Reviews by debliek

Punk lees ik. Nummers als Weekend laten ook wel wat lichte Punk-zang horen. En ze vinden het ook belangrijk om te benadrukken dat het slechts een hobby is. Maar tegelijk doen ze hun best om muzikaal er iets van te maken. Het laatste nummer lijkt bijvoorbeeld heel erg uitgedacht, en past best op de radio. Het voelt dan soms ook mijlenver van de afzet-Punk die we al veel te vaak kregen. Veel liever dit, maar tegelijk ga ik dit ook niet een tweede keer opzetten.

Eerder kregen we het album The Band van deze band. Dat sprak aan. Lekker swingende rock of rockende blues. Hier had ik dus wel zin in. Maar dit album zit veel dichter bij country. Niet mijn stijl. Het is veel minder enerverend. Het houdt wel zijn kwaliteit, dus ik houd het op 3 sterren.

Soms wat rockend, soms meer richting singer-songwriter. Allemaal licht theatraal. Zoals I Know Its Gonna Happen Someday het best laat horen. Het luistert als geheel makkelijk weg. Al staan er paar wegzakkers op en slaat het nummer We'll Let You Know nergens op. Als je het nummer zelf niets vindt, hoef je het niet door de shredder te halen. Je kan het ook weglaten.

Grotendeels een coveralbum, dus wat bijzonder in de lijst. Tegelijk zou het als een gemis voelen als deze er niet in stond. Otis brengt de covers wel met een eigen geluid. Ik heb hier wel vaker met plezier naar geluisterd. Toch zit in in dubio bij het raten. De covers zijn niet per se beter dan het origineel, maar wel goed. Otis spat wat minder van de boxen dan Soulgenoten, maar heeft zeker voldoende kracht. Hij zorgt wat dat betreft vooral dat het totaal-plaatje klopt. Uiteindelijk maar de simpele afweging. Ik beleef hier meer dan gemiddeld plezier aan. Dan wordt het een 4.

En ik maar denken dat het recht op foute verbasteringen van filmtitels was voorbehouden aan een bepaald soort films....Vooruit, het draait om de muziek. De dames hebben elkaar leren kennen tijdens punk-concerten, lees ik. Ze besloten zonder ervaring zelf muziek te maken. Zetten zij zich daarmee af tegen de punk? Want daar waar de punkers soms goede muzikanten zo slecht mogelijk muziek willen laten overkomen, leerden zij zichzelf de instrumenten te bespelen en komen de dames met nummers als Lust to Love en This Town met uitgedachte pop-muziek. Het levert geen enorme knallers op, maar het luistert allemaal makkelijk weg.

Wij kregen net het dubbelalbum van OutKast. De cd van Big Boi zit nog vers in het geheugen. En dan heb je de pech om achter zo'n top-plaat in hetzelfde genre te belanden. Het kwaliteitsverschil is levensgroot. Maar dat ligt vooral aan Big Boi. Dit album is zo slecht nog niet. Het is één van de albums met een continue kwaliteit. Minpunt is wat gefakete zwoelheid. Wat valse lucht maakt je geen James Brown. Ach er is doorheen te luisteren. Ik kan het ook vergelijken met die andere cd van OutKast van André3000. Ook dan is er een flink verschil. Nu in het voordeel van Common. Laat ik hem dan maar precies in het midden plaatsen van de twee CD's van OutKast. Kom ik op een 3,75. Yep, dat voelt wel ok.

Ik kan ook niet zingen. Maar daar val ik de wereld niet mee lastig. En als ik het zou doen, zou ik het niet in een schuurtje opnemen. Ze zullen die amateurklank van de zang wel expres zo opgenomen hebben. Stelletje toneelspelers. Het lastige bij het raten, is dat de muziek soms wel weer heel fijn is, als de zanger even het schuurtje is uitgelopen. Dan heb je aardige kroeg-meedein-muziek.

De Frans Bauer test dan maar. Waar luister ik liever naar? Frans Bauer dan maar.

Ik kijk wat vaker naar een film, dan ik naar het theater ga. Om het zwart-wit te maken. In de film worden emoties klein gespeeld en dicht bij de werkelijkheid gehouden. In het theater worden de emoties uitvergroot. Duidelijker natuurlijk, maar ook ontzettend nep. Ik kan daar niet tegen. Jacques Brel is extreemvan theatraal. Mag je nog blij zijn dat je het zonder beeld luistert.
Het (hier) zo bekende nummer Amsterdam is eigenlijk heel opbouwend. Maar vanaf de eerste tonen al heel groot en theatraal. En daar moet de rest van het nummer er nog eens overheen. Het is gewoon te veel.

