat steek je met zo'n albumintro niet onder stoelen of banken. Je haalt je wel heel wat op de hals. Want als je Jackson kwaliteit belooft, moet je dat nog waarmaken. Dat doe je niet zomaar. Want Michael was groot.

Chris houdt MJ er ook na het eerste nummer in. De muzikale basis van het tweede nummer lijkt wel uit een copy-paste van de basis van een rustig MJ nummer. Nu heeft MJ niet alleen zijn uit duizenden te herkennen muziek, hij had daarboven op een unieke zang. Hij kreeg het voor elkaar om met veel valse lucht en veel kreten prima te klinken. En daar gaat het mis bij Chris. De zang heeft niets bijzonders. Het is veel te soepel. Het wordt daardoor snel een saai geheel. En dan los je de belofte van je MJ-intro simpelweg niet in.

Eerder kregen wel al If I Should Fall From Grace With God. Een album met krachtige Keltische rock. Ook als dat album vandaag zou worden uitgevoerd, is festivalsucces verzekerd. Misschien heb ik dat album met 4 sterren een half sterretje te weinig gegeven.

Het album van vandaag is helaas niet zo ver. Het staat vol met rustigere Keltische stukken. Op zich een fijn genre. Maar de uitvoering lijkt vaak gedaan te zijn door Dylan. Het is soms niet aan te horen. Je kijkt dan toch uit naar de momenten dat die nummers los gaan. Maar de verhouding is zoek. En als het dan los gaat, is het nog maar een schijntje van If I Should Fall From Grace With God.

Dit album stond lang geleden in mijn playlist. Het is al weer even geleden dat ik het geluisterd had. Wellicht omdat Kid Rock denkt dat het beter/leuker wordt als er sex & drugs in zit. Een kinderlijke gedachte, maar vooruit, dat past bij de artiestennaam. Het voelt dan toch een beetje als 'Ghettootje spelen'.

Terwijl hij dit helemaal niet nodig heeft. Het album biedt verder een variatie aan rap (ik denk bij veel nummers aan een rauwe LL Cool J.), waarbij hij de combi met andere stijlen (veel rock) vindt. Zo doet het eerste nummer mij denken aan Korn. Nummers als Devil without a Cause bieden zelfs een mooie variatie binnen het nummer met een doordachte opbouw (al hoeft dat kind niet, maar ja, past ook weer bij de artiestennaam).

Het album is wellicht niet uitmuntend, maar heeft voor zijn genre een bovengemiddelde kwaliteit. Wat veel bepalender is, dat het gewoon heel fijn wegluistert en meeblèrt. Alleen op te zetten op hoog volume, bij voorkeur in de auto.

4,5 ster

Ergens in het begin krijg ik een sterke punk-associatie. Natuurlijk, het is heel andere muziek en er wordt gezongen. Maar ze lijken wel erg hun best te doen om hun eigen muziek te verpesten. Geen idee waar ze mee over de snaren wrijven. Maar het lijkt geen strijkstok.

Zo gek wordt het gelukkig niet meer. Maar de band is wel continue op ontdekkingsreis. Met rare geluiden en elkaar raar opvolgende fragmenten. Soms pakt het goed uit. Maar zoals wel vaker in deze lijst; het was wel fijn geweest als ze zelf die selectie hadden gemaakt.

Dit is toch een beetje een doorsnee band die je niet per se opzoekt, maar toevallig even meepakt in de kroeg. Wat doet het in de lijst? We moeten het van het laatste nummer nummer hebben schijnt. Dat mag dan wel heel wat zijn. Kom maar door dan.

En eerlijk is eerlijk, als ik dit toevallig mee zou pakken in de kroeg en het instrumentale gedeelte begint, zou ik echt wel even mijn gesprek pauzeren en mijn aandacht op de band richten. Al duurt het nummer wel lang zeg. Ze doorbreken het wel met een wat vager gedeelte. Maar dat zou juist het moment zijn dat ik mijn gesprek weer voort zou zetten.

Al met al pakt het album enkele minuten mijn aandacht. Dat is echt ondermaats.

Opvallend op de plaat zijn de extra instrumenten / geluiden. Zo hoor je een soort rasp en herken ik helaas de tingeltangel van mijn buren. Die laatste in stereo nog wel. Gelukkig hebben mijn andere buren niet zo'n ding hangen.
Deze geluiden worden gespreid op een bedje uit de jaren '80.

En het gekke is; Peter krijgt het voor elkaar dat ik mij aan het bovenbeschreven geluid niet erger. Een prestatie op zich. Ik word er ook niet per se bijster enthousiast van, maar met deze elementen had hij gewoon een 3 gescoord.

Maar de zang op sommige nummers. "Intruder's happy in the daaaa(uuu)aa(uuu)aaaaark" en later lekker schor "I'm shooting into the Liii(jjj)iiiiiii(jjjj)iiiiiiigh(t)". "Het zal wel weer vreselijk kunstzinnig zijn die overslaande en/of schorre stem. Maar ik ga mijzelf hier toch niet mee pijnigen.

Er is iets met die Pharell. Hij is muzikaal veelzijdig en onmiskenbaar creatief. Er is weinig op de muzikaliteit van die man af te dingen. En toch zijn er maar weinig dingen van hem waar ik blij van wordt. Ook NERD heeft mij nooit veel gedaan. Ondanks dat ze best creatieve dingen uithalen, die best werken, zoals de aritmisch voelende, maar toch passende achtergrond bij de hit.

