Reviews by debliek

Weer zo'n plaat waarvan ik niet begrijp waarom ik deze moet horen. Niet zoveel mis mee hoor. Maar een 13 in een dozijn-plaat. Geen missers, geen uitschieters.

In de basis een dansplaat (tango), maar voor mij vooral een heerlijke luisterplaat. Prachtige combinatie van klassieke instrumenten en opzet (tango) en de moderne mogelijkheden en opzet (beats). Het zit ontzettend goed in elkaar. Lekker ongeforceerd. Meerdere lagen neerzetten als een eenvoudig geheel. Dat is een prestatie.

Dit album verkregen uit een erfenis. Een paar keer opgezet om te proberen. Telkens na 2 a 3 nummers afgezet. Eén nummer is prima. Maar het is wat zeurderig en het wordt mij al snel veel te veel. Toch maar eens geript en toevallig dit weekend helemaal geluisterd. Wat en toeval.

En tot mijn verrassing vind ik het meest zeurende nummer, het laatste, het leukst. Dat nummer doet mij wat aan UNKLE denken.

2.5 ster.

Eerder kregen we Blood On The Tracks van Bob. Als ik het vergelijk is de muziek op Time Out Of Mind veel minder ondersteunend voor de specifieke zang van Bob. Met andere woorden: Er had net zo goed iemand anders mee kunnen zingen op dit album. Hadden ze daar maar voor gekozen...

Ik ben fan van elektronische muziek, maar dan wel het minste van ambient. Je kan er niet zoveel goed of slecht mee doen. Het is vaak prima op de achtergrond en verder springt er weinig uit. Dat geldt ook zeker voor deze variant. En dan geldt voor mij de standaard bij platen met een continue kwaliteit, maar weinig extra's: 3 sterren.

Los van de waardering van de plaat, veel kudos voor de inspiratie die AT anderen heeft geleverd, met deze plaat, maar ook met later werk.

Met een opening als The Changeling en Riders on the Storm als afsluiter maakt het niet meer zoveel uit wat er tussen staat. Ik kan niet zeggen dat alles dat niveau haalt. Soms erger ik me zelfs wel eens aan het (vast bewust) afraffelen van een stukje tekst. Maar de stem draagt natuurlijk wel heel veel. En het album biedt zowel een eenheid als afwisseling. 4 sterren. Kom maar door met het volgende Doors-album!

Het is de week van de saaie muziek geloof ik. Goede stem, goede muzikale begeleiding. Maar zero prikkels. Niets bijzonders.

Ik kom op 2.5 ster. @1001: Mogen we nu weer even knallen met het volgende album?

Poeh, wat zoetsappig. Maar misschien moet ik slaapkamermuziek gewoon niet in de auto luisteren. Aan de andere kant, kan het dan wel lekker hard. En dat heeft Marvin wel nodig om goed tot zijn recht te komen. Opvallend dat ik zijn stem juist wat prettiger vind als hij hoger / minder zwoel zingt.

Ik krijg de laatste tijd vaak dezelfde reclame voor rustgevende natuurgeluiden om mee in slaap te kunnen vallen. Vraag mij af waarom? We hebben Nick toch al daarvoor?

Muzikaal is het prima. Het hoort natuurlijk in deze lijst. Maar voor mij is één keer luisteren wel voldoende. 2.5 ster.

Ik heb dit vroeger wel vaker geprobeerd te luisteren. En al heeft het een hoge kunstwaarde. Ik kom er niet doorheen. Hoogtepunt is de zang in Time. Je kijkt toch een beetje uit naar die stem op dit album.

Mijn ratings zijn gemiddeld wat laag.
Moet ik milder zijn? is de vraag.

Maar het ligt niet aan mijn beoordeling.
Nu krijg ik weer zo'n geluidenverzameling.

Het eerste album dat ik ooit zelf gekocht heb. Ik begon al te twijfelen aan mijn muzieksmaak...

Dit album heb ik vaak geluisterd. Soms op vol volume als ik in een relaxte bui was, soms op de achtergrond. Soms integraal, soms skipte ik alle droevige en onderwaterklanken. Gewoon even lekker naar Honey en Run On luisteren.
Nu alweer even geleden. Dus lekker twee keer geluisterd.

Dit is wel heel veel Björk. Heb het maar in tweeën geknipt. Ik was hier wel benieuwd naar. Want op de bekende hits speelt ze leuk met muziek en zang. Dat mis ik wel op dit album. Dan blijft een saaie zeurderige plaat over.

Alles aan dit album is...ok. Doet mij wat denken aan Kid Rock. Er waren in die tijd toch vele anderen die iets meer karakter in dit soort muziek stopte. Maar goed. Geen moment verveeld of geërgerd. Een mooie drie is het dus wel.

Direct na 'Frankie Goes To Hollywood' is dit ineens wel heel lege muziek. Heb halverwege twee uur pauze genomen voordat ik doorluisterde. Ik nam de muziek niet meer in mij op...

Ik word heel vrolijk van het eerste deel van het album. De sound die ik via de radio van hen ken. Beetje een guilty pleasure. Typisch jaren '80 met een schone rol voor de synthesizer. Maar dan met wel een hele bak geluid. Daarna volgt een grapje en verdwijnt de muzikale handtekening van Frankie. 3.5 ster

Dusty klinkt muzikaal als een braaf meisje. Ze mag dan geen bezit zijn, ze loopt wel in de pas. Can I Get a Witness laat horen dat ze wel meer in haar mars heeft dan sommige andere nummers doen vermoeden. Ze had in die tijd wellicht nog iets meer levenservaring en rokerige kelders nodig. 3.5 ster

Dit is niet mijn stijl en toch heb ik hier met plezier naar geluisterd. Dan doen ze iets goed. Maar waarom dat plezier? Weet ik niet zo goed. Normaal houd ik ervan als het een beetje ruwer is. Maar dit is muzikaal vrij clean. Misschien luister ik toch anders naar dit genre, dan naar andere genres. En hoeft het bij dit genre juist niet zo uit de band te springen.

Ik merk dat ik vooral de stevige nummers waardeer. Nummers als Quiet hebben een lekker aanstekelijk ritme. Anders nummers laten me volledig inkakken. Ik middel het uit naar drie sterren.

Muzikaal allemaal leuk hoor, maar....o nee hè....Niet weer zo'n zeik-stem....
Ik kan hier slecht naar luisteren. Gelukkig af en toe een flinke muzikale uitstap, die er uitspringt. Die variatie verdient een extra ster. Kom ik op max. twee sterren.