Kwaliteit? Zeker! En laten we eerlijk zijn. Die man werkt voor geld. Hij geeft alles. Maar het staat zo ontzettend ver van mij vandaan.

Een album wat mij niet zoveel doet. 3 sterren. Op zich knap, want het baseert zich wel op twee van mijn allergieën. Jaren '80 en zeurende zang.

OutKast ken ik van de radio. En al pushen die nummers me niet gelijk naar een andere zender. Hij gaat ook niet een tandje harder. Met uitzondering van The Way You Move misschien.

De verwachtingen zijn dus niet heel hoog. Maar ik word al snel verrast. Na de intro krijgen we 'Ghettomusick'. Ghettomuziek is blijkbaar een mix tussen rave en rap. Weer wat geleerd. Blijkbaar is dit ook een single geweest. Had ik even gemist. Heel anders in elk geval dat ik van de radio ken. Het staat mij wel aan. CD1 blijft verrassen. Een breed scala aan rap-stijlen komt schijnbaar moeiteloos voorbij. De ene keer doet het me wat denken aan Snoop Dog, de andere keer wat aan Eminem. Met uitzondering van de rave-rap van het eerste nummer, schiet het nooit heel ver zo'n richting uit. Een echte handtekening wordt misschien niet gezet. Maar misschien is dat ook wel de kracht. Tot mijn verrassing vind ik het jammer dat CD1 is afgelopen. Tussenstand: een makkelijke 5 sterren.

Kom maar op met CD2. Deze CD blijkt iets heel anders te zijn. Het begin belooft fijne jazz-rap. Iets voor een ander moment. Dus even de luistersessie op pauze. Intussen even googlen. Want er zit wel een grote kloof tussen de CD's. Hoe zit dat? Ze hebben blijkbaar allebei een cd gemaakt. Op zich leuk. Eén aanschaf, twee cd's met een duidelijk verschil. Dus afhankelijk van de stemming kies je er één. De hits die ik ken staan allemaal op CD2. Met uitzondering van de hit die ik wel fijn vind...mmmm.

Ik ben de volgende dag meer in de jazz-stemming. Dus kom maar op dan. Maar het stelt toch wat teleur. Het heeft een bepaalde kwaliteit, maar is vooral wat saai en fake. Halverwege het album heb ik het al wel gehad. Deze cd zou ik 2,5 sterren geven.

Wiki is lyrisch over André3000, verantwoordelijk voor CD2. "Wereldwijd gezien als één van de beste rappers allertijden". Maar dit dubbelalbum laat zien hoe het werkelijk zit. Big Boi, verantwoordelijk voor CD1 is de rapgigant van dit stel. Hij kan elke rapstijl de baas, heeft het niet nodig om te overdrijven, en laat muzikaal de meeste creativiteit horen. Toch weer een ontdekking vanuit deze lijst.

Ik moet de cd's gezamenlijk raten, terwijl het echt afzonderlijke werken zijn. Middelen dan maar. Kom ik op 3,75 sterren.

Bij het eerste nummer staat 'full version' en het is inderdaad veel te lang. Geërgerd kijk ik hoe lang het duurt. Slechts 5 minuten blijkbaar. de meeste andere nummers op het album duren langer. Het volgende nummer is Money for Nothing. Daar staat niets bij. Maar dat duurt meer dan 8 minuten en kan ik gemakkelijk gelijk nog eens aanzetten. Het is al duidelijk. Dit is binnen de grenzen van de jaren '80 een album met veel variatie. Het ene nummer past bij jou, het andere past een ander beter. Al met al staat er voormij te veel rustige muziek op. Al houden ze het album in balans. Zou ik vanuit mijn eigen luistergenot uitgaan, dan zou het zich middelen naar een 3. Maar dan doe ik geweldige nummers als Ride Across The River tekort. En dan negeer ik de creativiteit en kwaliteit. Nee, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik noteer 4 sterren.

Luister je later terug, dan voelt veel van die tienermuziek fake. Maar soms ontstaat door het afzetten juist interessante nieuwe muziek die een nieuwe muzikale lat legt. Het filtert zich wel uit. De meest interessante muziek blijft ons nog decennia vermaken. Wij kregen laatst Little Richard die binnen de Rock & Roll de grenzen nog wat oprekte. En we kregen The Sex Pistols, waarbij de zang ons niet eens stoorde. Ik ben toch bang dat Sepultura dit niet na gaat doen. Het ontstijgt zijn eigen tijd totaal niet. Ik die tijd vond ik bijvoorbeeld Fear Factory veel interessanter. Ik ben benieuwd of dit stand houd als ik dit nu terug luister. Wellicht klop ik eens even aan bij een luistermaatje voor advies welke muziek uit dit genre beter de tand des tijds heeft doorstaan. De 1001 gaat het mij in elk geval niet leveren.