Wellicht komen dat soort dingen, omdat ze niet beperkt waren door kennis van de instrumenten. Ze speelden geen van allen een instrument en zijn dat maar gaan leren, zodat ze hun album ook ten gehore konden brengen. Voordat ik de 1001 kende dacht ik dat een rockband die geen instrument kan bespelen iets bijzonders was. Maar het is al iets te vaak voorgekomen. Toch is dat hier geen echte beperking. Maar ja, het is gelukkig ook geen live-registratie.

Ik heb even van tevoren gespiekt. Wat krijgt dit album van de 1001-luisteraar? Een krappe 3. Daar baalt producer Bill Drummond van. Ik had dit album nog nooit gehoord, maar wel het nummer van Bill over dit album. "Julian Cope is dead". Met het risico dat ik dat nummer verkeerd interpreteer, verwacht Bill dat het album een klassieker zou worden als hij Julian van zijn aardse bestaan afhelpt. Het blijft een gedachtenspinsel. Maar alleen al het bestaan van dat nummer heeft dus al zijn werk gedaan. Want anders had ik pas vandaag van dit album gehoord. +1 voor de marketing van Bill.

Bill is dus trots op zijn werk en teleurgesteld over de waardering voor zijn werk. Trots mag hij zijn. Het is, zeker voor zijn tijd, een toegankelijk album waar weinig op of aan te merken is. En dat is ook precies waarom de waardering niet bijzonder hoog is. Het valt totaal niet op. De rigoureuze maatregelen die hij voorstelt, zouden daar geen verschil in maken. Ik ben het behoorlijk eens met de 1001 luisteraar. Het is een harde 3.

Ik heb The Shamen altijd wat links laten liggen, omdat die hits allemaal wel geinig zijn, maar zeker niet meer dan dat. Ik kende vooral het hieropvolgende album Boss-Drum. Het album van een aantal bekende nummers. Maar niet dat album staat in de lijst (wellicht ook een te kort album), maar dus dit minder bekende album. Een snob-keuze?

Zeker niet! Ik wordt positief verrast door dit album. De hit is nog wel een wat suffer euro-dance achtig plaatje wat ook op Boss-Drum had kunnen staan. Maar de rest is een hele fijn begin jaren ’90 geluid dat soms zelfs wat zelf flinke stappen de rave induikt. Een geluid dat ik wel mis in deze lijst. Waar is bijvoorbeeld Experience van The Prodigy? Jullie houden toch zo van debut-albums?

Sterker nog, ik ken veel van de geluiden uit latere rave platen. Althans, ik denk nu dat The Shamen vaak eerst was. Maar het is een onderzoek op www.whosampled.com waard.

Ik twijfel wat tussen een 4 en een 5. Laat ik de ondervertegenwoordiging van dit genre de doorslaggevende factor maken.

Dit is totaal niet mijn smaak. Dus eigenlijk moet ik hier gewoon niet over oordelen. Doe ik lekker toch.

Dit album moet het hebben van het overbrengen van gevoel. Ben je daar gevoelig voor, zal het een prima schijf voor je zijn. Mij raakt het niet en dan is het vooral saai.

Een uitzondering voor Suzanne. Zelf ik kan dat nummer waarderen. En dan kan ik het dus opbrengen om naar dat nummer nog wat beter te luisteren. Het is gewoon een uitstekend artiest merk ik dan. Maar ja. Dat is nummer 1 en daarna verveel ik me 9 nummers lang.

Wiki meldt dat het album uit twee delen bestaat. Voor beide delen werd een andere line-up neergezet. Alleen de drummer doet op beide delen mee. Ik neem aan omdat hij volgens wiki de enige muzikant was. Wiki laat nog even weten dat er in 1986 geen enkel label geïnteresseerd was. Tot zover de reclame.

En eerlijk is eerlijk. Ze maken die beloftes toch waar. Alles is gericht op de snelle drums. Er is totaal geen aandacht voor andere muzikale aspecten, zoals overgangen. (O, wacht. Het zijn gewoon heel korte 'nummers'). En de zang is gewoon belachelijk. Het eerste deel is wat die 'zang' betreft het ergste.

Eindoordeel: kinderachtig

"Krijgen we straks ook Rick Astley?" wordt thuis wanhopig geroepen. Het is duidelijk. Dit is weer een typisch jaren '80 album. Niet thuis vertellen hoor, maar ik kan dit toch beter hebben dan tijdgenoten. Het album heeft de volle aandacht gehad. Met uitzondering van die verschrikkelijke hit voelt het gebalanceerd. Nog eens opzetten zal ik het niet. Maar een jaren '80 sound waar ik mij niet echt aan erger. Dat is een prestatie op zich.

Oei. Het tweede liefdesalbum mochten we ook al raten en kreeg van mij een 2, omdat het de complexiteit van een gekookt ei had. Dus dit was wel een album om tegenop te kijken.

Maar wat word ik verrast. De kok heeft inmiddels een flinke ontwikkeling doorgemaakt en serveert naast soms toch zo'n gekookt eitje ook meer interessante eiergerechten. Vooral de tokkel(room)gerechten zijn een aanrader.

Het album begint met overstuurd geluid. Dan blijkt de zang een erfenis uit de Punk-tijd. En het derde nummer zeurt vooral.

Het stomme is dat ik ondanks die ergernissen wel vaak lekker meeknik met het hoofd. Op de typische jaren 90 rock klanken die er toch doorheen zitten. Ik worstel daardoor met het cijfer. Ik zou een 2,5 normaal afronden naar een 3. Maar ik gun dit gewoon geen voldoende.