Reviews by debliek

Een uniek geluid. Dat is altijd leuk om eens mee te pakken. Het is een soort Radiohead goes ambient. Al gaan ze naar beide kanten niet all the way. Het is iets minder zeurend dan Radiohead en heeft iets meer een band-klank dan de meeste ambient.

Wel moeilijk om actief te luisteren. Ik druk het blijkbaar vrij makkelijk weg in mijn hoofd. Het is daardoor een fijn achtergrondgeluid.

In de jaren 90 was een opname vanuit een schuurtje toch niet heel vernieuwend meer? Wat doet deze troep in de lijst? Als het wat lui gezongen is, kan het nog. Dsn is het vooral niet zo interessant. Maar soms moet er ineens wat geschreeuwd worden. Hopen dat we morgen weer iets fatsoenlijks voorgeschoteld krijgen.

R.E.M. biedt altijd kwaliteit. Alles klopt. Maar daardoor is het allemaal te gelikt. Wellicht mag je daar in de jaren 80 blij mee zijn. Het kan ook prima voor een nummer. Maar een heel album wordt snel saai. Wat meer afwisseling had vast geholpen. Nu belandt het in de bak 'continue kwaliteit zonder uitschieters'.

Je luistert niet voor de zuivere zang naar Iggy. Hij heeft een 100% punk stem. (Het zal je maar gezegd worden). Iggy bouwt er wel van alles omheen, zodat het op de een of andere manier vaak toch goed klinkt. Het doet mij sterk denken aan Praga Khan. Wellicht was Iggy ook wel die kant op gegaan als hij meer moderne technologieën ter beschikking had.

Iggy varieert verder flink. Dat weten we door de hits en covers als het fijne Lust for Live. (Het verrast me hoeveel werk al eerder op mijn pad kwam.) Maar dat levert ook het zeurende Tonight, en het gedateerde Some Weird Sin op.

Het totaal is duidelijk beter dan gemiddeld en haalt gemakkelijk 3,5 ster. Misschien wel meer. Maar ik moet toch afronden op hele sterren.

Het is het debut. En dat hoor je. De zang komt nog niet volledig tot zijn recht. En er wordt veel minder gevarieerd dan we op Hotel California hoorden. Het is nu amerikana of saai en soms een combinatie van die twee. De twee nummers die ik kende (de hits?) zijn illustratief. Take it Easy heeft een amerikaanse kampvuur sfeer. Peaceful Easy Feelings laat wat betreft de zang juist een meer jonge-Beatles geluid horen met heel veel heel lange klinkers. Beide stijlen zijn niet mijn smaak. Heeft het album geluk dat het na het veel saaiere Beth Orthon komt en ik daar 2 sterren aan heb toegekend. En dit is natuurlijk overduidelijk een heel stuk beter.

Het eerste nummer klinkt wel interessant en maakt nieuwsgierig naar de rest. Maar het is me verder toch een saai geheel zeg. Ze kan zingen hoor en het zit goed in elkaar. Het zal de liefhebber vast raken. Maar zelf val ik hierbij in slaap. Een dutje is natuurlijk wel fijner dan Frans Bauer luisteren.

Toch best een beetje een saai jazzy soul album. Je moet het van de drumcomputer en elektrische toetsen hebben lees ik. Vernieuwend toen, schijnt. Dan krijg je namen als 'XL-30' en 'Pling!'. Luister XL-30 en je hoort dat er nog een hele ontwikkeling nodig was op dit gebied.

Tot je ineens de hit voorbij hoort komen. Smaakt inderdaad als een gezoete aardbei. Maar zit veel beter in elkaar dan alles wat we hiervoor op dit album hoorden. Ook het volgende nummer 'Sweet Thang' klinkt ok. Wat rustig en jazzy. Dan nog even 'Ice Cold Daydream' doorkomen. En dan een goed uitgewerkt (maar ook weer heel rustig) instrumentaal nummer. Dat met 13 minuten toch wel weer veel te lang duurt. In die tijd duik ik wiki op.

Wat blijkt. Die laatste 4 nummers waarvan ik het wel waard vind om wat over te schrijven, zijn juist de bonus nummers, toegevoegd toen er een cd van werd gemaakt. Deze nummers stonden allemaal al op een eerder album uit 1971. Hoe krijgt de 1001 het voor elkaar? Altijd de meest verschrikkelijke debut-albums voorschotelen en dan juist nu kiezen voor de mislukte experimenten boven het staande eerdere werk. Zelf had ik deze artiest helemaal weggelaten denk ik.

