Reviews by debliek

Ik dacht bij het eerste nummer een typisch Brits jaren '90 album te moeten verwerken. Ze blijken al snel een ruimer aanbod te hebben. Nummer twee is wat digitaler met wat schurende geluiden en een stem die door de telefoon verstoord lijkt. Het heeft wel iets. En daarna volgt rustige zang op wat tokkelende muziek. Om te benadrukken dat ze graag alle kanten op willen, schakelen ze halverwege het rustige vierde nummer over naar zoveel mogelijk geluid. Voor het grootste deel van het album geldt dat het allemaal niet zo gek is, maar dat er wel een reden is dat het nooit is komen boven drijven. Voor het cijfer zijn de ongeplaatste momenten om de boel te verpesten (als in Run my way, runway) bepalend. Alle eenheid van een album verdwijnt hierdoor.

"We hebben nog een muziekje nodig onder dat melancholische moment in onze goedkope drama."

"Waar denk je aan dan?"

"Iets met gevoel, maar niet teveel. Het mag die matige beelden natuurlijk niet overschaduwen."

"Nee, goed punt. Iets van dat album Nixon van Lambchop dus?"

"Ja, uitstekend. Maar welk nummer denk je aan?"

"Dat is om het even."

Ok, Tom biedt iets unieks. Maar 5 maal in de lijst is veel, heel veel. Mijn cijfers zijn tonen tot nu toe weinig enthousiasme. Soms had ik nog een lichte voldoende over voor de sfeer, soms was het te belachelijk om überhaupt een cijfer te krijgen en werd ik gedwongen om 1 ster aan te reiken.

Ook dit album etaleert gelijk de ruwe raspende stem. Ik was er inmiddels op voorbereid. Dat scheelt. Vooral het nare stemgeluid aan eind van het tweede nummer gevolgd door de zinloze kermisklanken van het volgende nummer maakt dat ik het album al snel indeel in de categorie 'belachelijk'. Het is misschien iets te snel geconcludeerd, want dit album schiet nog best wat kanten op. En soms komt de sfeer van andere albums ook wel echt terug. Maar als ik dit album om een andere reden had aangezet dan voor de 1001, had ik die sfeervollere nummers nooit bereikt. En als je in het begin van je album de luisteraar al wegjaagt, verdien je niet meer dan 1 ster.

Ja, ga ik nu alweer precies hetzelfde zeggen als bij al die andere Beatles-albums? Ja! Dan moet je die er ook maar niet allemaal inzetten. Het is nou niet echt dat we een wezenlijk verschil horen tussen dit album en eerder materiaal. Het is hoogstens iets volwassener dan A hard day's night, en daarmee nog saaier.

Maar, daar ga ik weer. Het is gewoon weer hetzelfde trucje. Verlengde lettergrepen moeten alles oplossen:

"Say the woooooooooooord and-you'll-be-free."
En twee nummers later:
"What Goes ooooooooon in-your-heart?"

Ander muziekje erachter, maar wat betreft de zang precies hetzelfde. Speciaal voor een luistermaatje: Luister nou eens na de voorbeelden die ik aanhaal: dit heeft werkelijk niets met het verschil in uitspraak tussen Engels en Nederlands te maken.

Pas na dit album voegden ze ook eens wat anders toe aan hun arsenaal. Revolver en The white album zijn zoveel interessanter.

Hoe noem ik deze zangafwijking eigenlijk? Het is een soort geknauw, maar niet dat ingestudeerde Amerikaanse geknauw. De zang is verder ook wel weer 'Kunst, omdat het moet'. Maar binnen die categorie hebben we wel erger op ons bordje gekregen. De muziek tingelt soms me wat te gek, maar an sich past een harp wel bij het geheel. Het geeft een wat nostalgisch sfeertje. Het had allemaal wel even gekund. Maar het duurt me veel te lang.

