Reviews by debliek

Ik verwees bij Rush naar Led Zeppelin. Ze laten mij gelijk even horen waarom ik hen te kort doet. Immigrant Song heeft een ijzersterke handtekening. Op een jaren '90 beat en melodielijn pompt de band je huis in. In 2,5 minuut heeft de band de eerste ster al te pakken. De rest van het album is minder iconisch, maar is heerlijk. Ergens valt Bron-y-aur stomp extra op. Zo'n pakkend gitaartje met beat. Snoop zou er zo overheen kunnen rappen. Kom ik voor de tweede keer met een jaren '90 associatie. Waren ze hun tijd toch flink vooruit.

Rush levert weer heerlijke boomer-rock a la Led Zeppelin. Ik kan er verder van alles over schrijven. Maar ik kan het ook gewoon lekker nog een keer aanzetten. Wederom een welverdiende 5 voor Rush.

Als ik het album aanzet denk ik kort een aflevering van Friends te krijgen. Tot mevrouw licht punk-schreeuwt om een vuurwapen. Het woordje 'licht' is wel een belangrijk woordje in de vorige zin. We kennen mevrouw van de zogenaamd kunstzinnige uitspattingen. Die vallen op dit album heel erg mee. Maar deze uithalen, als in A place called home hebben warempel een muzikale waarde. Wiki meldt over dit album dan ook dat dit wel een commercieel succes was. Overigens was er volgens wiki zelfs een eerder album van PJ, dat ook gewaardeerd werd door de luisteraar. Ik neem aan dat we dát album niet voorgeschoteld krijgen. Nóg een luisterbare plaat van deze mevrouw lijkt mij veel van het goede...

We hebben net de geregisseerde chaos van de Beastie Boys gehad. Nu toont de lijst ons dat 'sample madness' van alle tijden is. Op de een of andere manier voelt het wel anders. Bij de Beastie Boys werkt het verrassend goed; bij Holger zie je soms meer een Duitse snorremans in een zolderkamertje voor je. Ach misschien komt het ook gewoon door de techniek die in de tussentijd flink ontwikkeld is.

Het is natuurlijk een andere muzikale basis, maar er is meer gelijkenis tussen beide. Zo is ook Holger (muzikaal) soms erg kinderlijk en lijkt ook hij zich niet zo zorgen te maken of zijn zang gelikt is opgenomen. Voor beide aspecten is dezelfde zin exemplarisch: Let's get cool in the pool. Dat ik dat nummer nog nooit voorbij heb horen komen in lijstjes als De foute 100... (Mogelijk, omdat ik die nooit luister). Net als bij de Beastie Boys moet ik zeggen: al die spielerij en afwisseling voorkomt wel dat het ooit saai zal worden.

Folk-klanken zijn vaak vrij uitbundig. Maar dit album weet de klanken zo 'normaal' te maken, dat het soms naar de achtergrond zakt. Al biedt dit album ook wel eens een nummer dat een feestje kan doorstaan. Met name de zang springt niet overdreven uit de band. Als het wat meer lijkt om de sterotype folk-zang, als bij When will we be married, vind ik het eigenlijk fijner. Toch wil ik de drie van dit album niet vergeetbaar noemen. Het is in totaal best een geinig plaatje.

De Beastie Boys houden van een rommeltje. En dan is dit nog een album zonder andere muziekgenres. Ze vinden het niet zo erg om net niet in harmonie op de opname terecht te komen, een woordje hier en daar in te slikken of willekeurig van (muzikaal) thema te wisselen. Voldoende munitie dus om het album af te branden. Maar het werkt ook wel. Het lijkt hun strijd voor een ongeforceerd feestje. Zoals een DJ in de feesttent na 30 seconden weer een ander plaatje start, houdt het het luisteren interessant. Om aan te sluiten bij die feestsfeer, komen geregeld wat kinderlijke melodieën en muzikale referenties voorbij. Terwijl ze in hun spontaniteit ook hele geinige muzikale snippets voorbij laten komen, soms door afwisselende samples, soms door de manier waarop ze elkaar afwisselen. Daardoor zetten ze er toch een handtekening onder die niet makkelijk te vervalsen is.

We beginnen gelijk met een hal-zingende, half-pratende overslaande stem. Als er niet genoeg van dit soort; laten we hem er maar weer bijhalen; Dylanesque troep voor 1001 bestaat. De eerste keer dit album direct uitgezet. Dit is geen dagstarter. 's middags dit wel uit kunnen zitten. En toegegeven, niet alles valt onder bovenstaande beschrijving. Maar wel veel, en veel, teveel.

Dit album klinkt (expres) hopeloos verouderd. Ik krijg echt jeuk van stukjes als het "pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom, pom pom, pom, pom, pom" van het tweede nummer. Verder vermaakt de band zich met spacy geluiden, of het geluid van tegen een glas aan tikken. En als je dan toch aan het klooien bent is het ook fijn om de zanger weg te drukken. Ach, dat laatste snap ik eigenlijk wel...

Met een Swiftie als luistermaatje al alle 11 albums van deze dame doorgewerkt. Dit album en het bijbehorende voorgaande album scoorden het laagst. Niet dat het geen kwaliteit biedt. Maar omdat ik deze albums tergend saai vond. Toch nog maar eens geluisterd. Wellicht was het toen gewoon teveel van dezelfde zangeres. Maar nee, ik val wederom in slaap.