Als die laatste nummers er eigenlijk niet bij horen, is het toch een harde 2 sterren.

Hé wat een geinig album. Een verzameling speelse vrolijkmakende rock. En dat met een wat rauwe zangstem. Er zijn toch maar weinig bands die met een variatie op het thema van It's a Small World iets leuks kunnen maken, zonder dat het kinderachtig wordt (Goodbye). De hit is volgens mij Dreaming of You. Maar daar moet dit album het helemaal niet van hebben. Het is een mooi totaalproduct. Het lijkt soms weinig pretentie uit te stralen, maar zit stiekem toch leuk in elkaar. Een ontdekking.

R.E.M. De band met die grootse uitstraling, maar die toch altijd saaie brave muziek levert. Ook dit album gaat redelijk ongemerkt voorbij. Veel van hetzelfde. En als het dan toch wat uit de band vliegt, zoals The End of The World..., is het eigenlijk slechter. Ok, deze band is gewoon gespecialiseerd in saai en braaf. Houd het dan maar zo. Als het voorbij komt, luister ik het wel. Geloof niet dat ik het zelf zal opzetten.

The Beatles. Afwisselend zeur-, slaap- en muziekles-muziek. En dat demonstreren ze even met direct achter elkaar:
- Love to You,
- Here, There and Everywhere
- Yellow Submarine (dieptepunt van de pop-muziek)

Halverwege het album stond de teller dus op 1 ster. Maar eerlijk is eerlijk. Het is een gevarieerd album en ze laten ook veel ander geluid horen. Het is creatief, en bij de meeste nummers geldt dat niet ten koste gaat van het luistergemak (buiten de muziekles-muziek, natuurlijk). Bijna aan het einde, gaf de teller dan ook wel een extra ster aan.

En dan eindigt het met Tomorrow Never Knows. Ook zeurend, en juist met wat minder luistergemak. Desondanks toch het fijnste nummer van de Beatles. Het doet mij sterk denken aan The Chemical Brothers. Die ook zeurende zang prima te verteren konden maken. Zij kregen het bijvoorbeeld voor elkaar om met de zeurende Noel Gallagher het fijne Setting Sun te maken. Kortom: Tomorrow never knows is een nummer dat zijn tijd ver vooruit was. Met een extra ster voor dit nummer, kom ik op 3 sterren uit.

Fijn om ook dit geluid vertegenwoordigd te zien in de lijst. Het draait om beats en samples, maar op een manier dat het heel gemakkelijk in het gehoor ligt. Het kan prima op standje 40, maar hoeft niet per se op vol volume geluisterd. Het zit wat in de buurt wat rustige Daft Punk nummers.

De titel zal verwijzen naar de gesamplede klassiekers. Toch doet Myla zichzelf tekort. Hij doet de oude muziek geen schade aan. Hij gebruikt het om een heel nieuw geluid mee te maken.

Ik zal niet snel een los nummer van het album opzetten. De kwaliteit ligt vooral in het geheel. Toch weer één van de weinige platen, waarbij het totaal groter is dan de optelsom van de losse delen.

Tijdens het typen staat de plaat voor de tweede keer aan en ik dein weer lekker mee. Word er een beetje vrolijker van.

Ik ga aan mijzelf twijfelen. Want nu hoor ik weer en kwalitatief sterke plaat met een ziel. Maar ik geniet er weer niet echt van. Ik stoor me bijvoorbeeld aan het gelal in What Is This Feeling. Maar is dat eigenlijk niet overdreven? Wellicht ben ik de laatste dagen gewoon niet zo in de stemming voor dit soort muziek.

Kwalitatief sterk singer-songwriter achtig album. Weer een tijdloos album. Maar ook weer saai en niet mij smaak. Of komt dat omdat ik door de titel uitkeek naar het hoogtepunt op het einde, dat nogal tegenviel?

Een zeer gevarieerd album. De muziek is al duidelijk met volle kleuren weergegeven, maar heeft nog niet de fluoriserende kleuren, waar Queen later om bekend is geworden. Maar zelfs met de nog wat matte kleuren weten ze een voorstelling neer te zetten. Het label theatraal kunnen we er wel opleggen. Een label waar ik zelf wat op afknap.