Ik stond snel op het verkeerde been. De band is blijkbaar toch niet Duits. Dacht ik niet alleen door de taal, maar vooral door de muziek. Klanken die doorgaans dienen om een boodschap/retoriek er in te stampen. Met, in plaats van zang, spraak met extreme articulatie. Heb je een beeld? Ja? Ok, met die klanken dus covers van Opus en Queen. Om je beeld toch weer even bij te stellen.

Zo'n songtekst van Queen past ook wel perfect bij het plaatje:

'One flesh, one bone, one true religion
One voice, one hope, one real decision' (bron: genius.com)

Je hoeft het alleen maar even in het Duits te vertalen om heel wat lading te creëren.

Ik wiki toch even verder. Hoe bedoelt de band dit? We moeten het opvatten als een parodie op het totalitarisme, nationalisme en militarisme. Dan is het in 1987 ook wel logisch dat we de band niet in Duitsland maar in voormalig Joegoslavië moeten zoeken.

Een duidelijk en eenvoudig muzikaal thema en het gebruik van materiaal van anderen. Je kan denken dat de band muzikaal het zich er makkelijk vanaf maakt. Toch niet helemaal terecht. Ze voegen van alles toe, zodat het stampen helemaal niet saai overkomt. Het instrumentale Trans-national wordt wellicht wat gedomineerd door zolderkamer-samples, maar gebruikt voor de tijd de digitale technieken vooruitstrevend.

Het lijkt mij niet dat dit album nu echt door iedereen beluisterd moet worden. Maar ik heb met interesse geluisterd en mij prima vermaakt.

Het album schotelt gelijk wat powerrock voor. Ik krijg direct zin in de rest. Maar Lynyrd is veelzijdig, dus ik krijg daarna wat rustiger werk, ook gelijk als introductie van de lange-lettergrepenterreur. Zoals bekend, trekt dan al snel mijn energie weg. Net als bij typische amerikaanse klanken. Want als de plaat virtueel is omgedraaid, laten ze het me weten ook. Deze band komt uit Amerika. Maar ook Amerikanen kunnen veranderen. Dat doen ze 5 minuten voor het einde. Het tempo komt er in, en de instrumenten krijgen het woord. Eén bak energie. Dat had ik graag een heel album gehoord.

Zeg het maar. Waarom moet dit nu weer in de lijst. Ok, het heeft iets van sfeer. En ok, je voelt de potentie. Maar het komt voorlopig toch niet helemaal uit de verf? Het is ons wel beter voorgeschoteld. Zijn het dan toch die rare uithalen en die rare afbreking van Underbelly, die dit het boek induwen? Lekker kunstzinnig zeker weer? Nou, zelf met dit soort gekkigheden kan je vergeetbaar zijn.

Hier kan ik wel goed naar luisteren, maar eerlijk: dat komt ook wel door de lange instrumentale delen. Juist zijn stem is toch zijn handelsmerk. Maar die kan toch wat saai worden. Zeker als hij nog een heel verhaal gaat afsteken. Tijdens de lange nummers op het album, werkt het juist andersom. De stem breekt weer even de muziek en voorkomt daarmee juist de verveling. Bij One Woman mis ik dat wel. En: nog steeds had dat lange verhaal niet gehoeven.

Kant A: een dikke vier sterren
Kant B: een krappe 3 sterren

De jaren '80 worden niet verbloemd. Toch weet de Cure er een eigen sfeer mee te creëren. Stiekem vindt ik die jaren '80 drums hier wel fijn. Met de zang heb ik nog steeds wel moeite, ondanks dat het past bij de sfeer en het totaalplaatje. Ik noemde Hybrid al als referentie bij Disintegration. Zo'n nummer als The Hanging Garden gaat al best die richting op. Bij Seventeen seconds viel me dat nog niet zo op. Dit album hangt echt wat tussen die twee albums in. Leuk om de ontwikkeling van de band te horen.

3,5 ster.

Kort geleden kregen we een ander album van meneer Maal. Het kreeg een 2, omdat het saai was, maar de gitaarmuziek nog wel aardig samenging met de Afrikaanse zang. Dit album focust zich meer op de Afrikaanse kant. Of is ditmaal het hoge 'lalala'-gehalte, in bijvoorbeeld 'Toro' de westerse inbreng?