Bij een ander album schreef ik al mijn bewondering als de allereerste klanken van jouw allereerste album bijna 70 jaar later de wereld over blijven gaan. Dat geldt natuurlijk ook voor dit album. Ik zou dit dan ook heel hoog willen geven. Maar als ik heel eerlijk ben kan ik slechts wat meedeinen met de grootste hits en vind ik veel ander werk op dit album erg gemaakt. Vooral bij de rustige nummers past dat niet. Dan heb ik het liefst een nummer als Money Honey. Niet uniek wellicht, wel swingend en weinig overdreven.

Het album begint met swingende rock of misschien rockende jazz. Af en en toe volgt daarna een wegzakker. Dan komt weer een krachtiger nummer, dat me wat aan de Stones doet denken. Of wordt het wat bluesy. Echt doorschieten doet het nooit. En dat is wellicht ook de kracht van het album.

Dit album zit wat tussen de andere twee die we mochten luisteren in. Enerzijds wat saai, anderzijds veel (soms kleine) experimenten, die vooral irritant uitpakken. Een verdraaiing van de stem bijvoorbeeld, net even te hoog uitschieten.

Wat mij betreft een onvoldoende. Al vraag ik mij af in hoeverre dat bepaald wordt doordat ik deze via Youtube moet luisteren. Dat was al irritant doordat het scherm actief moest blijven en de (op zich te begrijpen) reclames. Maar nu moet Youtube mij elke 10 minuten vragen of ik nog kijk. Nee, ik zit met mijn handen vol elders in de kamer te luisteren...En jij, Youtube, stopt de muziek halverwege een nummer. Goed, ik leg alles wel weer weg om op 'ok' te klikken. Maar dat zal toch wat doen met mijn luisterervaring...

Ik zette dit eerder tegenover de funky rappers uit dezelfde tijd. Maar hoe eerlijk is dat eigenlijk? Als het album voortkomt uit een continue gevoel over onrecht, dan is Public Enemy eigenlijk nog ingetogen. Je zou het toch uitschreeuwen, vloeken en tieren. Public Enemy laat de emotie overkomen, maar schieten zowel in de tekst als in de muziek niet door. Ze weten hun gevoel van onrecht te verwoorden . Ook fijn; ze verzanden daarbij niet in stoer-doenerij.

Muzikaal weten ze het te begeleiden met geluiden waar je maar moet opkomen om ze muzikaal te gebruiken. Er wordt veel gerepeteerd, maar met allerlei ingrepen zorgen ze dat het niet saai wordt. Belangrijk daarbij is ook de afwisseling en het samenvallen van Chuck D en Flavour Flav. Wat ook functioneel wordt ingezet om je daar waar zij dat belangrijk vinden de tekst te accentueren. Zelf als ze hun stem vervormen tot smurfen-geluid is dat functioneel en muzikaal niet eens vervelend.

Public Enemy biedt daarmee niet alleen een basis voor veel rappers, maar ook voor veel elektronische muziek.

Een makkelijke 5 sterren. 'Yeah, Boyyyy'.

Het album begint swingend rockend en de radio gaat gelijk een tandje zachter. Ergens, het zal de volgende kant van de lp zijn, veranderd het naar soms tergende zeurende muziek. Net als ik het gillend uit wil zetten komt er weer sterke bluesy rock.

Hoe rate ik het totaal nu? Een gemiddelde van 2 topdelen en 2 verschrikkelijke delen kan een 3 opleveren. Maar ik kan er niet omheen. Het heeft allemaal veel kwaliteit en creativiteit. Dus laat ik hem wat opplussen.

Wat gedateerde jazz, zoals je wel eens voorbij hoort komen in oude films. Prima om ergens op de achtergrond mee te krijgen. 3,5 ster.

Na de eerste twee nummers dacht ik dat dit op een vijf afstormde. Als de gemiddelde pop-zangeres tijdens het werk op de radio voorbij komt en je vraagt me tien minuten later wat ik geluisterd heb, kan ik waarschijnlijk geen antwoord geven. Adele krijgt het voor elkaar dat ik altijd bewust ga luisteren. Een van de fijne elementen is dat ze met haar gecontroleerde uithalen voor een continue mini-climax in haar muziek zorgt.

De meer ingetogen nummers hebben dit ook wel, maar te weinig om mijn aandacht vast te houden. Ergens aan het einde is het album ook wel genoeg voor me. Laat ik een 4 noteren. Vooral voor de vergelijking met andere albums in het genre. Wat minder voor de match met mijn smaak.

Niet dat het niet swingt hoor. Maar in vergelijking met Little Richard (uit hetzelfde jaar) die we kort geleden mochten luisteren is dit zo braaf. Wat suffig zelfs.