Als je iets doet, moet je het goed doen. De meest theatrale nummers (wellicht de nummers met het sterkste Queen signatuur) komen dan ook bovendrijven. The March of the Black Queen bijvoorbeeld.

R&B pop met een ziel. Curtis zingt met een verhoogde stem en zet alles wat hees in. Het zou prima op de hedendaagse radio passen. Tijdloos. De begeleidende muziek heeft kwaliteit, maar hij weet het op de achtergrond te houden. Het is iemand die weet wat hij doet en levert een sterke plaat. Wel in een genre waar ik zelf minder mee heb. Soul mag van mij iets rauwer. Maar dat is smaak. Ik overwoog 3,5/4 sterren. Maar dat is te hoog voor een plaat die ik zelf geen tweede keer opzet. Het wordt een 3 met een flinke plus.

De nummers hebben een aantal keer 'blues' in de naam. Dit is dan wel de gedateerde saaie blues. Het komt soms ook dicht bij amerikaanse country. En Bob Dylan zal hier ook wel goed naar geluisterd hebben. De 'zang' verteer ik lastig met een dieptepunt in 'La la la' Grey Goose.

Ik kan hier één van mijn inmiddels vele eerdere reacties op dit soort vals geschreeuw kopiëren. Er staat weer zo'n plaat in de lijst...En dan is dit ook nog uit de tijd dat er binnen het genre wel een en ander was doorontwikkeld.

De albumcover op deze pagina noemt de 'Deluxe edition'. Die stond ook aan via Spotify, maar was werkelijk niet vol te houden. De album titel op deze pagina vermeldt niet de 'Deluxe edition'. Top, kan ik dit album beperken tot 22 minuten in plaats van de ruim 2 uur van de 'Deluxe edition'.

Dit album heeft heel erg het begin jaren 90 signatuur. Het luistert allemaal wel weg, maar het is ook nog allemaal vrij leeg. Tot de grote hit komt. Niet dat 'Groove Is in the Heart' mega-goed is. Maar het biedt ineens een vol geluid. Herbie Hancock heeft dit meegeschreven. Grappig dat die oude knar van een jaar van 50 de (vast) jonge broekies eens even helpt om iets fatsoenlijks te maken met die moderne technologieën van ze. Daar helpen ook de blazers bij. En dan kan in de jaren '90 dance natuurlijk de rap-break niet ontbreken. Dat moet een beetje relaxed zijn, passen bij de Jazz-vibe. En wie kan je daar dan beter voor vragen Q-Tip? Heeft hij vast zijn hand niet voor omgedraaid.

Wat een fijne start met Roundabout. Ik weet niet of ik de volledige versie wel eens had gehoord. Het nummer laat de veelzijdigheid van Yes horen. Het is wat dat betreft representatief voor het album. Ook laat het alvast horen dat er goed nagedacht wordt over de compositie en dat Yes soms wel veel door elkaar laat horen, soms complexiteit biedt en soms bijzondere overgangen heeft. Maar dat het toch telkens heel makkelijk luistert.
Het album is dan ook een ware luisterbeleving. Van een repeterend nummer als We Have Heaven naar prettig getokkel op de gitaar in Mood for a Day. Op zichzelf is niet elk nummer 5 sterren waard. Ik zou normaal niet snel een nummer aanzetten dat klassieke muziek speelt met elektrische toetsen bijvoorbeeld. Maar in het album valt ook dit prima weg. Dit is één van de weinige albums waarbij de totaalwaarde groter is dan de som van de delen. 4,5 ster

Somebody to Love en het nog veel betere White Rabbit samen op één single. Gedateerd, maar geweldig. Dus hier had ik zin in. Het album is echter veel gevarieerder. Natuurlijk een kwaliteit, maar ik had nou net zin in meer van de Slicks. Helaas horen we de stem van Grace verder alleen nog op de achtergrond terug. In plaats daarvan horen we vaak wat meer ingetogen platen. Een nummer als Today heeft nog wel kwaliteit, maar een nummer als How Do You Feel is alleen maar saai. En dan staat ook nog My Best Friend op het album, een draak van een Beatles-nummer.