1,5 ster.

Weer iemand die niet kan en niet wil zingen. Vanaf de eerste woorden, wordt alle energie uit mij getrokken. Triest, heel triest, dat dit in deze lijst staat. Meer woorden wil ik hier niet aan vuil maken.

Arcade Fire is na het vorige album niet te lang in de kerk blijven hangen; en dan kom je er nog ongeschonden uit. De band lijkt intussen volwassen geworden en klaar voor hun eigen weg door de wereld. Met een degelijke hoofdroute, maar een jeugdige flexibele mindset voor kleine uitstapjes.

Ik denk bij het eerste nummer direct aan Boudewijn de Groot, maar het internet corrigeert me al snel. Ik moet Jacques Brel voelen. En eerlijk gezegd, ook die ligt er dik bovenop. Ondanks de taal, is er een licht-Franse uitspraak en de articulatie is ook gebaseerd op Jacques. Waarom dan Boudewijn als eerste associatie? Dat zit deels in de manier waarop de zinnen klinken, maar misschien wel meer in de speelse muziek. Dit was het hitje, lees ik. Ach, het is ook wel een interessant plaatje.

De meeste nummers hierna zijn gewoon saai. Meneer lijkt ook wel fan van Sinatra. Ertussen door vallen de nummers Next en The girls and the dogs weer erg op. Weer erg speels en interessant. En weer nadrukkelijk gebaseerd op Brel.

Tja, wat vind ik daar nu van? Drie nummers die an sich een toevoeging zijn aan de muziek, maar die alle drie een erg stevige basis hebben bij dezelfde andere artiest. Nou ja, laat ik daar maar niet te moeilijk over doen.

Een enkele keer schrijf ik hier mijn bewondering voor een enorm sterk eerste nummer op je allereerste album. Het kan ook anders blijkbaar...Ba-na-naa. Goed het is blijkbaar voor het goede doel: Leer!

Na het vorige album had ik wel interesse gekregen in Mia. Ze bood namelijk interessante bruggen tussen werelden van muziek, maar wist het niet echt af te maken. Ik heb wat later werk geluisterd en geconstateerd, dat de potentie er ook later niet uit is gekomen. Tot mijn verrassing krijg ik haar nu nog eens, maar met eerder werk.

Na die banaan, volgt een bass die de haren van je lijf blaast. Ik houd wel van een briesje. Daarna blijk ik zelfs een nummer van mevrouw te herkennen. Beide tracks zijn niet helemaal gelikt, maar dat houdt het eigenlijk wel interessant. Ze hebben iets Skrillex achtigs. En daarmee blijkt deze mevrouw er toch vroeg bij te zijn geweest.

De internationale bruggen zijn op dit album veel minder dan in het latere werk. Dat is een gemis. Maar tegelijk weet ze de nummers zonder die uitdaging beter neer te zetten. Eigenlijk heb ik iets meer luisterplezier aan dit album.

Niet mijn smaak muziek; het is me wat saai. Maar dit lijkt mij een mooie vertegenwoordiger van het genre. Af en toe komt de jaren '80 wel door, zoals in April Skies. Maar dit album zou ook 10 jaar later gemaakt kunnen zijn. En af en toe komt er een echt sfeerscheppend nummer voor bij, zoals Nine million rainy day. Wat waarschijnlijk niet zo negatief uitgelegd moet worden als de titel en de muziek doen vermoeden, gelet op het eerdere nummer Happy when it rains...

Luister naar nummers als Couldn't get ahead. En het label post-punk is wel bevestigd. Dat zit hem hoofdzakelijk in de zang. Verder heeft het album eigenlijk één signatuur. Het heel pakkende doorlopende lijntje. Exemplarisch is het eerste nummer. Zo'n nummer heeft daarbuiten vrij weinig. Maar luistert toch wel fijn.