Een beetje een concept, een beetje ouderwetse zang, een beetje gestaar naar schoenen, een beetje slechte humor: een beetje vergeetbaar.

De zang op de openingstrack komt er bombastisch in. Het had vrij groot kunnen zijn. Maar de zangkracht is eigenlijk onvoldoende om het eruit te kunnen halen. Net niet...

Ergens aan het einde van dat nummer moet voor het glamrock-effect nog een raar geluidje verwerkt worden. Ze kiezen voor ontsnappende lucht uit een ballon. Net niet...

Het tweede nummer is een voorbode voor later werk op het album. De zanger is al een beetje aan het Dylannen. "Just get yourself oú(we)t on the street". Het is al niet mijn stijl. Maar het voelt vooral heel goedkoop. Net niet.

Kortom: net niet.

De jaren '60 hoor je wel doorklinken. Niet dat het slecht is, maar gedateerd kunnen we dit wel noemen.

2,5 ster

We hebben hier weer een unieke belevenis. Het lijkt wel filmmuziek. In die zin, dat het vooral klanken zijn die beelden lijken op te moeten roepen. Niet dat het niet muzikaal gemaakt is. Maar dat lijkt secundair. Ik houd normaal niet van gekkigheid. Dit kon ik toch makkelijk uitluisteren. Voor deze muzieksoort toch knap. Een tweede keer zal ik het niet opzetten.

Karma (Karma, Karma, Karma, Karma) Chameleon. Jeuk (jeuk, jeuk, jeuk, jeuk).

Goed, dat is ook een vorm van impact natuurlijk.De rest van het album is net iets minder saai en net iets minder sterk dan Idlewild van Everything but the girl dat we net gehad hebben.

Ik dacht altijd dat Everything but the girl mega-saai was. Tot deze lijst mij het jaren '90 album met Missing presenteerde. Ik kon de Triphop-klanken prima waarderen. Hoezo saai? Nou, om toch even te laten horen dat ik niet gek was, krijg ik nu een album uit de '80's voorgeschoteld. Welterusten!

Voordat ik het aanzet ben ik wel bezorgd. We kennen het karakter van meneer West en tot welke tekstuele uitspattingen dat vaak leidt. Het eerste album dat we voorgeschoteld noemde ik al matig. En nu meldt Wiki dat meneer dit album zelf omschreef als een protest tegen muziek. Aan de andere kant: hoe serieus moete je deze wiki-pagina nemen als ze bijvoorbeeld in zin schrijven dat de lanceringscampagne met wereldwijde video-projecties en optredens minimalistisch was. Wiki lijkt de ironie van meneer slecht opgepakt te hebben. Maar tja, wie kan nu wel goed inschatten in welke fase meneer zit.

En wiki schrijft ook over interessante producers en een stevige house / dubstepbasis. Dat nodigt mij wel weer uit. Dus laat ik maar ophouden met de voorstudie en gaan luisteren.

Die digitale basis is overduidelijk. Dat is zelfs vrij sterk gedaan. De teksten, die kan ik normaal vrij goed negeren. Maar zelfs ik ontkom niet aan de informatie wie er neerkijkt op de mensheid en welk lichaamsdeel van deze grootheid het meest van belang is. Het is echt jammer, want zonder de puber-compensatie-grappen kan ik erg fijn naar dit album luisteren. Het is zelfs het beste van ik van deze meneer heb gehoord.

Op weg naar schoolkamp. De jongens zingen vrolijk mee. "All the women who independent, throw your hands up at me". Kan ik er toch niet omheen dat dit blijkbaar vrij tijdloos is. Of komt het door een Tiktok-filmpje? Nou, de volgende 2 nummers kennen ze ook. Die hits liggen ook wel heel makkelijk in het gehoor.

Op de terugweg de tweede helft van het album dus maar opzetten. "Deze muziek is wel erg saai" hoor ik achter me. Ja, het kakt ook wel aardig in.

3 sterren van de jongens op de achterbank

Een band die waarschijnlijk een prima bluesrock album had kunnen leveren. In plaats daarvan laat de band de zang extra lui klinken en nemen ze het op van buiten de festivaltent. Verspilde potentie.

Ik dacht even verrast te worden met een eeuwwisseling-pop-zangeres die toch wel geinig klinkt. Tot het derde nummer de illusie genadeloos doorbreekt. Het album wordt een mix tussen Aziatische en Westerse klanken. Als de culturen echt samensmelten, zoals bij de Aziatische zang op drum&bass muziek (met een fijne diepe bassdrum) van Nadia werkt het eigenlijk best goed. Maar vaak is het meer een afwisseling, waardoor het album meer een geluids-wip-wap wordt.

Jeetje. In Brazilië hebben ze de jaren '60 ook niet overgeslagen zeg. Goed, we horen toch weer wat anders dan anders met deze mix van zuiderlijke klanken en psychedelische spelerij. Maar het had op zijn minst wat beter uitgevoerd mogen worden. Af en toe hoor je ineens kort dat ze ook fatsoenlijk muziek konden maken. Dan hoor je bijvoorbeeld een soort Manu Chao. Maar meestal is het veel en veel te gek.