Na de 4 studioalbums die we voorgeschoteld kregen moet ik concluderen dat The Who wat betreft de albums niet de meest geniale band was. Natuurlijk, er zijn nummers die enorm uitschieten, en best in de top 100 van vele lijstjes mogen staan. Maar daarom heen is het vaak niet heel interessant. Dus waarom, naast die 4 studio-albums, ook nog een live album? Voordat ik het opzet, is daarnaast mijn oordeel al wat beïnvloed door mijn eigen overtuiging. Want live-albums = valsspelen.

Als ik het opzet stijgt de verbazing (ergernis?). Want Heaven and Hell is nou niet erg krachtig gezongen. Komt er nog een opbouw dan? Ik hoop het. Maar de muzikale energie stroomt pas binnen bij nummer 5, Young Man Blues. Niet dat dat een heel origineel nummer is, maar wel lekker.

Die energie krijgen we daarna een tijdje niet meer. Wellicht voelt dat ook zo door de nette aankondigingen van de verschillende nummers. Het heeft ook wat leuks hoor. Altijd geinig om te horen welke andere muziek de band zelf waardeert en wat hen gevormd heeft. Maar het haalt de energie er wel uit.

Ik kom eigenlijk maar net bij een voldoende, totdat ik info ga verzamelen. Ik heb de 1995 versie te pakken. Het echte album uit 1970 skipt de eerste vier nummers en start gelijk met Young man blues. Ik besluit een paar dagen te wachten en dan deze versie te pakken. Deze versie focust op de energie. Er zijn gelukkig slechts 6 nummers. Er zijn geen aankondigingen en de energie zit er, zoals gezegd, gelijk in. Kant 1 biedt een aantal nummers die niet op een eerder groot album stonden, dus iets minder strafpunten voor het 'valsspelen'. Al komt kant 2 gelijk met My Generation, dat al eerder een flinke hit was.

Wat een beetje selectie al niet kan doen. Voor deze versie kan ik wel een sterretje extra geven.

Ik dacht deze band te kennen van aanstellerig punk-geschreeuw. Schrok mij dat nog niet genoeg af, dan had ik nog de waarschuwingen van de titellijst te verwerken. Want met titels als Rendezvous with Anus, verwacht ik op voorhand niet een album dat iedereen nou perse moet horen.

Dat punk-beeld dat ik had, blijkt onterecht. We krijgen power-rock voorgeschoteld. Het aanstellerige valt ergens ook mee. Ok, ze dikken het muzikaal wat aan. En de onderwerpen zijn wat gezocht. Het boek noemt dat homo-erotisch, waarbij niet enkel verwezen wordt naar de titels (zoals het genoemde voorbeeld), maar ook naar de deuntjes. Ik ben geen specialist, maar het begrip erotiek heb ik zelden zover opgerekt gezien. Ik zou het (in elk geval de titels) eerder slechte puberhumor noemen. Het boek informeert mij intussen waarom ik de punkassociatie had. Dat was de 'muzieksfeer' die de band neerzette op voorgaande albums. Ah, vandaar. En het boek vermeldt warempel iets over instrumenten, zang, en het begrijpen van de ware aard van deze muziek. Zonder het nu gelijk eens of oneens te zijn, kudo's voor meneer Tijs voor een tekst mét inhoud en onderbouwing. Dat we dat op pagina 823 toch nog tegen mogen komen.

Ik werd geattendeerd op mijn steeds kortere teksten. Meestal te verklaren door de selectie. (Lever je inspiratieloze muziek, ontvang je ook inspiratieloze kritiek). Dus vandaag tijdens het luisteren bovenstaande maar eens uitgetypt. Merk ik toch, dat tijdens het typen en lezen mijn hoofd aardig meedeint met de muziek. Laat ik zelf dan maar niet kinderachtig zijn, met de sterren.

Het eerste nummer heeft de gitaarmelodie van ouderwetse rock. Het gaat an sich prima samen met de zang in het pulaar. Enige punt is dat het nogal veel van het zelfde is. Nou ja, dat kan één nummer natuurlijk. Maar het hele album? Dat is wel erg eentonig. Nee, na het eerste nummer kom ik al snel tot het oordeel: slaapplaat.